Als een zesjarige die onder het zware wollen winterdeken zichzelf tegenhoudt om van de leuning naar beneden te glijden en snel te gluren wat de Sint dit jaar voor de haard gelegd heeft, lig ik te woelen in mijn bed. Een koude paarse gloed wekt me en heel mijn lichaam vergeet meteen dat we gisteren een glaasje gedronken hebben en behoorlijk laat in bed zaten. Het is half zes, naast mij ligt een blonde deerne nog in haar diepe prinsessenslaap, maar ik – met mijn kinderlijk enthousiasme – lijk haar wakker te maken. Haar rustige ademhaling die koude wolkjes blaast in ons kleine huis lijkt eventjes te stokken en af en toe brengt ze een vrolijk verward ochtendgeluidje voort. Als uit een diepe droom die vermengd wordt met hetzelfde besef van de wakkere wereld die vandaag beter zal zijn dan elke droom die we vannacht samen hadden.

Ik beslis mijn horizontale – tussen droom en waak – wereld te verlaten en klauter uit het bed waarin we reeds zeven maanden slapen. Terwijl de paarse gloed doorheen de rode, groene en gele gordijnen aan intensiteit toeneemt en onbekende kleuren in het interieur werpt, kruip ik in mijn kleren. Vijf lagen onder de  jas, een zwarte legging – voordien van de prinses, maar nu van deze man in theights – onder mijn flodderbroek en dikke geitenwollen sokken in mijn wandelschoenen. De prinses doet alsof ze slaapt en ik speel haar spelletje nog even mee. Ik beweeg als een luiaard op weg van tak naar tak en gluur door het raam. De zon verschuilt zich inderdaad nog achter de horizon, maar de ijzige wereld waarin we staan verwacht haar komst. Als ik van links naar rechts kijk variëren de kleuren boven de horizon van donker-nacht-blauw georneerd met enkele laatste blinkende witten diamantjes, over ochtendblauw tot een geel-blauw-paars spectrum waar je nauwelijks in kan kijken. Alle kleuren worden onder de horizon gereflecteerd zoals op een meer of op een kalme zee, zoals we hem rond de Canarische eilanden beleefden. Zij het dat deze reflectie wat witter is dan het originele licht. De wereld op zijn kop. Het origineel lijkt wel de blauwdruk. De reflectie van een meer. Maar dan wel een heel vreemd meer, want…

Ons huis is ditmaal geen boot. Wanneer ik rustig beweeg in ons huisje van 1,80 op 4,80 m is de beweging quasi onvoelbaar. Wanneer ik echter wat enthousiaster cocathee begin te zetten en door het raampje kijk en mijn fototoestel klaarstoom voor de unieke ochtend wiebelt ons busje met zijn staart. De prinses wordt wakker en wrijft het werk van het – hier zeer actieve – zoutmannetje uit haar ogen. De kracht van de paars-witte gloed door de paars getinte achterruit en de witte buitenaardse reflectie werkt zijn kracht ook meteen op haar uit. Ze veert uit bed, schuift de gordijntjes open en staart in het rond. Haar lichaam heeft danig warm van de dons en het enthousiasme dat ze vergeet dat we in een omgeving van minder dan 0 graden zijn. Ook trekt ze er zich niks van aan dat ze haar pels nog niet aan heeft en voor heel de omgeving in haar poedelnaakie zit.

In die omgeving is echter niemand te bespeuren… rondom rond minstens 60 kilometer van perfect vlakke, horizontale levenloze witte vlakte. Dat het 60 kilometer is, zien we niet, maar we weten het dankzij een half gescheurde kaart die op het dashboard ligt. Helemaal zonder leven is de vlakte echter niet. De prinses beseft dit in een knip, na een blik buiten, en trekt haar garderobe aan. Naast ons staat namelijk een rode Renault Master. De enige die we op heel onze tocht door dit continent van de nieuwe wereld zagen. De rode Master heeft een Franse nummerplaat en begon samen met deze Mexicaanse Volkswagen Combi aan het gekke avontuur om op dit droge meer te rijden.

We nemen snel wat slokken heerlijke cocathee die ons op deze hoogte van om en bij de 3800m extra energie zou moeten geven en zetten voet op het meer. De ondergrond onder onze voeten is niet van deze wereld. Ze is steenhard en sneeuwwit. Wanneer je warm water giet smelt de witte plaat niet als ijs, maar integendeel neemt ze meteen het water op en schijnbaar is de grond meteen weer droog. Wanneer we echter gaan zitten om de zon te groeten op deze nieuwe dag wordt de kont op eender welk schijnbaar kurkdroog deel kletsnat en de agressieve, vijandige corrosieve ondergrond trekt de kleuren uit je kleren. De ondergrond lijkt heel vast, maar om de 100m zie je een putje en daar zie je plots water. Als grote ijsschotsen drijft onze ondergrond op het water dat gemiddeld slecht 80cm diep is. De grond tekent een structuur af van vijf- en zeshoeken die aan de randen witter zijn of door het continue groeien aan deze randen opgeduwd worden als fijne korstjes sneeuwwit kruimeldeeg. Bijna mathematisch hernemen de vlakken van gemiddeld een halve meter op een halve meter de structuur van hun moleculen. Zoutmoleculen, want hier hebben jullie een laatste bijzondere eigenschap van deze ondergrond: je kan de grond verkruimelen en in je soep verwerken. Of, zoals gisteren, wanneer je wijn morst op je broek kan je die gewoon even wrijven over het ‘grond’-‘water’-oppervlak.

We maken onze buren Laetitia, Lolo en Naïa wakker, want op de Salar de Uyuni, het bekendste zoutmeer van de wereld, slaap je allicht slechts één keer in je leven. We weten dat Fransen hun ochtendrust heel hard op prijs stellen, maar voor één keer in ons leven wagen we het er op hen wakker te maken. Vijf minuten later zitten we alle vijf warm ingeduffeld op een rijtje en genieten we van het unieke spektakel die alle mogelijke ochtendkleuren over het magische wit blaast. Onze auto’s genieten mee van het kleurenspektakel en de cactusbergen rondom ons lijken tijdens dit ochtendspektakel te zweven boven deze onmenselijke wereld.

 

De terugtocht hangt vol melancholie…

Onze Melqui glijdt over het meer op de tonen van Eddy Vedder

 

Om in de sfeer te blijven, laten we jullie nog even meereizen op de foto’s van de voorgaande dag op I wish you were here van Pink Floyd. (Youtube) Een heldentocht van 250km over grindwegen en zoutmeren, met in de hoofdrol twee 2X4 heldenauto’s!

 

En uiteraard moesten we ook nog een klein beetje klooien ;) Anders zou 24 uur in alle rust op de Salar toch niet voldoen aan de clichés he!

Onze reisroute wordt steeds aangepast en bijgestuurd. Daar zijn we al in getraind. Na het bezoek van Arne (Blog Arne), pikken we onze Melqui weer op waar we hem achter gelaten hadden (in Quilotoa). Na het rustmoment op de camping Ibarra, bij de Duitsers (Camping Sommerwind), de stevige week in de school (Schooltijd) en een laatste keer rusten aan het paradijselijke strand, kunnen we er weer tegenaan om vanuit het meest noordelijke punt van onze reis, de kust van Ecuador, onze route naar het zuiden aan te zetten. Er wachten ons zowaar 8000 km in vogelvlucht naar Patagonië!

We cruisen in twee dagen naar de grens van Peru, naar het begin van deze blog. En dit verhaal wordt voor het eerst een eenvoudige oplijsting van de grote afdaling! Onze teksten verliepen doorheen heel Peru thematisch, nu geven we jullie toch een idee van wat we op de terugweg deden! We beginnen op 8 oktober 2015 en eindigen op 3 november 2015 aan de voordeur van Chili! 3200 km dichter bij onze huidige locatie en een maandje dichter bij vandaag! Nog drie maand in te halen…

 

8/10, km 0000: Om zes uur uit de veren, want grensovergangen met Melqui zijn altijd een avontuur! Alle bidons zijn vol met goedkope benzine. Douche zoeken in het stadje Macará, scheren en verse kleertjes aan! Dat hebben de douaniers graag! Correct zo blijkt! Na één uur zijn we Peru binnen met de vingers in de neus.

Net over de grens en we treffen al vier politiecontroles. Lang leve de politie van Peru!!

Net over de grens en we zien een Pelgrimage van 200 km langs de Panamericana. Leve het ongeregelde Peru!!

 

9/10, km 0310: Dagje rust in Rancho Santana tussen de paardjes. Ontmoeting met Belgische psychologe Myrthe en hoteleigenaar Filip. We spelen een beetje architect en geven tips voor de renovatie van zijn hotel. Leve het ontbreken van bouwregels in Peru!!

10/10, km 0540: Te koerse naar het zuiden tot de Ruïnes van Tucume. In Tambo grande eten we heerlijke Cevice! Leve de Cevice van Peru!! Huphup.

Snel door naar Huanchaco om een pintje te drinken in een surfershostel! Leve de backpackershostels waar nooit iets verandert en dezelfde luilekkerclichés blijven gelden!!

 

11/10, km 0700: Te veel déjà-vu’s en zelfde verhalen, dus we verlaten dit surfstrand na het genieten van een heerlijke chocoladecroissant! Leve die ene bakker in Peru waar je lekker gebak kan krijgen!!

Na een kleine 700 km in de Peruaanse woestijn, rijden we ‘de Cañon del Pato’ in. Een nieuwe wereld ontdekken in de Cordillera Blanca!

12/10-19/10, km 1110: Een weekje genieten van een schoonheid zoals onze Alpen op hun best, maar dan op meer dan 4000m. Zie onze promoblog van Noord Peru. (Het Noorden van Peru). Leve iets anders dan woestijn!!

 

20/10, km 1510: We zijn nog maar de bergen uit of we belanden bij de Hare Krischna’s in het ECOTRULY PARK op 60km van Lima. We komen even tot onszelf en praten enkele uren met een Belgisch-Amerikaans koppel die ons in grote lijnen hun leven in de gemeenschap beschrijven. Leve de vrijheid van elk individu… in Peru…!!

 

21/10, km 1600: Om 6u uit de veren en we betalen aan de kuisdame (we treffen niemand van de verantwoordelijken) aangezien we in deze gemeenschap uitgaan van honderd procent eerlijkheid. We rijden meer dan 3u door de hel van Lima. Na drie bijna aanrijdingen en een heus gevecht met een 15 ton wegende vrachtwagen, komen we aan bij onze favoriete mechanieker IPA. (IPA) Leve de klotechauffeurs van Peru!!

22/10-26/10, km 1650: Opnieuw vijf dagen mechaniekertje spelen in Lima en ditmaal zonder dat er iets fout was aan de auto! Wat een dagje langsgaan bij een oude bekende zou zijn, werd een sleurtocht om een vreemd nieuw-veroorzaakt probleem op te lossen. Nu, we grepen de kans dan maar meteen aan om nog wat stukjes stad te verkennen die ons nog onbekend waren, en wat oude bekenden weder te zien. Uiteraard aten we met IPA opnieuw de heerlijkste ceviches en uitzonderlijke straatontbijtjes! Leve het straat- en marktvoer van Peru!!

 

26/10, km 1830: Op tocht naar het zuiden! We zouden en moesten zo snel mogelijk van Lima weg raken! Genoeg is genoeg. Net voor het donker landen we in het gehucht Cerro Azul langs de woestijnkust van Peru en tot onze grote verbazing treffen we er de beste Italiaanse keuken van het hele land! Leve de niet-Peruaanse keukenverrassingen!!

27/10, km 2140: Melqui doorkruist verder als een grote held de droogste woestijn van de wereld (met éénmaal regen om de 40 jaar) tot aan Nasca! We bezoeken er een planetarium met uitleg over de mysterieuze lijnen. Een kleine beloning die we oversloegen tijdens de tocht naar het noorden. (Met Rik en Nick!). Leve nooit alles bezoeken en altijd iets overlaten voor later!!

 

28/10, km 2340: Ons geluk keert… Onze lichten werken niet door een kortsluiting en de corrupte politie van Peru vraagt opnieuw wat zakgeld. Leve de corruptie van Peru!! Op de koop toe krijgt onze motor het te warm…

29/10, km 2340: We beseffen dat we het Halloweenfeestje in Arica, Chili, waar ze ons twee dagen later verwachtten, niet zullen halen. We besluiten meteen van het strand van Puerto Del Inca bij Chala te genieten. We schakelen onze 4G verbinding in om auto-info op te zoeken. Dankzij de keuze om het die dag voor een keer op het gemak te doen, lossen we theoretisch het autoprobleem op, beleven we een heerlijke stranddag en ontmoeten we vijf gekke Argentijnen die samen reeds een half jaar in één busje reizen en overal theatrale voorstellingen brengen, hecho in Chino. Leve de verandering van plannen, zelfs als ‘de tijd krap zit’!!

 

30/10, km 2740: We contacteren, via de vele VW-clubs, Luis in Arequipa en gooien er nog wat kilometers tegenaan! Dat is: door de woestijn, bergop, met een motor die te veel opwarmt! Niet zo snel dus! ’s Avonds op onze slaapplek rijdt een dronken vrachtwagenchauffeur gelukkig net niet tegen Melqui. De muur achter ons moet er wel aan geloven. De chauffeur gaat er uiteraard vandoor… Leve… het ontlopen van verantwoordelijkheden!!

31/10, km 2740: Luis, die ons online reeds meermaals hielp, ontvangt ons met open armen! Brengt ons van de ene onderdelenzaak naar de andere. Brengt ons bij de juiste mechanieker en met zijn en onze kennis samen is Melqui in 15 minuten weer de oude! Leve het onvoorwaardelijk helpen van de Peruanen!!

’s Avonds dompelen we ons samen onder in de gekte van Halloween. Arequipa, net zoals elke stad in Zuid-Amerika, is gek op dit Noord-Amerikaanse festijn. Leve de mondialisering zeker…!!

1/11, km 2740: Allerheiligen, een familiedag bij ons, wordt hier ook gevierd. We brengen die hier door met onze tijdelijke familie. Zowel de voorbereiding als het (vr)eetfestijn zijn voor ons eye-openers. We krijgen, net voor ons tweede vertrek uit Peru, nog eens een andere bril op onze snoet. Die toont ons hoe ook de stedeling van de 2^de grootste stad van het land Arequipa, zijn tradities van het platteland meebrengt. We eten zwijn uit de Caja China, we zien de kiekens en cavia’s voor eigen consumptie op de kleine binnenkoer en krijgen een blik in het huis achter een van de duizenden buurtwinkeltjes in de straat! Ook horen we onmogelijke verhalen over de smokkelroutes met Bolivië! Leve de deuren die Melqui opende in Peru!!

 

2/11, km 3170: Op Allerzielen beslissen we de laatste kilometers door Peru te cruisen. Tijd om een episode af te sluiten met deze leuke ervaring fris in de geest!

 

3/11, km 3200: Enkele formaliteiten op papier en vooral een grondige controle van al onze verse Peruaanse voedingswaren, kruiden, thees, droogvoer én souvenirs. Chili laat niets van vers waar binnen. Maar alles verloopt hier zo beleefd, zo correct en zo makkelijk dat we opnieuw het gevoel hebben thuis te komen! Leve de chaos van Peru!! Maar blij eindelijk wat orde te vinden!!! Op naar het avontuur in Chili!!!!

 

Wist je dat de prijsverschillen, afhankelijk van het restaurant en de regio, in Ecuador, voor een basisdiner en een gedeelde grote pint, gemakkelijk van 1,2 dollar tot 20 dollar kunnen variëren?

 

Wist je dat een metser in Ecuador moet rondkomen met 15 dollar per dag en iemand die op een bananenplantage of palmoliebedrijf werkt met 300 dollar per maand? Dit terwijl alle luxeproducten hier even duur zijn. Daarnaast verdient de agent recentelijk 900 dollar: een verdrievoudiging van zijn voormalige loon. De officiële reden is om de corruptie tegen te gaan. Volgens heel wat kwatongen is dit echter vooral om de agenten aan de zijde van de huidige regering (die de grondwet wil wijzigen om rarara …  langer aan de macht te laten blijven) te houden. Leerkrachten van het middelbaar onderwijs ontvangen dan weer 1200 dollar per maand.

 

Wist je dat Ecuador een grote campagne voert om de eigen economie te stimuleren? Die bestaat enerzijds uit een grootschalige reclamecampagne en steun voor eigen productontwikkeling. Anderzijds betekent dit importtaksen van vijftig tot honderd procent voor buitenlandse merken. Voorlopig betekent dit jammer genoeg al te vaak veel te dure geïmporteerde kwaliteits-, of lokale kwaliteitsloze producten. Maar wij geloven dat – met een beetje democratische bijsturing van het land – deze weg vruchten kan afwerpen!

Wist je dat, in de lijn met de vorige wist je dat, de importtaks in Ecuador op drank makkelijk 78 procent kan bedragen? Combineer dat met een beperkte kennis van wijn en je krijgt zeer vreemde taferelen. Jawel, dat is Liebfraumilch en Jawel dat zijn prijzen in dollar.

 

Wist je dat de benzine in Ecuador 1,48 dollar per Gallon (3,8 liter) kost. Dus… om en bij de 35 eurocent per liter.

 

Onlangs kwam de vraag uit Zuidoost-Azië waar wij de tijd vandaan halen om onze blogs te schrijven.  Het antwoord is heel eenvoudig. Als de omgeving te veel prikkels geeft. Als je onvoldoende innerlijke rust vindt om een tekst te ‘kakken’. Als je je niet kan één maken met je tekstjes, dan moet je het met een uitwendige rust doen. Een ideale locatie zoeken.

Een van die plekjes was de Playa Escondida. Het verborgen strand.

Niet dat strand van The Beach met Leonardo di Caprio waar veel te veel wanna be anarchistische, wereldverbeteraarpubers wonen die van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat groentjes roken en danig dicht op elkaar zitten dat ze elkaar de haren uit kunnen trekken.

Noch een hippiekamp waar alle artesaniajeugd elkaar leert dezelfde macraméknoopjes maken, Ché aanbidden zonder een beetje geschiedenis te kennen en de hele dag door met de hand open naast hun artisanale producten hangen.

Noch de Kamping Sommerwind van twee blogs terug, want daar moesten we veel te veel aperitieven met de Europeanen.

En al zeker niet één van de huizen van de leerkrachten uit de vorige blog, waar de rondvliegende kinderen, de tv en het continue bezoek een uitdaging waren om zelfs alleen maar een mailtje te sturen.

Maar dit geïsoleerde paradijselijke strand. Gelegen in een baai met licht kabbelende golfjes, een watertemperatuur van om en bij de 25 graden en omgeven door tropisch groen.

Dit is een plekje die voor ons net voldoet om ons van onze productiefste schrijfkant te tonen. Hier blijven we al eens graag een paar dagen hangen om stil te staan bij de waterval aan gebeurtenissen en hieruit een selectietje te maken voor jullie.

 

Zo Benji en Jolien. Dit is het eenvoudige antwoord op jullie vraag. Ik ben er van overtuigd dat jullie daar in Zuidoost-Azië (en zo meteen in Centraal Amerika) ook zo’n plekjes vinden! Blijf dan even twee dagen langer. Er is tijd zat!

https://wezijnhiernutoch.wordpress.com/

 

Maar ook hier, waar het enige geluid van de tropische vogels en de rollende golfjes lijkt te komen, ontmoeten we inspirerende nieuwe personages. Met eentje onder hen, Majo, trekken we er nog enkele honderden kilometers op uit langs de stereotiepe surfstranden van Ecuador!

We rijden rondom een meer in Ibarra, het noorden van Ecuador, dat ons doet denken aan een kruising tussen de Lac van Loppem (in zijn gloriedagen) en de Blaarmeersen. Waterskiën, carting, paardrijden, lopen, fietsen… Alles is mogelijk.

Het verse asfalt onder de wielen leidt ons naar vier vlaggenposten met de Duitse, Zwitserse, Franse en Ecuadoraanse vlag. Een man met baard zwaait ons enthousiast toe, “Welcome! Wilkommen! Bienvenue!”, en we rijden de poort binnen.

We installeren ons op het perfecte grasveldje en zetten onze voortent uit.

Wat volgt is ons totaal onbekend en surreëel: we aperitieven op zijn Europees met de Duitsers, Zwitsers, Australiërs en heel fijne Belgen!

De Belgen zijn hier zelfs in de meerderheid: drie Belgische wagens, wel… twee Belgische nummerplaten en één Mexicaanse nummerplaat bereden door twee jonge Belgjes.

We vallen een beetje uit de toon, met onze (kleine) kombi en omwille van onze leeftijd, maar zo hebben we het graag! De gemiddelde wagen weegt hier namelijk acht ton en de gemiddelde leeftijd moet, dankzij ons, rond de zestig liggen!

We krijgen in elk geval een boost van hoop: het reizen is nog lang niet voorbij!

Na de kleine maand rust en werken in Vilcabamba waar we ‘Architects in Residence’ waren, was het tijd voor Something Completely Different. Actieve toeristendagen met hoog bezoek uit Belgenland! Dé Meester Carton (advocaat van beroep) kwam drie weken (eind augustus en begin september) meereizen met jullie twee stratenlopers.

We voelden ons vlak voor de aankomst van Arne als ambassadeurs van Zuid-Amerika die hem een totaalbeeld van Ecuador (en bij uitbreiding het gehele continent) mee moesten en zouden geven. We zouden samen dé vier regio’s van Ecuador doorspitten: de eilanden, la Costa, la Cordillera (of de bergen) en de Selva (jungle dus).

De dag van aankomst begon reeds in de gepaste stijl. Arnes vlucht maakte een grote rondvlucht om rond Ecuadors grootste spektakel en spannendste instabiel element heen te vliegen. De erupterende vulkaan Cotopaxi. Wanneer zijn vlucht eindelijk in Cuenca aankwam, ontvingen wij hem in volle Zuid-Amerikaanse stijl… Een half uur te laat… (jaja, slechts een half uur). Dit maakten we meteen weer goed in volbloed zuiderse stijl door een namiddagje reisvoorbereiding met liters cocktails onder de loodrecht, met evenaarskracht, stralende zon. Zo hadden we allen in één klap de gepaste verbrande toeristenkleur opgedaan!

Bezoekdag één aan dé mooiste stad van Ecuador gleed zo iets vlotter voorbij dan gepland. ’s Avonds was het uiteraard meteen tijd voor een pintje, na heerlijk lamavlees bij Tiesto’s,  en ontmoetten we meteen de dolenthousiaste Ecuadoranen. Volledig volgens de professionele planning van de twee reisbegeleiders gaan rond een uur of twee de deuren van de bar vliegensvlug dicht, de muziek uit, de lichten op minimale dimstand… De Ecuadoraanse avondklok is van kracht én buiten patrouilleert een leger flikken! Die avondklok werd in voege gesteld zonder het consulteren van het parlement, omwille van de ‘State of Emergency’… (of het nu een vulkaan is of een terroristische aanslag, elke reden blijkt goed genoeg om beslissingen in een grote boog om de democratie heen te nemen zeker…)

Arne en zijn Ecuadoraans enthousiast vrouwelijk evenbeeld werken stevig op het systeem van de uitbaatster met hun volumeproductie die drie straten verder hoorbaar moet zijn. Na een half uur ‘opgesloten’ te zijn, sluipen we de doodse straten, die zojuist nog bruisten van het leven, door naar onze hostel. Dag één alvast geslaagd!

Na een serieuze toeristen-bezoekdag en het eten van CAVIA is het tijd om de bergen van Ecuador te verkennen en te ontdekken dat Ecuador niet enkel warme stranden en hete jungle is. Ik denk dat wij drie dát nooit zullen vergeten… Het Nationale park Cajas is namelijk adembenemend mooi, maar vooral NAT en KOUD. De nachten in de refuge vol kieren en gaten, en zonder enige vorm van verwarming, staan voor eeuwig in ons geheugen gegrift. De nachten van flink onder 0°C met de wind die door het gebouwtje loeit op 4000m hoogte, deelden we met drie biologen die zo gek waren hier het tweede jaar op rij wateronderzoek te leveren om de opwarming van de aarde in kaart te brengen. Gelukkig waren de gesprekken warm, want verder konden we ons enkel opwarmen aan alcohol, warme chocolademelk en de douche van ongeveer 10°C.

De wandelingen waren uniek, maar de dikke mist doorweekte alle kleren tot op het ondergoed, door de professionele wandelschoenen en technische kledij heen. Onze kleren plakten heerlijk op ons koude vel… ’s Nachts kropen Eline en ik heerlijk in onze twee ‘rupsen’ (AKA Superlight slaapzakken die tot min 15 graden gaan), maar Arnes slaapzakje moesten we bijstaan met zo’n 3kg dekens.

Na twee dagen Cajas en na nog twee dagen bezoekjes op hoge hoogte doorheen regen en mist, beslisten we dat het welletjes geweest was met het slechte weer. Het was duidelijk, point beeing made, in Ecuador schijnt de zon niet altijd. Arne introduceerde ons de lang vergeten moderne technologie en toonde ons dat de meteo in de bergen nog enkele dagen onveranderd zou blijven.  De applicatie aan de kust gaf ons daarentegen continu 30-35 graden samen met zon zon zon! Tijd voor een kleine koerswijziging dus…

 

We cruisen in een drietal uur doorheen 20 verschillende ecosystemen. Van dennenbomen en alpenvlaktes, door dikke mist die bovenaan fris en 1500m lager plakkerig warm aanvoelt, via dikke varens, minstens 100 types fruitbomen tot we, 20 graden warmer en 100 procent vochtiger, tussen de eindeloze monocultuur van de bananenbomen cruisen. Uiteindelijk komen we in bijna Caribische grootstedelijke regio’s terecht waarin de gekleurde bussen en mototaxi’s regeren.

Dit alles via de ‘perfecte’ wegen van Ecuador. Speciaal voor de Ecuadorpromotiestunt met Arne kregen we slechts 100km slechte wegen op ons menu. Waardoor ons statement dat de wegen in Ecuador niet zo goed waren als iedereen beweerde uiteraard niet geloofd werden door de Meester.

Dat lijkt echter jammer genoeg te gelden voor onze volledige Zuid-Amerikaanse kennis… tot Meester Cartons grootste frustratie ontkrachtte dit koppel reizigers allerlei Zuid-Amerika first timer ontdekkingen. Bij het gekke verkeer in Cuenca of Guayaquil konden we het niet laten te zeggen “Maar in de rest van Zuid-Amerika… en vooral Peru… rijden ze pas echt als gekken, hier is het ongelooflijk gereguleerd.” en zo ging het alsmaar door…

Maar in de rest van Zuid-Amerika ligt veel meer afval.

Maar in de rest van Zuid-Amerika kunnen ze nog slechter de weg uitleggen.

Maar in de rest van Zuid-Amerika zijn de markten lang zo proper niet.

Maar in de rest van Zuid-Amerika is alles nog veel goedkoper.

Maar in de rest van Zuid-Amerika zijn de uren van winkels nog veel onregelmatiger.

Maar in de rest van Zuid-Amerika zijn musea veel minder professioneel.

Maar in de rest van Zuid-Amerika zijn de bussen en taxi’s in veel slechtere staat.

Maar in de rest van Zuid-Amerika …

Tot deze puur informatieve mededelingen onze vriend danig de oren uitkwamen. Wanneer we uiteindelijk een bepaald boerendorpje vergeleken met een idyllisch alpendorp gingen we blijkbaar een stapje te ver. We kregen in een vlaag de koude realiteit over ons heen. “Dat lijkt in de verste verte niet op een alpendorp, jongens: golfplaten, grindwegen, honden op straat, inheemse bevolking, rommel, en ga zo maar een uur door…” Ok, toegegeven, ons beeld van de realiteit is al een beetje vervormd.

Time for a change dus, zoals we al zeiden. Een activiteit die zowel voor de kersverse reiziger als de gedeformeerde zwervers nieuw is: Wildlife spotting.

Regio 1 en regio 2 combineren (de folders van Ecuador hebben ons duidelijk gebrainwasht): regio één zijn de eilanden, regio twee de kust. Puerto Lopez en omstreken heeft beiden te bieden. Witte palmstranden met de gekste vogels die voorbijglijden én op anderhalf uur varen eilanden met de nodige uitzonderlijke wilde dieren. Voor de Galapagoseilanden ontbreekt ons de poen, dus het compromis met Meester Carton is de ‘Isla de la Plata’ of in de reizigersmond: ‘The Galapagos for the poor’. Het eiland biedt ons Blue footed boobies (Blauwvoetgenten in het Nederlands), allerlei stormvogels en pelikanen, zeeschildpadden en vissen in honderden kleuren.

Maar het is vooral onderweg naar het eiland dat moeder natuur ons verwent met een groots spektakel. Na een halfuurtje uitvaren speuren we de zee af naar bultrugwalvissen en i.p.v. er eerst in de verte een aantal gade te slaan, zoals je zou verwachten, springt een 30 tonner op nauwelijks 25m van de boot uit het water en levert die een bommetje  in het water waar je als kind enkel kon van dromen! De toon is gezet. Gedurende meer dan een uur varen we van school naar school en worden we verwend op een waar natuurspektakel. VINKJE GEZET!

 

Tijd voor het andere Ecuadoraanse kustcliché: MONTAÑITA. Dé merknaam voor witte stranden, surfen, cocktails, feest en kateren. Allemaal af te vinken!!

Darwin giet ons goed op met $3 cocktailkuipen in het ‘cocktailstraatje’ en de rest komt vanzelf. We ontmoeten oude bekenden en de dagen komen iets trager op gang. Het surfen de volgende morgen doet een beetje pijn en grootse plannen om door de jungle naar watervallen te hiken, draaien op een sisser uit door de ‘veel te vroeg invallende’ nacht waardoor we ons met iets kleinere watervalvariantjes tevreden moeten stellen. Maar ja… hier speelt het leven zich nu eenmaal ’s nachts af!  Hupla, nog een keer ;) Mochten we vanavond eens doen alsof we allemaal jarig zijn! Jaja, allemaal…

 

We zijn al snel verzadigd met zon, zee, strand en stevige cocktails en trekken opnieuw de bergen in, weg van zeetoeristen, eindeloze Argentijnse artesano’s, en Amerikaanse expats die een bijzonder regime van drank en goedkope Colombiaanse drugs er op na houden.

We trekken ditmaal naar de krater van Quilotoa. Een uitgedoofd kratermeer van meer dan twee kilometer diameter op 50km van de superactieve vulkaan Cotopaxi, op een hoogte van om en bij de 4100m. Daar ontdekken we dat van zeeniveau naar meer dan 4000m reizen in één dag toch niet zo gezond is. Ook niet voor doorwinterde reizigers die reeds vele dagen op hoogte doorbrachten. Alcohol en weinig slaap schijnen ook niet te helpen.

Eline en ikzelf liggen een namiddag geveld, terwijl avonturier Carton een eerste heldenwandeling onderneemt. We moeten onze fysieke meerdere erkennen. Eenmaal genezen vullen we drie dagen met adembenemende trektochten in dit unieke landschap.

 

Na deze tweede unieke hoogte-ervaring moeten wij bij terugkeer aan het kratermeer ontdekken dat onze Melquiades schuin gezakt staat… platte band. Te lang gereden op afgesleten banden, tot op de metalen draden van de band is dus iets te veel van het goede. De reserveband dan maar. Psssss. Nooit gebruikt gedurende jaren. Jaren, zonder bescherming, door weer en wind, zon en regen op het dak laten liggen. Allicht oxidatie op de velg en inderdaad, water in de band.

Met nog vijf dagen Arne-vakantie te gaan, beslissen we Melqui voor het eerst ergens alleen achter te laten, met openbaar transport te reizen en het probleem nadien onder ogen te zien.

Hup, busreizen! Anders zou Arne hét echte reizen door Zuid-Amerika niet meegemaakt hebben natuurlijk!

Maar in de rest van Zuid-Amerika zijn de bussen lang zo professioneel niet… “SHUT UP!”

Met een ongelooflijk efficiënt bussensysteem staan we in minder dan 4u, 250km verder en 2000m lager in Baños, uitvalsbasis voor de laatste van de vier Ecuadoraanse regio’s: de Selva (of jungle).

We laten ons opnieuw overvallen door de feestfactor en de vele leuke ontmoetingen. Ditmaal met Zweden, Britten, Amerikanen, Zwitsers en Ecuadoranen. We Cruisen eveneens 1000m naar beneden op de mountainbike, ondernemen hikes tot aan adembenemende zichten op ‘alweer’ een actieve vulkaan en reinigen ons lichaam van zweet en andere onpuurheden in de baños van Baños.

 

Om het bezoek aan Ecuador in stijl af te sluiten, bezoeken we tenslotte de hoofdstad Quito en brengen nog een bezoekje aan president Correa, de geliefde en gehate heerser van het land. Arne kon toch onmogelijk zijn reis afsluiten zonder een van de duizenden dagelijkse Zuid-Amerikaanse parades gade te slaan en met eigen ogen te zien hoe efficiënt het staatshoofd elke (!) maandag zwaar ‘werkt’ door te zwaaien naar zijn landgenoten die zich elke week voor het presidentieel paleis verzamelen.

Wij zijn moe maar voldaan wanneer we Arne op een ‘veilige’ taxi richting de luchthaven zetten! Voor ons is het tijd voor rust na deze ‘intensieve’ vakantie samen. Hoewel, het is toch nog tijd voor ons om één van de Zuid-Amerikaans clichés ontkracht te zien na het bezoek van Arne. Op weg terug naar Melqui worden we van onze E-reader beroofd. We zijn er nu 100% van overtuigd: “Het is in Zuid-Amerika gevaarlijker reizen met de bus dan met eigen transport!!”

Nog een special thanks aan intercontinentaal pakjesdozendelivery CARTON EXPRESS voor de post van en naar Belgenland!

Een klassiekertje die echt op zijn plaats is op dit continent waar de televisie steeds een extra gast aan tafel is én het moeilijk is een goed gesprek te vormen met die gast die nooit 2 minuten zwijgt. Het continent waar we er niet in slaagden één deftig informatief programma op tv te zien én toevallig niemand een andere taal spreekt of enige geografische kennis bezit. Waar de hersencapaciteit op inactief gezet wordt door volgepompt worden met nutteloze flitsende beelden, geschreeuw en seksisme én toevallig niemand een kritische mening kan vormen over de politici. Waar kinderen en niets ondernemende moeders vanaf de borst tot ze misschien ooit gescheiden worden, mak gehouden worden door het kleine onschuldige schermpje. Het continent waar na elk doelpunt van de Copa de America Goooooooooooaaaaaaaaaaaaaaal COCACOLA geroepen wordt…

 

TELEVISION, THE DRUG OF THE NATION

 

One Nation under God

Has turned into

One Nation under the influence

Of one drug

 

Television, the drug of the Nation

Breeding ignorance and feeding radiation

 

1. V., it satellite links

Our United States of unconciousness

Apathetic therapeutic and extremely addictive

The methadone metronome pumping out

A 150 channels 24 hours a day

You can flip through all of them

And still there’s nothing worth watching

 

1. V. Is the reason why less than ten percent of our

Nation reads books daily

Why most people think Central America

Means Kansas

Socialism means unamerican

And Apartheid is a new headache remedy

 

Absorbed in it’s world it’s so hard to find us

It shapes our minds the most

Maybe the mother of our Nation

Should remind us

That we’re sitting to close to. ..

 

Television, the drug of the Nation

Breeding ignorance and feeding radiation

 

1. V. Is

The stomping ground for political candidates

Where bears in the woods

Are chased by Grecian Formula’d

Bald eagles

 

1. V. Is mechanized politic’s

Remote control over the masses

Co-sponsered by environmentally safe gases

Watch for the pbs special

 

It’s the perpetuation of the two party system

Where image takes precedence over wisdom

Where sound bite politics are served to

The fastfood culture

 

Where straight teeth in your mouth

Are more important than the words

That come out of it

Race baiting is the way to get selected

Willie Horton or

Will he not get elected on. ..

 

Television, the drug of the Nation

Breeding ignorance and feeding radiation

 

1. V. Is it the reflector or the director?

Does it imitate us or do we imitate it

Because a child watches 1500 murders before he’s

Twelve years old and we wonder how we’ve created

A Jason generation that learns to laugh

Rather than abhor the horror

 

1. V. Is the place where

Armchair generals and quarterbacks can

Experience first hand

The excitement of video warfare

As the theme song is sung in the background

 

Sugar sweet sitcoms

That leave us with a bad actor taste while

Pop stars metamorphosize into soda pop stars

You saw the video

You heard the soundtrack

Well now go buy the soft drink

Well, the only cola that I support

Would be a union C. O. L. A. (Cost of Living Allowance)

On Television.

 

Television, the drug of the Nation

Breeding ignorance and feeding radiation

 

Back again, “New and Improved”,

We return to our irregularly programmed schedule

Hidden cleverly between heavy breasted

Beer and car commericals

 

Cnn espn abc tnt but mostly B. S.

Where oxymoronic language like

“virtually spotless” “fresh frozen”

“light yet filling” and “military intelligence”

Have become standard

 

1. V. Is the place where phrases are redefined

Like “recession” to “necessary downturn”

“crude oil” on a beach to “mousse”

“Civilian death” to “collateral damages”

And being killed by your own Army

Is now called “friendly fire”

 

1. V. Is the place where the pursuit

Of happiness has become the pursuit of trivia

Where toothpaste and cars have become s** objects

Where imagination is sucked out of children

By a cathode ray nipple

1. V. Is the only wet nurse

That would create a cripple

 

Television, the drug of the Nation

Breeding ignorance and feeding radiation

On Television. ..

 

https://www.youtube.com/watch?v=qA5faeCGg-w

 

 

Eentje van eigen bodem die we hier ook al meermaals vruchteloos aan de man probeerden te brengen…

https://www.youtube.com/watch?v=UKftOH54iNU

Het ventileren van de frustratie van twee Europese reiziger na zeven maanden op dit continent. (dus vier maand geleden…)

Het gaat er in gesprekken maar al te vaak over dat er problemen zijn met de regering, dat er enkel (per definitie minderwaardige) Chinese producten zijn, dat de rijkdommen al jaren, en nog steeds, het land uit vloeien, dat er (nog steeds) een gigantische ongelijkheid is op basis van etniciteit, dat inwoners zichzelf vaak gelaten als derde wereldland benoemen (terwijl de nationale cijfers soms zo slecht niet zijn), maar waaraan merk je dan het verschil tussen Europa en hier in het dagelijkse leven? In het leven van “Juan met de pet”? Wij lezen het als volgt: de ziekte van deze wereld, de wegwerpconsumptiemaatschappij en het roofkapitalisme, hebben de arme landen hier veel makkelijker onder hun controle en een van de resultaten is een totaal ontbreken van kwaliteit. Neen erger: de onmogelijkheid om tegen de kwantiteit van goedkope productie en goedkope import in te gaan en zelf als individu te proberen kwaliteit te leveren.

Als toerist merk je het direct aan de oppervlakte, als je toch een beetje moeite doet. Alles wat wij als westerse burgers graag als KWALITEIT aankopen uit een basisreflex, blijkt hier afwezig. We geven hieronder niet meer dan enkele kleine voorbeeldjes van eigen ervaring uit de eindeloos hoop ‘brol’.

• Elektronica: De zoektocht naar SD-kaartjes die groter zijn dan 4GB moeten we al snel staken. Laat staan dat er échte merkvarianten vindbaar zouden zijn. De prijs is echter dezelfde als een 32GB met hoge snelheid.
• Voeding: Alle voedingswaren bevatten een onmenselijk hoog suikergehalte. Natuuryoghurt lijkt enkel mét suiker te bestaan. Yoghurt zonder suiker, “nog nooit gezien”. “Er moet toch overal die verslavende minimumhoeveelheid suiker aanwezig zijn”, klinkt het allicht bij de voedselconcerns… Bij de bakker op zoek naar brood zonder suiker, “maar dat bestaat helemaal niet juffrouw”. Wanneer we op zoek gaan naar vanillepoeder om zelf vanillepuddingetjes te maken, ontdekken we waarom de gebakjes altijd naar ‘dulce de leche’ smaken: het zakje vanillepoeder smaakt zelfs niet naar vanille. Er zit enkel suiker in en de vanillestokken zijn allicht op reis naar Europa. In deze landen heersen de gelatines in alle kleuren en allen met dezelfde smaak!
• Huis-, tuin-, en keukengereedschap: Na tot drie maal toe tape te kopen moeten we beslissen dat plakband op dit continent om de één of andere reden niet plakt. Bestek in deze landen van de Andes plooi je tussen twee vingers en wordt weggeblazen met een briesje. Degelijk bestek is te duur en… je zou dat slechts één keer in je leven moeten kopen, dus dat is slecht voor de verkoopcijfers. Hier tref je onder de buitentafels en stoelen, zelfs in de chiquere zaken, enkel plastic gevallen aan, maar dat kan ook moeilijk anders, want plastiek regeert Zuid-Amerika.
• Alcohol: Of je nu bier drinkt of rum in Peru, je kop doet gegarandeerd pijn de volgende dag. En wij, Belgen, staan er nu toch wel bekend om een pintje te kunnen verzetten. Nu we in Chili zijn, weten we het zeker: de alcohol in Peru is van minderwaardige kwaliteit. Wie drinkt, vergiftigt zichzelf.
• Verpakkingen: Als je hier chips of cornflakes koopt, lijken de zakken gigantisch. Let op, je koopt de helft lucht!
• Kledij: Hier heerst polyester en alle kleren uit China zijn maximaal enkel gestikt. Stel je voor dat de kleren langer dan een jaar zouden meegaan.
• Auto’s en toestellen: De originele Duits-Mexicaanse pakkingen van onze auto worden vervangen door lokale varianten omdat ze wat verouderd waren. Het resultaat is dat we meer olie lekken dan ooit tevoren. ‘Normaal’ zeggen de lokale mechaniekers. Tijdens een uiteenzetting over roulementen waar we toevallig verzeild raakten, worden we zodanig gebombardeerd met verkoopcijfers die tonen dat DIT het beste merk is, dat de vraag naar de levensduur en kwaliteit van het product schijnbaar vergeten wordt.
• Bouwmaterialen: Het is een algemene regel in Zuid-Amerika dat je geen toiletpapier in het WC gooit. Misschien zitten de te kleine diameters en breekbare PVC van slechte kwaliteit daar wel voor iets tussen. En als ze hier isolatie willen gebruiken doen ze het wel met Isomo en Isoproc platen, want de rest bestaat hier niet.

 

Naast het effect van deze ‘wegwerpproducten’ dirigeren de aanwezige multinationals het dagelijkse bestaan van de inwoners in de landen waardoorheen we reisden. Er is een ETHIEKLOZE GRIP door multinationals waar de regeringen geen halt aan ‘kunnen’ houden.

• Cocacola is aanwezig in alle vormen. Zelfs de meest verkochte watermerken vallen onder het concern. Hier worden schijnbaar geen vragen bij gesteld.
• Het is makkelijker internationale chocoladebars te vinden in een dorp dan de olijven, kruiden en honing die 50km verder vers van het veld komen.
• Wie werkt voor een van de grote mijnbedrijven is gedoemd om twee weken weg van huis 12u per dag te werken in de meest desolate erbarmelijke woonwijken in de woestijn. De regering lijkt zich van hun lot niet aan te trekken. Wie wil werken, moet zich plooien naar de grillen van de rijksten. Zij bepalen de lonen en de leefsituatie, niet de vak(wat?) De situatie is hier vandaag nog zoals in het jaar 1939 in ‘The Grapes of Wrath’ van John Steinbeck.
• Elke paneel dat een stad aankondigt of je informeert over afstanden, is gesponsord door een gsm-operator.
• We zien in de straal van 150km rond Lima ‘Gated communities’ als paddenstoelen uit de grond schieten. Onpersoonlijke, lelijke sardienendozen in de levenloze woestijn. Voor elke vorm van ‘rijke klasse’ een eigen wijk. Stel je voor dat je in je perfecte wereld een armere dan jezelf zou tegenkomen. Want wanneer het principe van ‘eigen huis’ met ‘steriele westerse wereld’ en ‘veiligheid’ hand in hand gaan is er makkelijk geld te verdienen, is het niet projectontwikkelaars!?
• Doordat in Peru quota op apotheken door multinationals tegengehouden worden, lijkt een pil hier wel een snoepje. Op elke straathoek zijn er minimum drie apotheken te vinden, het is toch noodzakelijk dat als er een Mifarma aanwezig is, dat zijn concurrenten ernaast ook aanwezig zijn?
• Langs de straat zien we rond elke stad gigantische banners voor de lokale bieren: Cusqueña, Arequipeña, Trujillo, Pilsen Callao. Wanneer we echter wat dichter op de flesjes kijken, zien we dat ze allemaal deel uitmaken van hetzelfde bedrijf Backus. Op zijn beurt een zusterbedrijf van AmBev. Die sloeber van een lokale bierproducent…
• In enkele steden, zoals Trujillo zien we fantastische historische gebouwen perfect onderhouden, dankzij… De banken die er hun filiaal hebben. De treinen van Peru (en bijna alle landen van de Andes) zijn verdwenen, behalve als er grof toeristengeld mee te verdienen valt. En uiteraard zijn deze treinen dan toevallig in privéhanden, bijvoorbeeld de Machu Picchu-trein in het bezit van het Britse Orient Express.

 

Uiteindelijk lijkt dit een volledige maatschappij te infecteren en ontbreekt kwaliteit overal en infecteert het ‘goedkope effect’ als makkelijkste consumptiegoed eender welk niveau van de samenleving en wat daarbij vooral niet gebeurt is constructief vooruitgaan. Het resultaat lijkt een bevolking die opgevoed wordt met een eenvoudig duidelijk zwartwit beeld en zichzelf NIET INFORMEERT.

• Er is bij iedereen een klaagzang over het niveau van het staatsonderwijs, dat enkel in nieuwe gebouwen investeert, maar geen kwaliteit levert. Een eenvoudig bewijs is het belachelijk lage niveau van Engels terwijl Peru hét toeristenland van Zuid-Amerika bij uitstek is. Privéscholen spelen daar op in, maar meer betalen betekent ook hier lang niet in alle gevallen beter onderwijs.
• De staatsgeschiedenis lijkt over de gehele lijn vereenvoudigd: de Inca’s zijn goed en de Conquistadores slecht, terwijl je bij het reizen naar de minder prominente regio’s van het land af en toe totaal omgekeerde verhalen hoort.
• Als de media een spiegel vormt van de werkelijke interesse van de mensen, is het nog erger gesteld dan wij nu uitleggen. De TV staat heel de dag op het hoogste volume aan en pompt mensen vol met lege speechen, nutteloze competitieprogramma’s die liefst het rolmodel zoveel mogelijk benadrukken, of toont live de echografie van het eerste kindje van een TV-vedette. Het is als TV-producer vooral belangrijk continu flashy kleurtjes te laten flitsen en je presentatoren duidelijk te maken dat ze steeds dienen te schreeuwen in hun microfoon en zinnen met meer dan twee werkwoorden uit den boze zijn.
• Zelfs in banken, advocatenbureaus of notariaten speelt non-stop de nutteloze tv, voor op het moment dat de facebook- of youtubefilmpjes niet meer boeien.
• We hoorden geen enkele keer, in geen enkele wagen, informatieve radio. De, voor ons steeds identieke, muziek pompt aan eenzelfde ritme vooruit.
• En als dit niet genoeg is, word je ook nog eens platgebombardeerd door bilboards en shoppingmalls waar het ‘ideale westerse’ leven te koop is. Dit dien je na te streven; Daarom leef je; Daarom verdien je geld; lees je impliciet op de posters met blanke westerse gezichten (nooit zijn inheemse gezichten zichtbaar). Jij moet werken en consumeren. Zeker geen bewust stadsbewoner of burger van je natie willen zijn.
• Everybody’s Free (to Wear Sunscreen) https://www.youtube.com/watch?v=sTJ7AzBIJoI
• Onze zoektochten naar leesboeken, zelfs in het Spaans, draaien over het algemeen op een sisser uit. We vernemen dat het meest verkochte boek in Peru het leven van een schlagerzanger is i.p.v. één van de vele topauteurs die Zuid-Amerika rijk is. Wanneer we na een dag zoeken in de hoofdstad van 10 miljoen inwoners, Lima, geen e-reader vinden, vat een verkoper het heel eenvoudig samen: “Ik zeg het met een beetje schroom, maar in Peru leest men niet”, hoe willen wij hier dan een digitale lezer vinden…

 

Het resultaat in grote delen van Peru is voor mij een INCOMPETENTE POLITIEK en een voor zijn minimale brokken vechtende samenleving.            

• Overheden houden zich alleen bezig met zelfverrijking, mediapromotie en herverkiezing bezig dat ze hopeloos achterlopen bij bijvoorbeeld stadsuitbreiding. Meestal, en dat geldt als commentaar van bewoners in alle landen waardoor wij reeds reisden, staan de huizen/krotten er voordat er iets van wegen of nutsvoorzieningen aangelegd wordt. Binnen de herverkiezingslogica en het ‘snelle effect’ wordt bijvoorbeeld rond Cajamarca eerst een (lelijk) Colosseum gebouwd i.p.v. aan stedenbouw te doen of bijvoorbeeld watervoorzieningen uit te tekenen.
• Het wegennet van Peru is zo slecht nog niet en dat is DANKZIJ de regering… Die alle wegen in privéconcessies uitbesteed. Goeie wegen met dure péage en die péage gaat rechtstreeks naar bedrijven zoals de IRSA Norte dat een zusterbedrijf is van een groot Braziliaans wegenbouwbedrijf. Dus, daaaaaag geld van de weggebruiker.
• Wat wij als een minimum beschouwen om op z’n minst een opvangnet te hebben voor de zieken, de andersvaliden of de tijdelijk werkonbekwamen, is hier onbestaande. Het is niet waar de politiek mee bezig is. Tegelijk bestaat hier een mechanisme dat wij niet kennen. Dat van de VERSCHILLENDE MARKTEN: als je hier arm bent, woon je in een arme wijk, koop je je producten in je eigen markt die de helft van de prijs kost (dus ik praat niet over het verschil tussen Colruyt en Lidl), verplaats je je met slechtere en goedkopere bussen (die uit elkaar vallen) en is die kip die je maximaal één keer per week kan eten de kip die gekweekt wordt met injecties en dioxines, en tenslotte opgeblazen wordt met water (het gaat hier om een ander verhaal dan de met water gevulde Pangasiusfilet). Dankzij het ontbreken van een basisvoedselcontrole, maar ook doordat mensen dagelijks hun eigen producten op de markt verkopen, zonder een algemeen veilingsysteem te hebben die prijzen bepaalt, kan deze diversificatie in prijzen hier bestaan. Een diversificatie die bij ons niet meer kan bestaan doordat de grote supermarktensystemen alle prijzen vastleggen voor de kleinhandel. Tegelijk een van de redenen waarom deze landen zonder sociaal vangnet functioneren en de onze dat nooit meer zouden kunnen. (Een van de redenen waarom grote bedrijven en kapitalistische koppen bij ons ook voor het consumenten-creërende sociaal opvangnet zijn.)

 

Daarnaast een samenleving waarin GELATENHEID bij iedereen heerst. Van de armste boer tot de rijke, geletterde universitair, ze zien allemaal geen uitweg en proberen in de eerste plaats hun eigen positie een paar stapjes te verbeteren in de eigen omgeving en zonder een langere termijnvisie. Het lijkt alsof de oplossing altijd eenvoudig, snel en voor de hand liggend moet zijn.

• Onze garagist uit Lima ziet enkel veiligheid in een ‘watchiman’ of nachtwacht voor de poort van de straat. Hij beklaagt zich over de wegwerpcultuur, maar koopt elke twee maand een nieuwe telefoon die het meteen weer begeeft. Voor hem gaat de cultuur teloor met de verhoogde delinquentie en dé oplossing is natuurlijk de vrouw opnieuw of blijvend aan de haard die de kinderen van dichtbij kan opvoeden en delinquentie zal doen verdwijnen.
• Onze gids in Cusco gelooft dat enige uitweg voor in Peru blind kapitalisme is. Als je de vrije markt laat heersen komt alles in orde klinkt het uit zijn mond.
• De brandweermannen zien enkel soelaas in meer controle en dus meer blauw op straat.
• Wanneer we met een architect het thema ‘traditioneel bouwen is voor de armen en de rijken bouwen met glas en beton’ aansnijden, is het niet zijn taak daar een mening over te hebben. De klant betaalt, hij bouwt wat de klant wil.
• De gelatenheid bij leerkrachten is groot. Wij zien een kind van 6 jaar op klasuitstap op haar tablet tokkelen. We halen dit voorbeeld van, voor ons, gebrek aan respect aan en krijgen van kennissen te horen dat de leerkracht die hierop zou ingrijpen het met de ouders aan de stok zou krijgen…
• Architectuurstudenten in Cajamarca die toch op zijn minst in hun ‘fictieve’ projecten het verschil zouden moeten kunnen maken, plaatsen naar het voorbeeld van alle aanwezige openbare gebouwen opnieuw een hekken rond een openbaar park met een megalomaan gebouw dat ze ontwerpen. “Anders is het niet veilig…” Zelfs hier zien we verandering die dit land nodig heeft niet.
• Jongeren met wie we aan de praat raken, zijn niet bezig met hun maatschappelijke problemen, maar trekken zich terug in een virtuele wereld waar ze zelf centraal in staan, de wereld van de smartphone die zijn gebruikers onkritisch maakt. Het enige achtergrondkleur dat we ooit op een smartphone of computer (bijvoorbeeld van de politie) zien is lichtblauw. Op facebook vind je uiteraard alle info. Men is niet bezig met politiek. Neen, men neemt hier selfies. Zelfs wanneer je niet met iemand gesproken hebt, willen ze samen op de foto om aan hun vriendjes te tonen op ‘fakebook’ de ze buitenlandse ‘vrienden’ hebben. Tijdverdrijf om geen andere vragen te stellen is hier perfect ingeplant dankzij de nieuwe media en beperking van het wereldbeeld tot het zelfbeeld.
• In de cybercafés zien we steeds tieners gevechtsspelletjes zoals Countersstrike spelen tijdens de schooluren. Niemand reageert. Het is hun kind niet en zij zijn de verantwoordelijke leerkrachten niet…
• In Arequipa krijgen we het privilege om een feestdag samen met een lokale familie te vieren. Aan tafel zitten toevallig twee nonkel-agenten. Wij zien onze kans schoon om de corruptie bij de politie aan te kaarten. I.p.v. schroom tegenover collega agenten aan te treffen, of toch op zijn minst gefakete schroom… vertellen ze tussen de regels door dat ze het zelf ook doen en dat dit niet eens een slechte zaak is. Ze zorgen ervoor dat de gedupeerde minder betaalt en verrijken zichzelf… Dat het maatschappelijk fout is, dat het de eerste stap is tot een corrupte samenleving waar iedereen met geld zich alles kan permitteren of dat het geld naar de verkeerde bestemmeling gaat, lijkt hier niemand zorgen te baren. Ook de hele familie aan tafel lacht het probleem weg. Elk veegt hier voor zijn eigen deur.

 

Mede hiermee samenhangend: EFFICIËNTIE is onbestaande en inderdaad meneer, het hoeft allemaal niet zo goed georganiseerd te zijn zoals bij ons. Zo goed uitgekiend als bij ons waardoor iedereen ofwel een burn-out of een depressie op de gepaste leeftijd krijgt, maar het mag toch iets meer zijn?

• In de supermarkt kunnen toch een aantal personen minder werken? Telkens minimum één à twee persoon voor de bonnetjes van brood, charcuterie etc., om de vier rijen een verkoper van een product, een kassierster die afrekent, één of meerdere zakjesvuller(s) want klanten moeten dit toch niet zelf doen (maximum vier artikelen in een plastieken zak), iemand die het ticketje van de kassa controleert en uiteraard aan elke uitgang een security. O ja, dan ben ik nog die groep vergeten die bij ons de grootste is: rekkenvullers, magazijniers, bakkers, beenhouwers…
• Bij het opruimen van de weg worden 20 werkmannen op een rij gezet. De borstelwagen bestaat hier niet.
• Wanneer twee wagens over een brug rijden en ze kunnen niet door doordat ze elkaar blokkeren dan is het de normaalste zaak van de wereld dat ze twintig minuten neus aan neus blijven staan. Niemand wil toegeven, want het is een erezaak… Dat ondertussen aan elke kant honderd auto’s niet doorkunnen, is van ondergeschikt belang.
• Doordat iedereen makkelijk geld wil verdienen, rijdt Peru vol met (teveel) taxi’s want wie een auto bezit is meteen gepromoveerd tot taxidienst als hoofd- of als bijberoep. Minder privétransport is op zich een goed principe om minder files te hebben, maar het betreft geen georganiseerde actie. Niemand grijpt in, want de vrije markt is de heilige koe. Zo krijg je files van lege taxi’s in de stad. Terug naar af dus.
• Steen per steen op een vrachtwagen leggen. Een palet of een transpalet, wat is dat??
• Het is de normaalste zaak dat diegene die je bedient in een bar of restaurant de kaart niet kent of nog nooit opgediend heeft. Soms lijkt het of ze zo hard mogelijk hun best doen om ontslagen te worden, of dat is toch onze indruk. Wanneer we vrijwilligerswerk doen, ontdekken we plots dat dit niet enkel schijn is.
• Net voor ik aan deze tekst begon, deed een symbolische druppel verf de emmer overlopen, waardoor deze tekst er uit moest. We zagen een schilder aan het werk die rond alles heen schilderde. Werkelijk rond alles, niet alleen grote kasten of vastgeschroefde planken! Stopcontact: er rond, plant: er rond, tafel waaraan wij zaten te eten: er rond… Stel je voor dat je dit zelf zou moeten verschuiven? Hij zal het allicht de volgende dag gedaan hebben als iemand alle obstakels verzet heeft…

 

Alles wat hierboven beschreven staat, viel voor in het jaar 2015 en zagen we met onze eigen ogen of kwam uit eerste bron.

Waar zit de schuld van de, in Peru, gedoodverfde conquistadores dan nog? De al te gemakkelijke vingerwijzing in het dagelijks jargon, duidelijk zo meegegeven in het onderwijssysteem, de musea, de televisie. Het lijkt onmogelijk kritiek te geven op het systeem of de machthebbers. Dit is vandaag allicht een van de hoofdredenen van het ontbreken van protest tegen algemene corruptie en onkunde van leiders waardoor een land zich zo mak laat leiden door een aantal corrupte charismatische figuren? Verblind door makkelijke media en verlekkerd op goedkoop scoren. Is het blinde geloof in het volledig vrije kapitalisme niet de basis van het probleem voor een arm land? Je bent een van de zwakste spelers in de wereld: Je wordt leeggeroofd tegen erbarmelijke lonen, rijkdommen worden voor geen geld over de grenzen geloodst tegen de belofte van aangelegde wegen (op de trajecten naar de mijnen), en de politieke leiders zijn ook maar mensen tegenover de riante ‘extraatjes’. Uiteindelijk wordt het afgewerkte brolproduct tegen hoge prijzen weer geïmporteerd.

Waarom stapt hier niet ergens een leider op met echt goeie bedoelingen die de problemen bij naam noemt en iets wil veranderen. Is het systeem hier zo diep verziekt dat alle politiekers elkaar bestoken met persoonlijke kritieken en lege propagandistische veranderingen om uiteindelijk aan de basis niks te veranderen? Wij willen dat niet geloven.

 

Er zijn namelijk VERANDERINGEN zichtbaar: ‘There’s a crack in everything that’s how the light gets in’

• We zagen in Brazilië elke dag voor het nieuws vijf minuutjes samenvatting over een willekeurig land in de wereld en de Brazilianen wisten iets van de wereld.
• We zien in Ecuador veel borden omtrent natuur beschermen en zien effectief veel minder afval.
• In El Alto, en bij uitbreiding heel Bolivië, zien we reclame voor het kopen van eigen producten en er heerst bij de bevolking wel degelijk een trots voor eigen productie.
• In Noord-Peru zien we per toeval folders die de bevolking oproepen om aan toeristen geen hogere prijzen te vragen dan aan lokalen en effectief, we voelen ons minder geldkoeien.
• Wij denken dat de ‘Encycliek’ van de paus op deze ultragelovige landen binnen het komende decennium de nodige weerslag zal kennen op ecologisch vlak.
• In Ecuador zien we verschillende borden die de chauffeurs moeten opleiden. Bijvoorbeeld: ‘rijd rechts, links dient enkel om voorbij te steken’. Rustigere chauffeurs als resultaat.
• Tegenover de toeristische stormloop met de nodige hopen vuilnis rond Machu Picchu, staat de site in schril contrast. Het is een toonbeeld van orde en netheid. Dit geeft zeker een boodschap mee aan de internationale en nationale bezoekers.

 

Maar klein te beginnen. Hoe kunnen wij als reizigers onze kleine bijdrage leveren?

Zoals aangeraden wordt in de vele reisgidsen: door je mond te houden over politiek en gevoelige zaken. Of vingerwijzend puur vanuit onze Europese blik op alles kritiek te geven. Of, zoals wij het steeds meer aan onszelf verplicht zijn omdat we als reizigers deze continuïteit van zelfde patronen zien, door te reageren, je mond net wel open te doen en vragen te stellen of nuances te geven. We prediken uiteraard geen revolutie, maar proberen aan die personen die er misschien iets mee zullen doen in hun gemeenschap, school, busbedrijfje, pleintje, te duiden wat er volgens onze nederige mening beter zou kunnen op basis van ervaringen in hun continent. Vaak komen vragen hoe het er aan toe gaat in Europa, waar ondanks het turbulente verleden zeer sterk naar opgekeken wordt (veel sterker dan de VS). Daar reageren we zo eerlijk mogelijk op, met de pro’s en contra’s van onze samenleving. Algemeen gaat het over kleine dingen, meestal dagelijkse situaties:

• Neen dank u, ik hoef geen tien plastiek zakjes voor mijn inkopen, er wordt in de wereld genoeg plastiek gebruikt, we hebben onze herbruikbare tas mee…
• Een boze blik op wie afval gewoon buiten veegt of eenvoudigweg plastic zakjes door de busruit kegelt
• Een vraag over onderwijs, waarbij we ons systeem met al onze talen uitleggen en zeggen dat er zeer veel Europeanen zouden springen om drie maanden taallessen te geven als er een goed vrijwilligerssysteem voor bestond.
• Een gesprek over politiek waarbij wij de kritieken die we in alle landen reeds hoorden projecteren en vertellen waar de problemen volgens ons liggen om tenslotte die gelaten houdingen tegen te spreken door te zeggen dat er na het werken aan onderwijs een basis komt voor die echte verandering. Of we vertellen over de kleine veranderingetjes in de buurlanden.
• Een uitleg over hoe populistisch mensen hier reageren volgens onze normen waarbij interne partijkritiek onbestaande is. We proberen met handen en voeten uit te leggen dat een verandering van de Grondwet met verlengingen van termijnen of uitbreidingen van machtsdomeinen door een huidige favoriete president, betekent dat elke president meer macht zal krijgen en… dat de grondwet er nu net deels voor bestaat om die burgers te beschermen tegen machthebbers.

 

Tenslotte proberen we enkele personen te activeren om  te lezen. Af en toe opent praten over Eduardo Galeano’s “Vienas Abiertas de America Latina”, of “Open Aderen van Latijns Amerika” zeer interessante gesprekken. Je verandert stanté pédé van toerist naar geïnteresseerde ‘revolutionair’ die met een open blik wenst te praten over de eeuwenoude Zuid-Amerikaanse zaak. Dit gaat echter over een grote minderheid aan Zuid-Amerikanen die op zoek gaan naar de waarheid of via familie, vrienden of een beter onderwijssysteem de kans krijgen verder te kijken dan hun neus lang is. 99% van de personen met wie we reeds een gesprek aanknoopten kent dit belangrijk eigen geschiedeniswerk niet en zal het ook na onze tip nooit lezen. Terwijl we hier vechten tegen de bierkaai om dit boek aan te raden, kan het misschien voor jullie thuis een goeie leestip zijn. Het leest als een sneltrein en je wordt eens voorzien van een niet eurocentrische of Westerse blik op Zuid-Amerika. Het werk is geschreven in de jaren ‘70 en dus gedateerd, maar tegelijk brandend actueel, alsof er na 40 jaar regeringsshifts nog steeds geen moer veranderd is.

Wist je dat…

De Peruaans politie de belachelijkste politie is die we ooit in ons leven gezien hebben.

De Peruaanse politie het verkeer regelt ook als de verkeerslichten werken? Ze fluiten een beetje en zwaaien een beetje en vaak, i.p.v. het verkeer te versnellen, zorgen ze voor opstoppingen door een auto midden op straat vast te zetten.

De Peruaanse politie je uitlacht als je als voetganger niet oversteekt bij een rood licht. ECHT GEBEURD.

 

Wist je dat…

We meer dan 50 politiecontroles gehad hebben! Dat is vervelend omdat je altijd even vaststaat, maar het ergste is dat ze eigenlijk enkel op zoek zijn naar een fout om zichzelf te verrijken…

Ook wij eraan hebben moeten toegeven en tot tweemaal toe een politieman geld toegestoken hebben omdat ze het uiteraard zelf voorstelden…

 

Wist je dat…

We op een familiefeestje ontdekten dat ook daar nonkel agent zijn acties verdedigt door te zeggen dat hij mensen helpt doordat ze geen volle boete moeten betalen… Wat een goeie man…

 

Wist je dat volgens de Peruanen zijn de Duitsers bezig met hun vierde rijk in Griekenland. Dit keer economisch.

We hebben dit niet bevestigd, noch ontkend.

En ‘Duits’ is over heel Zuid-Amerika blijkbaar synoniem voor kwaliteit, maar ook strijdvaardigheid…