roamingthenewworld

De reis is altijd een beetje beter (en aangenamer en cooler en hipper en…) … in een combi! Ook voor de ouders van Tim (Rik en Nick) die ons voor twee en een halve week kwamen vergezellen in het Zuiden van Peru.

Jawel, bijna drie weken op tjsok met je schoonouders, hoe moest ik dat overleven? Gewoon doen, niet te veel over nadenken en toeristische plekjes bezoeken. Neen neen, het waren drie heerlijke intense weken en vooral toeristische tijden pur sang. Ik denk dat we tijdens onze ondertussen elf maanden durende reis geen enkel moment zo intens dingen bezocht hebben als tijdens deze periode, en ook geen enkel moment zo goed gegeten en gedronken met de Bourgondiërs uit de bossen van Sint-Andries, maar straks daarover meer.

Het startschot van deze reis werd gegeven met een persoonlijke ontvangst in Cusco bij een dochter van John Driege, een goeie vriend van Rik, Joana en haar Peruaanse vriend Müller. Wij werden al enkele dagen voor de aankomst van Rik en Nick hartelijk ontvangen om de laatste regelingen te treffen als plaatselijke touroperators en om de puntjes op de i te zetten voor onze Melqui (die nog maar net uit tweede behandeling kwam…). Op dat moment hadden wij echter nog niemand op het hele Europese continent ingelicht over onze aankoop om Rik en Nick een grote verrassing te bezorgen … Zij hebben namelijk een gelijkaardige reisbus in België (we moeten eerlijk zijn: hun Rachel staat in net iets betere conditie dan ons vervoersmiddel). Op voorhand hadden we hen ingelicht dat wij de Salkantay trek zouden doen (wat ook initieel het plan was) en dat we hen pas gingen treffen aan de voet van Machu Picchu (wat is er nu een mooiere plek om elkaar na zeven maanden te treffen?). Bovendien hadden we hen ook gezegd dat we een Mitsubishi L300 hadden gekocht (een ongelofelijk lelijk Chineesachtig busje) en geen Volkswagen Transportertje. De verrassing was dan ook compleet wanneer we hen gingen ophalen aan de luchthaven van Cusco met ons hippie busje.

Jawel, we beklommen – evidament – de Machu Picchu en nog meer impressionant: we bestegen zelfs de 700 extra trappen van de Waynu Picchu (een berg naast het bekende complex; ook Rik en Nick!). De dag begon ontzettend vroeg, om 4u, want het is noodzakelijk om een uur op voorhand aan te schuiven om de bus naar boven te nemen. Het aantal toeristen dat de MP bezoekt, wordt met de dag groter en de rijen gigantischer. Wij stonden een uur voor de eerste bus aan te schuiven en reeds meer dan 50 mensen waren ons voor. Gevolg: we konden slechts op de tweede bus naar boven. Geen erg, want we waren nog steeds stipt om 6u boven om het wonderlijke schouwspel van de zonsopgang te kunnen bewonderen met een minimum (500-tal) aan toeristen. We lopen daar tussen de honderden en duizenden andere toeristen en we luisteren naar de interessante Inca-uitleg van onze gids Heider (neef van Müller) en wie zien we plotseling verschijnen tussen alle andere aanwezigen? Onmogelijk maar toch het geval, een oude klasgenote van Tim (Feline & Kris).

De heenrit naar het dorpje Aguas Calientes (het dorp aan de voet van MP) hebben we op een avontuurlijke wijze beleefd. We wilden namelijk twee verschillende routes doen in de heen- en terugrit. Het werd bijgevolg een behoorlijk wilde busrit van 5 uur door allerlei valleien, honderden bochten en over verschillende bergruggen om aan te komen aan de hydro-elektrico. Een plek waar er niets te doen valt, maar van daaruit vertrekt een oud treinspoor naar Aguas Calientes. Tot slot wachtte ons nog een wandelingetje van drie uur om bij valavond aan te komen in het dorp. Echt origineel was deze tour ook al niet meer, want we werden vergezeld door maar liefst honderden andere toeristen die niet wilden betalen voor de schandalig dure treinrit. We hebben toch de schandalig veel te dure trein teruggenomen (maar liefst 80 dollar per persoon voor een enkele rit aan een Britse hotelketen) van het nieuw gecreëerde dorp Aguas Calientes waar er niets te beleven valt naar het aangename plekje van Ollantaytambo, het eerder onbekende stadje waar de meeste touristibussen en toeristenbussen gewoon langs passeren maar waar wij het genoegen hadden om het feest van de patroonheilige mee te maken: een plaatselijke fanfare en kermis-happening gesponsord door een van de lokale families. Samen met alle dronken mannen en vrouwen van het dorp hebben we een pint gedronken.

Neen, we zijn niet in de hete warmwaterbronnen van Aguas Calientes geweest waar je verdron(g/k)en wordt door de toeristen. We zijn daarentegen midden in de nacht doorgereden langs een wel zeer kronkelend grindpadje en langs veel te snel rijdende chauffeurs (waarvan we één de volgende morgen omgekeerd in de berm zagen liggen) tot aan de thermen van Lares. Een plekje waar alleen lokale baders komen en waar we om 11u ’s nachts alle baden voor ons alleen hadden: zeven koude en warme baden van 7°C tot 45°C. En hoe de avond beter afsluiten dan met een Chilcano cocktail (gemaakt met Pisco, het bekende drankje van Peru en/of Chili, het blijft een eeuwige discussie, wij geven momenteel de voorkeur aan Peru) en vele aperitiefhapjes.

Jawel, we hebben kleinveeliefhebber en –fanaat Rik Cuy (of cavia) laten eten. Je weet wel zo’n lief fluffy langharig zacht beestje met die smekende oogjes dat door vele kleintjes onder ons geliefkoosd werd. Zo’n beestje wordt doorboord met een grote draaistok, door zijn mondje tot helemaal aan zijn anus, net zoals een kip aan ‘t spit. Wij zijn nog geen ervaren cavia-eters geworden, maar het Peruaanse liefje van onze vriendin in Cusco liet zich helemaal gaan en koterde zelfs de hersentjes en de oogjes helemaal uit. Dat was net een beetje te veel van het goeie voor ons.

Gelukkig waren niet alle maaltijden zo uitdagend als deze ;-). Andere specialiteiten die ons ten deel vielen waren Alpacavlees (een lama-achtige, gegeten in verschillende restaurants en het werd duidelijk: het is belangrijk om naar een kwaliteitsrestaurant te gaan), Ceviche (rauwe vis gemarineerd in een limoensausje), Lomo Saltado (een gerecht dat lijkt op onze frietjes met stovers), …

Naast de verschillende geslaagde (en ook wel minder geslaagde) restaurantbezoekjes, lieten we onze eigenkookkunsten ook nog eens botvieren op wel heel specifieke plekjes. Eén van de voordelen van een eigen vervoersmiddel…

Tot slot is het belangrijk om niet alleen goed te eten, maar ook goed te drinken op onze voyage. Voor zij die papa Rik een beetje kennen: Wat is er beter dan één glas wijn…, inderdaad!) We hebben ook de enige wijnregio van Peru, Ica, bezocht, zoals het hoort. Gedurende een hele middag lieten we ons rondvoeren in een taxi (de chauffeurs van Melqui verdienen ook een beetje rust) naar verschillende wijnhuizen. Het werd een proeverij van, niet enkel rode en witte wijnen, maar ook verschillende Pisco-varianten. Noodgedwongen moesten we natuurlijk enkele flessen meenemen in de auto, ze hebben het niet lang overleefd.

Neen, we hebben niet het meest toeristische schiereiland Copacobana aan de Boliviaanse zijde van het Titicacameer bezocht, maar we hebben zelf een tweedaagse in elkaar gebokst vanuit het stadje Puno. Daar is op zich niet zo veel te beleven en Tim en ik moesten er al eens noodgedwongen vijf dagen doorbrengen voor een autoreparatie, vandaar dat we de regio al goed kenden. We kozen ervoor om de ‘minder’ begaanbare paden (of vaarroutes) van de drijvende rieten eilanden te doen gecombineerd met een homestay op een kleiner eilandje genaamd Amantani. Wat houdt dat nu in zo’n homestay?

Eenmaal aangekomen op het eiland, worden we onthaald door een dame in traditionele klederdracht en worden we meegenomen naar haar huis. Op het eiland houdt de burgemeester het systeem goed in de gaten, zodat alle families aan beurt komen om de toeristen te ontvangen. We weten nog niet goed wat ons te wachten staat, en Rik & Nick kijken elkaar eens bedenkelijk aan. Na tien minuten wandelen komen we puffend bij haar huisje aan (je vergeet niet zo snel dat je op 4000m hoogte zit), wij krijgen de bovenverdieping, twee sober aangeklede kamers met telkens twee bedden toegewezen. Een half uur later worden we verwacht voor een eerste maal: een heerlijk Quinoa soepje en een hoofdmaal bestaande uit rijst, ei en gebakken kaas. Simpel maar lekker.

In de namiddag gaan we samen met de twee dochters van Gaby een wandeling maken naar de top van het eiland. We raken er net bij het vallen van de avond (lijkt een gewoonte te worden). Bijgeloof zegt ons dat we drie maal rond de Inca-site bovenop de berg moeten wandelen: éénmaal voor liefde, eenmaal voor gezondheid en eenmaal voor financiële voorspoed.

Neen, we hebben geen vliegtuig genomen om de magische Nasca lijnen te ontdekken. We zijn een viertal keer op zeer labiele trappenconstructies geklommen om een getekende boom of een aap te zoeken, het heeft soms wat verbeeldingskracht nodig om deze (en andere) symbolen waar te nemen. De oorsprong van deze mystieke tekeningen is nog steeds niet ontdekt. Een Duitse onderzoekster heeft meer dan de helft van haar leven er aan gewijd om ze opnieuw goed zichtbaar te maken, ze te registreren, op te tekenen, erkenning te vragen … Dankzij haar onderzoekswerk is het mogelijk deze te bezoeken. Het hotel waar ze meer dan twintig jaar verbleef, heeft een klein museumpje opgericht alsook geven ze nog steeds elke avond een korte uitleg over de geschiedenis.

Langs onze 3000 km-route via bijzonder uiteenlopende landschappen en culturen, vanaf het toeristische Cusco via het Titicacameer, via Arequipa tot aan het zuiden van Lima, zijn we natuurlijk nog heel wat andere particulariteiten tegengekomen: een festiviteit voor één of andere heilige met wel zeer vreemde maskers, een bijzonder rare kruising tussen een hond en een varken (de behoorlijk vaak voorkomende Peruviaanse hond), dametjes die in het midden van een uitgestrekt landschap zitten te weven, oases in de woestijn en condors in de Colca Canyon (die daar artificieel worden gehouden omdat er af en toe een kadaver van een ezel naar beneden wordt geworpen). Maar blijkbaar waren niet enkel wij verwonderd over alle bijzonderheden… Af en toe voelde dit West-Vlaamse viertal zich zelf een attractie… We begrijpen nog altijd niet waarom!!