Buenas tardes en goeie namiddag waardige vrienden,

 

Kom wat dichter, dichter, dichter, NEEN, te dicht.

Welkom in Valparaíso, mysterieuze havenstad, eeuwenoude piratenstad aan de Stille Oceaan.

Ik weet dat jullie enkel geïnteresseerd zijn in de exceptionele steden. Na onze verwennerijen van mooie beelden nemen jullie niet langer genoegen aan gemiddelde gemene delers. Jullie zoeken enkel uitzonderlijke bijzonderheden.

Wees dus niet ontgoocheld bij de eerste aanblik van deze vuile stad, maar doe zoals Maaike en Sam, en geef de plek wat tijd.

Verkijk je niet op het afval, de onafgewerkte gebouwen,

de modder in de straten na elke regenval,

de drukkende bruingrijze mist die over de heuvels hangt,

de duizenden manke straathonden die wij bijna bij naam kennen,

hetzelfde aantal dronken zwervers die we liever niet bij naam kennen,

de rommelige stinkende markt waar ze jullie het dubbel zullen aanrekenen omdat we er samen nu wel heel toeristisch uitzien,

de vreselijk eentonige almuerzo-lokalen met suizende TL-verlichting,

de kartonnen ‘huisjes’ op heuvels waar je met negentig procent zekerheid bestolen wordt of

de honderden afgebrande gebouwen zoals het bouwblok om de hoek, van onze groentewinkel en tweeënveertig families, dat vorige week nog in de vlammen opging door zelf gelegde elektriciteit in deze houten gebouwen.

Want zoals bij zovele geheimen is het niet de buitenkant, maar het innerlijke dat telt.

Dit is geen ordinaire stad waarin wij vier maanden leefden. Dit was ooit de belangrijkste havenstad langs duizenden kilometers lange kust voordat het Panamakanaal gegraven was. Dit was de stad van de rijke kapiteins en handelaars. Dit was de stad van de geile dronken matroos én zijn piratenbroeder. Dit was de stad van plezier na weken op droog zaad. Deze stad had altijd iets in petto voor elke portefeuille en elke smaak, from dusk till dawn.

Dit was “Dé parel van de Stille Oceaan”.

Om ons te laten verleiden door de stad moeten we omhoog langs één van de vijftien stadsliften (ooit waren het er vijf keer zoveel) en kronkeltrappen die ons tussen de gekleurde golfplaten huizen omhoog voert. Jullie zullen zien dat deze stad veel meer gezichten heeft.

Omhoog tikkend of klimmend verschijnt eerst nog meer bouwvalligheid die je van op straat niet zag, met op de achtergrond de haven waarvan je stillaan begint te twijfelen of ze nu echt lelijk is zoals je eerst dacht of er toch niet een toevallige esthetiek in aanwezig is, die een chaotisch harmoniespel speelt met alle kleuren die je omringen.

 

Het benedengebied van deze havenstad, dat nu onder ons tevoorschijn komt, was waar de rijken woonden en al het gepeupel klampte zich zo dicht mogelijk rond de commercie van deze rijke handelaars. Hun huizen bouwden ze met resten uit de havens op de modderige heuvels en de golfplaten beschilderden ze ter roestbescherming met restjes verf die ze naar believen mengden om een oneindig aantal verschillende kleuren te bekomen.

 

We wandelen telkens door andere verborgen trappen en steegjes over de 42 heuvels van Valparaíso, maar wanneer we plots opnieuw over hetzelfde pleintje lopen merken we dat deze stad zich transformeert en dat ze zowel mooi is onder de blauwe middaghemel, als bij het vallen van de avond op een druilerige dag.

Deze stad leeft niet in het verleden, zoals de UNESCO benoeming van het microcentrum jullie zou kunnen doen vermoeden. Meer tegengesteld aan onze thuis-MUSEUM-unesco-stad (waar we zo van houden) kan deze stad niet zijn. Er zit een grote basis aan esthetiek in haar verleden, maar ze is allesbehalve vastgeroest in de tijd. Haar echte schoonheid zit in de jonge culturele revolutie. De stad borrelt van de sociale projecten, straatmuziek en hedendaagse graffitikunst. Waar het ontbreekt aan een algemene conservatievisie, overkoepelend culturele programma’s en eerlijke sociale opvangnetten boomt het net aan privé-initiatieven: krotten worden opgekocht en op eigen houtje – en met veel moeite – heropgebouwd tot gezellige bars, hotels en winkeltjes; op de pleinen organiseren buurtcomités concerten voor de buren (en al wie het horen wil) en nu het winter is verdelen verschillende organisaties voedsel aan de armen. Wat jullie uiteraard vooral gezien hebben is de alomtegenwoordige graffiti.

In de stad lopen vele kleine sloebers rond die graag hun stoere gangsterTAG op alle gebouwen zetten en de bewoners hebben ondertussen door dat het eindeloos overschilderen als vechten tegen de bierkaai is. Ze begonnen gebruik te maken van de erecode onder de graffitiartisten dat je andermans werk niet overschildert. Aan gerenommeerde en nieuwe onbekende artiesten wordt de kans gegeven om tegen betaling van verfpotten, of meer, hun kunnen tentoon te spreiden en de gevels te beschermen. Het wordt een fantastisch amalgaam van schilder- en graffitistijlen op de kleurrijke golfplaten gevels.

Het resultaat van deze chaos is een levendige stad die zich herpakt na periodes van verval. Een stad die even kleurrijk is in haar politieke meningen en muziekgenres als in haar straatbeelden, waar je de ogen goed moet openhouden, want de nieuwe verrassing van vandaag kan in het kleinste hoekje zitten.

Eenmaal de schoonheid van zo dichtbij verkend wordt de stad je wat meer eigen, dus wanneer we nu opnieuw van iets verder kijken, zoals de zeelui van op hun schuiten in de baai, dan zal het beeld je meer bekoren dan mochten we meteen op deze boottocht gegaan zijn.

Nu is het tijd om bij te praten met Pisco-Sours en artisanale bieren, want ook daarvan heeft deze stad kaas gegeten. Als jullie echt willen weten wat deze “Parel van de Stille Oceaan” voor ons betekende zal je toch ook eens op reis moeten gaan. Of… heel binnenkort met ons enkele glazen moeten Chingen!

Maar dat duurt niet lang

 

Ook Melquiades kan angstig zijn. We hadden dit soort bedenkingen nog maar enkele weken tevoren weggelachen. “Melqui… bang?? Wat een onzin. Hij is almighty en zet immer door!” Maar met een universeel traumatische gebeurtenis hadden wij, meedogenloze slavendrijvers, geen rekening gehouden: verlatingsangst….

Wij beleefden zoveel avonturen samen en nu… zou daar een eind aan komen. Sam en Hannah, onze vrienden uit Tierra del Fuego werden bij ons afscheid aan de ranch van Ranquilco niet enkel verliefd op Melqui, maar ze wilden eigenlijk wel een avontuurtje met hem wagen! We hadden slechts vijf minuutjes overleg nodig om een deal te sluiten. De enige fout die we maakten was deze deal binnenin Melqui te voeren. Hij moest niet al te veel moeite doen om ons af te luisteren.

We nemen afscheid van onze vrienden en spreken een week later in Valparaíso af voor de grote overname van onze ‘leefwagen’. Een uur na het uitzwaaien rijden we met ons drietjes van de onmogelijke zandwegen af en het is alsof Melquiades deze tijd gebruikte om de nieuwe werkelijkheid te laten bezinken.

Het resultaat: plots is het onmogelijk om omlaag te schakelen. Een half uur later is het af en toe onmogelijk om zelfs omhoog te schakelen. Nog een half uur later vertoont het schakelen bijna continu problemen en dat met nog 1500 km en een pas van 2550 m te gaan. We bezoeken enkele mekaniekers in kleine dorpjes die kleine verbeteringen kunnen doorvoeren, zoals wat olie bijvullen in de versnellingsbak en de koppeling meer aanspannen, maar dit blijken slechts doekjes tegen het bloeden. We hebben een grondige studie van de auto nodig, maar feestdagen zijn heilig in Zuid-Amerika, dus de volgende drie dagen staan we er alleen voor.

De volgende ochtend staan we op met wilde haren, gooien onszelf en de tank vol en wagen het op een gokje doorheen de volgende 600 km niemandsland in noordelijk Patagonië. Alles lijkt in het begin ‘behoorlijk’ te verlopen bij zo weinig mogelijk schakelen. We lekken echter meer versnellingsolie dan verwacht en moeten onderweg bij verscheidene eenzame boerderijen op zoek naar extra olie. “Eureka!” voor alle lieve mensen in Argentinië, want we worden enkele malen spontaan geholpen.

We raken uiteindelijk de Argentijnse en Chileense grenspost Pehuenche over. Dat betekent dat we met een minimum van schakelen ook de pas over komen waarna het nog ‘enkel naar beneden’ is. De hindernis lijkt bijna overwonnen, maar zoals een hond die voelt dat zijn baasje op reis gaat, eist Melquiades alle mogelijke aandacht. Net de grens over en klaar voor de nacht slaan we onze klapdeur met de gangbare ‘onzachte’ kracht dicht en… ze gaat aan diggelen.

De volgende 600 km richting Valparaíso worden gekarakteriseerd door een opbouw aan vreemde geluiden. Eén ervan is een zwaar ritmisch geklop dat al enkele duizenden kilometers slechte wegen aanwezig was, maar nu toch wel heel hard in volume toeneemt. We nemen voor de zekerheid toch maar een fotootje van de Chileense ‘touring wegenhulp’ langs de autostrade.

Volledig verslagen komt Melqui aan in Valparaíso. Met roulementen tot op de tand versleten en met nauwelijks werkende versnellingen die zwaar metalen geluiden produceren bij elke schakeling, rijden we de kleurrijke slingerende straten van de ‘Parel van de Stille Oceaan’ steil omhoog. Elke beweging doet pijn en nauwelijks komt Melqui op zijn bestemming aan.

 

Het mag een wonder heten dat Melquiades exact één week later klaar stond voor zijn volgende avontuur! Een combinatie van heel veel genegenheid en qualitytime – waar hij zo naar uitkeek -, de juiste contacten via Volkswagenliefhebbers, het vervangen van alle pijnlijke gewrichten (inclusief een muis uit een ander blogverhaal dat in zijn luchtwegen bleef steken) én de mateloze kennis en ongeziene efficiëntie van Maestro Peca en zijn kornuiten.

 

We grijpen de buitenkans van de werken meteen aan om Sam en Hannah de binnenkant van Melqui te laten aanschouwen en hen rechtstreeks van de professionals te laten horen dat de dood gewaande MELQUIADES DE ONVERWOESTBARE klaar stond voor nieuwe avonturen!

De daaropvolgende dagen spenderen we met ons vijven. Plezier en werk worden deskundig afgewisseld. Avonden uit om de geest te verlichten na geconcentreerd Photoshopwerk. Toeristische uitstappen tussen het opruimen van Melqui door. Een avondje Rodeo in Rancagua na een stevige dag praktische informatie uitwisselen. Lessen in automechaniek in wondermooie valleien. Melquigeheimen uit de doeken doen met jaren ‘80 rockmuziek ‘on the slow lane’. Betalingen regelen in wegrestaurants en ’s nacht idyllisch kamperen.

 

Tot we bij de grens tussen Chili en Argentinië aankomen, we Melqui een laatste keer buitenrijden en… na een halfuur weer binnenrijden om Melquiades definitief over te zetten op naam van Hannah en Sam. Bijna lijkt alles fout te lopen, maar na ruim een uur uitleg omtrent de documenten is het dan zover. WIJ twee rijden Chili binnen als passagiers in Melquiades. Nu moeten we echt afscheid nemen van onze dappere vierwieler. We laten een mooi aandenken na. Én zij, moeten Melqui leren kennen op hun eigen manier.

 

Met Melquiades blijven we voor altijd vrienden, maar reispartners zijn we niet meer. Dat zijn vanaf 3 april, hoog op de Vergaro-pas, tot op de dag van vandaag, Sam en Hannah! De juiste reispartner vinden is één van de moeilijkst dingen ter wereld. Net zoals zijn voormalige vriendjes slaagde Melqui er echter opnieuw in de beste reisgenoten ter wereld te vinden.

 

Vandaag, 17 juli, zijn ze klaar om de stoerste Volkwagenvierwieler van Latijns-Amerika opnieuw naar Panama te varen vanuit de piratenstad Cartagena in Colombia! Eenmaal over de Caribische zee resten slechts enkele duizenden kilometers om Melqui zijn thuisland Mexico te laten bereiken! Dat zijn avontuur daar niet eindigt, daar zijn wij alvast zeker van!

 

Het ga je voor de wind liefste vriend Melquiades!

Zorg goed voor deze onsterflijke bus, avontuurlijke makkers!

Heeeel heeeel lang geleden (in dit vluchtig internettijdperk, zo’n drie maand geleden) in een land heel ver hier vandaan, bewogen drie stipjes zich over de eindeloos desolate pampa’s. Het land heette Patagonië en was genoemd naar zijn oorspronkelijke bewoners, de Patagónen of Reuzenvoeters. Gevreesd werden ze door iedere bleekhuid die deze woestenij wou doorkruisen. Terwijl dit Nieuwe continent gekoloniseerd werd door koningen en schattenjagers, werd dit territorium uit doodsangst (en omdat het er ijskoud en oersaai is) vermeden.

Nu trokken onze drie grootse helden door dit woeste weidse winderige landschap op zoek naar het land van chocolade, wijn en de route van de zeven meren.

De voorgaande drie etmalen waren dankzij het lot volgestouwd met royale tafelmomenten in het LAND VAN VUUR. Festijnen tijdens dewelke onze helden hun mythische tocht van meer dan 500 dagen (of 17 maanden) naar het einde van de wereld in het flikkerende licht van haard- en asadovuren proclameerden aan landheren, verre reizigers, dichte vrienden en simpele boeren, zonder onderscheid in rang noch stand.

Zoals in alle spannende epossen werden onze protagonisten gedreven door diepere krachten om opnieuw op tocht te trekken. Ze hoorden het krakende ijs uit de polen naderen. De wind waarschuwde hen ´s nacht, die wind van VUURLAND die praten kan. “Vluchtvlchtvlhtvh… Winter is coming.”

 

Zo kwam het dat deze drie helden zich doorheen het land van de Reuzenvoeters waagden. Prins Rubio, prinses Gringita en hun stalen paard Melquiades – die ondertussen twijfelde of hij nu in 100 jaar eenzaamheid, Don Quichote of in deze sage thuishoorde. Ze tuurden continu in het rond bij het doorklieven van dit onherbergzame landschap, waar de wind je als een reuzenborstel permanent naar de Atlantische oceaan veegt.

Na duizenden kilometers over dit desolate terrein begon het hen te dagen dat ze nog geen enkele van die Reuzenvoeters uit de mythes van de Spaanse voorvaderen ontmoet hadden. Misschien gelukkig maar, als de geruchten uit het grote boek van de wereldreiziger Magallanes uit 1520 op waarheid gebaseerd waren. (Patagonië heeft een bevolking van 600.000 personen buiten de 15 grootste steden verspreid over 1.043.000 km2 of een dichtheid van 0.57 personen per km2 in vergelijking met de dichtheid van België pers. 371/km2). Onze helden reden zoals echte cowboys makkelijk 500 km van nederzetting tot nederzetting, maar de mythische bewoners van dit land waren niet meer…

Geen Reuzenvoeters dus, maar wel vogels en zoogdieren die in de zee en op het land leven!  Dieren zoals Magallanes Pinguïns, Zuidelijke Rotspinguïns en Zeeleeuwen, wonderlijke beesten. Daarnaast werden nog andere algemene zekerheden verbrijseld. Het onderscheid tussen hout en steen werd onderuit gehaald bij het Versteend bos van Sarmiento (Bosque Petrificado). Bomen van miljoenen jaren oud die omgetoverd waren tot steen.

Het drietal ontdekte dat vreemde mechanische paarden de grond aan het leegzuigen waren en besloten zo hard ze konden te vechten tegen deze moderne windmolens! Onverschrokken zetten ze hun tocht verder, behalve wanneer er grote gevaarlijke muizen in de buik van Melquiades hun nachtrust tot in de vroege uurtje verstoorden. Prins Rubio besloot prinsesje Gringita te redden en zette vernufte vallen uit om de huiveringwekkende monsters te vangen!

Na de loodzware tocht door de woestenij zien onze helden eindelijk de silhouetten van de langste bergketen ter wereld opnieuw. Er leek gedurende de tocht maar geen einde aan de eindeloze horizon te komen, maar eindelijk arriveren ze onder de vleugels van de Andes. Hier was alles opnieuw groen en het water uit de meren drinkbaar.

Ze laten zich overdonderen door de schoonheid van de Merenregio en kunnen opnieuw volbrengen waar ze goed in zijn. Relaxen, drinken, heerlijk eten, vrienden bezoeken en heldenverhalen vertellen. In El Bolson met een vreemd volkje dat zichzelf Hippies noemt, in Bariloche bij een grootmeester en diens leerlingen die graag meer horen over de wereld en over onze helden, in San Martin de los Andes bij een medeavonturier uit Perito Moreno en tot slot in The Middle of Nowhere met vrienden uit HET LAND VAN VUUR die een boontje voor Melquiades hebben…

Maar dat ridderlijk verhaal is alweer voor de volgende keer.

En vervolgens overwonnen samen nog meer, zagen we meer en kwamen we nog bij!

 

Hij kwam…

ons voor twee weken bezoeken in het mythische Patagonië. We planden voor de tweede maal tijdens onze reis rigoureus het hoge bezoek van onze familie! Na mijn ouders tijd voor de broer van Eline. Een bezoek waar enkele maanden communiceerwerk aan tevoren ging om in twee korte weekjes de meest befaamde hoogtepunten van Patagonië te bundelen.

 

Hij kwam…

aan op de miniatuurluchthaven van El Calafate, na 24u in ijzeren vogels en generische luchthavens door te brengen.

 

Hij zag…

daar voor het eerst sinds anderhalf jaar zijn kleine zusje terug en

 

Hij zag …

Melqui voor het eerst in levende lijve.

Hij zag…

de grootse schoonheden van Patagonië, waarbij het weer als supporter aan onze zijde stond. We hadden reeds vele doemverhalen gehoord (onder meer van reisvrienden Belle en Jörn), maar hadden toch geen plannen B indien het slechte weer ons zou overvallen. Aangezien er aan het eind van de wereld niets anders te doen is dan natuur. Het weer speelde zijn Patagonische zelve, maar liet ons telkens die welverdiende droogtijd en ongelooflijke vista’s.

 

Wij zagen samen…

de Perito Moreno gletsjer (niet te verwarren met het park uit de vorige blog) in volle glorie. Met blauwe refractielichten in het metershoge ijs. Met de bijhorende kreunende, krakende en plonzende ijsmassa’s. Een mooiere openingsdag voor Wouter en een betere verjaardag voor mijzelve was niet in te beelden. We kregen die ene dag perfect weer om het natuurwonder te aanschouwen en een heerlijke asado als verjaardagsmaaltijd te prepareren.

Wij zagen…

deze befaamde gletsjer tevens tien dagen alvorens die spectaculair, door tonnen waterdruk opnieuw enkele meters korter gemaakt werd. Een fenomeen dat zich gemiddeld twee keer per jaar op onregelmatige tijdstippen volbrengt.

http://www.bbc.com/news/science-environment-35779031

 

Wij zagen…

het volledig zitten om het befaamde O-circuit rond het Torres del Paine massief te vervolledigen in een strak maximum van acht dagen.

Wij zagen…

meteen bij aankomst de granieten massieven van de Torres del Paine en de Cuernos in een bijzonder contrastrijk licht en werden tien minuten later door de weergoden al getrakteerd op een eerste stormpje. Vier seizoenen op één dag wordt vaak geclaimd!

Hij overwon…

de tocht zonder enige koolhydraten… Wij verklaarden Wouter gek om zijn Ketogenisch, koolhydratenvrij dieet verder te zetten tijdens de trektocht. Dat betekent immers geen enkel pakjesmaal, geen pasta, geen energiebars, kortom geen trekkingsvoeding. Wouter voerde dit dieet echter reeds enkele maanden en wist te vertellen dat menig langeduursporters met dit dieet ongelooflijke prestaties neerzetten. Die langeafstandslopers moeten hun voeding echter geen acht dagen op hun bult dragen. Wouter pakte zijn rugzak minimaal in België en laadde die in Puerto Natales vervolgens met acht kilogram voeding. Voornamelijk avocado’s, tonijn in blik, noten en pisco…

Wij overwonnen…

op dag drie van de wandeling drie uur wandelen “nat tot op het vel” door aanhoudende regen waartegen zelfs onze professionele outfit niet opgewassen was. De avond en nacht overwonnen we ook… dankzij warme thee aangeboden door een groepje uit Estland en… ons warmbevend in de tent.

Wij overwonnen…

De magnifieke Gardnerpas op dag vijf nadat we twee dagwandelingen gecombineerd hadden en kregen een onevenaarbaar beeld op de Gletsjer Grey. Op kousenvoeten, Peanuts en met de vingers in de neus!

Wij overwonnen…

die gigantische wandeling op dag vijf zelfs ziek. Door het veel te hoge bezoekersaantal bleek er dit jaar een virus in het drinkwater van enkele kampeerplekken terecht gekomen te zijn. Dit lazen we pas achteraf in de krant, maar ondervonden we ter plaatse aan den lijve. Hoewel we er toen van overtuigd waren dat het door ons overmatig alcoholverbruik van de vorige avond kwam.

Hij overwon…

de laatste twee dagen op één gekneusde avocado, een handvol noten, olijfolie en pisco.

 

Eline en Wouter overwonnen…

hun hoogtevrees op twee 100m lange en 100mhoge hangbruggen op de laatste dag van de trek.

Wij kwamen…

onszelf enkele malen tegen.

Wij zagen…

het misschien af en toe niet zitten, maar lieten onze mede-argonauten niets merken.

Wij overwonnen…

de O in 6 dagen i.p.v. de reeds strakke vooropstelling van 8 dagen! Onze bron van motivatie… Elke dag een schattingetje doen over het aantal stakkers dat we zouden inhalen…

Wij kwamen…

daardoor 2 dagen vroeger terug aan in Puerto Natales en

zagen…

daardoor de kans tot een slaapplaats bijna aan ons voorbijgaan.

We overwonnen

dit euvel met behulp van de moderne technologie en boekten quasi voor de deur ons ‘hotelletje’ online bij moeder Alicia.

 

 

En vanaf dan was het even tijd voor andere overwinningen!

 

Hij overwon…

gigantische schotels befaamd Chileens en Argentijns asado-vlees!

Wij overwonnen samen…

liters kwaliteitswijn!

Wij kwamen…

daarbij ongetwijfeld bij, maar

zagen…

dat in elk geval niet na die fysieke heldentocht!

Na al deze overwinningen

zagen we…

het weer zitten om dagwandelingen door de overdonderende natuur van Parque Nacional Los Glaciares aan te gaan!

En Kwam…

de beloning van een volledig opgeklaarde skyline als een kers op de taart na dagen wandelen rond de Fitz Roy en zijn weergaloze buur-bergen.

Maar zoals aan alle mooie overwinningstochten kwam…

tot slot een einde aan deze fantastische dagen samen en zwaaiden we Wouter na een veel te kort bezoek volgeladen met superlatismes uit! Het einde van een mooie reünie van broer en zus!

We passeerden reeds meer dan eens in de ‘verste’ uithoeken van de wereld en deze mag zeker op het bovenste schap van het rariteitenkabinet. Zuid-Amerika is niet meteen het centrum van de wereld. Chili valt- zo vertellen de Chilenen zelfs met trots – bijna van de wereldkaart af. Patagonië is de uithoek van Chili die uit meer water dan land bestaat. Daarnaast is de Carretera Austral één van de langste niet geplaveide wegen doorheen één van de dunst bevolkte regio’s van onze aardbol. Als je van die route dan nog eens afwijkt op kleinere grindwegen, wordt het ongezien dunnetjes. Als dat landweggetje dan nog eens doodloopt in een dorpje aan de rand van een meer. Als dat dorpje dan nog eens een voormalige mijnsite blijkt die reeds tientallen jaren in verval raakte. Dan keert omme den tijd a j’alhier passeert… en kom je aan in ons verhaaltje van Puerto Sanchez.

Het plekje Puerto Sanchez waarover met geen woord gerept wordt in de kilo’s reisgidsen, die Melqui reeds rijk is. Het was een tip daarentegen van Kevin en Jenny die we op onze zwerftocht toevallig ontmoetten. Zo verloopt een tocht doorheen Patagonië voor doorwinterde ‘roamers’. We MOETEN de highlights van’s werelds mooiste natuurregio zien, maar als het net iets anders kan dan de letters van de gids te volgen door je mond open te doen, je oren spits te zetten en van het pad af te wijken, dan… Wel, WIJ hebben tijd ;)

Na wondere fjorden, idyllische thermen, een bezoek aan meerdere gletsjers en verscheidene Patagonische wandelingen, was het tijd voor het UNESCO wereldwonder van de Cuevas de Marmol, the Marble Caves of eenvoudigweg De Marmergrotten. Deze bevinden zich langs het vaste traject van de toeristen. Het is te zeggen, als je de grote marmerkathedraal met de hordes toeristen vanuit Puerto Tranquilo in volgepakte bootjes bezoekt.

Wij hadden daarentegen een afspraak met de visser Luis Alvarez, zoals door onze vrienden aangeraden, om langs de achterdeur op bezoek te gaan. Ook al was het reeds 19u wanneer we aan de andere kant van de baai aankwamen over een kronkelwegje, toch sprongen we bij aankomst meteen het bootje van de visser/gids in. Morgen zou het regenen en nu was de stand van de zon perfect.

Wat      een      keuze! De perfecte lichtinval om het wondere grotencomplex van meer dan 800 meter in al zijn glorie te bewonderen! Wij genoten twee volle uren van dit bezoek, piep even twee minuutjes mee.

Bij terugkeer beseffen we opnieuw dat we een wereld van tijd en alle tijd van de wereld hebben. Dit dorp ruikt naar mysterie en wat langer blijven. Aangezien we echter geen al te ruime planning opgesteld hadden, bijna al ons vers voer opgewerkt hadden (omdat we dicht bij de grens met Argentinië komen), kan het geen kwaad om wat voedsel in te slaan. Dus tijd voor een avondwandeling.

Door het dorpje dralend, praten we tegen het weinige dat beweegt en komen langzaamaan te weten dat vandaag, vrijdag de ‘leverdag’ zou moeten zijn van ALLE levensgoederen. Maar de twee dametjes, van de enige twee dorpswinkeltjes, lijken nog niet terug te zijn met hun goederen vanuit de grote stad (Coyhaique, 40.000 inwoners) honderden kilometers naar het noorden over het grind van de Carretera Austral. Geen eten dus, geen drank dus…

Op een van de hoeken van het ‘2 op 3’ dambordpatroon staat een dametje als enige het gras in de berm water te geven (een rariteit in Chili “Waarom zou iemand nu energie in de netheid van een publieke ruimte steken?”). Ze lijkt er op het eerste zicht toevallig te staan, maar niet veel later wordt ons duidelijk dat zij mogelijks de hoogste sociale kennis van het gehele dorp bezit en hoogstwaarschijnlijk voor deze strategische opstelling gekozen had wanneer ze ons een eerste keer hoorde langskomen.

Zo ontmoeten we Doña Emilia in de rode gloed van de avondzon. Wij vertellen haar dat we op zoek zijn naar wat verse groentjes om te koken. Zij straalt bij het idee dat twee ‘jongeren’ zelf koken, “die buren van haar kopen alles kant en klaar” en heeft wel wat groentjes staan. Wij willen enkele kopen “als dat haar niet ontgrieft”, maar zij wil daar niet van weten voor wat rucola en verse kruiden “die vanzelf in haar hof groeien”. Zij vertelt honderduit en leidt ons rond langs haar indrukwekkende groentetuin, serre en boomgaard vol kippen, rozen, appels, peren, bessen, kerselaars, hierba buena, tijm en duizenden anderen. Alles met natuurlijke bemesting, voegt ze eraan toe. Allemaal geduwd in ‘haar patio’ van 4 bij 10 meter.

Plots begint het bij ons te dagen. We reden dagen, weken, zelfs maanden door dit land en nergens zagen we een moestuin. Het lijkt alsof geen enkele Chileen, eender waar in dit langgerekte land, zijn eigen groentjes kweekt. Ze lijken allen naar de supermarkt of markt hollen. Maar, uitgesproken hier, in de regio waar de mens enkel schapen en geiten kweekt, landbouw volgens verschillende kwatongen te moeilijk zou zijn, bezit iemand plots de rijkste moestuin die we doorheen Chili zagen. We belandden bij een bijzondere vrouw…

Wij ventileren onze verwondering en zij straalt omwille van de erkenning die ze ontvangt. Voor haar buren is Emilia een beetje gek, want waarom zou je nu zoveel energie in verse producten steken in dit moeilijke klimaat als je eten in blik kan kopen.

We worden bij haar binnen uitgenodigd en warmen ons op aan het bijzondere kachelsysteem van zuidelijk Zuid-Amerika. Een houtkacheltje (van de familie van de Buzestove) waarmee men alles doet: koken op verschillende temperaturen naargelang de positie op de zware gietijzeren plaat, bakken in de oven, kookwas opzetten, het huis verwarmen én water opwarmen voor de keuken en douche in het reservoir rond de schoorsteen!

Na het korte bezoek van enkele buren vertelt ze ons bij een warme kop thee het bijzonder verhaal van haar jeugd. Het wordt ons duidelijk hoe haar verleden haar tot zo’n vreemde vogel in de bijt maakt.

Emilia groeide als kind op in deze, toen nog bloeiende, mijnstad Puerto Sanchez. De mijn van de stad ging doorheen zijn korte leven doorheen zowel privé-, als staatshanden. Haar vader werkte als een zelfstandige om het gat in een van de vele toelevering te dichten. Dit stadje bloeide in haar hoogdagen en trok gelukzoekers in alle sectoren aan. Op 13 jarige leeftijd echter verloor Emilia haar vader en ze leek gedoemd aan het einde van de wereld haar leven door te brengen, zoals de meeste van haar huidige buurvrouwen deden.

De handelspartner van haar man, een immigrant uit Syrië, toonde echter meteen zijn loyaliteit. In ruil voor wat hulp in huis mochten de twee oudste kinderen van het gezin in de grote stad bij hem inwonen en studeren wat ze maar konden. Iets wat haar weduwe moeder haar nooit had kunnen bieden. Haar moeder bleef achter met haar jongere broers en zussen. Ze studeerde snit en naad in Coyhaique en woonde vijf jaar in bij de ‘Arabier’, waar ze andere levensvormen, ambachten en kookkunsten leerde kennen. Vervolgens studeerde ze secretariaat in de grote stad Puerto Aysén waar ze los van alle waarden van het kleine dorp als onafhankelijke vrouw leefde. Ze trok uiteindelijk door Argentinië en leerde er meerdere ambachten, tuinieren en de kneepjes van de handel terwijl ze opnieuw in een andere cultuur ondergedompeld werd. In totaal woonde ze twaalf jaar buiten het dorpje Puerto Sanchez en ook al bleef ze binnen de straal van 2000km van haar thuishaven, toch keerde ze als vreemde terug. Zij had de wereld gezien en keerde met zoveel frisse ideeën terug wanneer ze voor haar zieke moeder kwam zorgen. Ze verliet haar dorp niet meer nadat haar moeder stierf, ze is hier graag, en met alle kennis die ze importeerde kon ze haar plekje opbouwen.

Vervolgens weet ze naadloos, als de beste (Arabische) verkoopster, haar opgedane kennis en kunde in haar verhaal te verwerken. Eén ervan was breien en in de lange wintermaanden maakt ze steeds kilo’s breiwerken die ze dan op lokale markten verkoopt. En… toevallig had ze er hier nog wel wat liggen. En… nog toevalliger zat er een modelletje bij dat Eline wel aanstaat.

Wij kochten meteen deze mooie muts en waren aan Emilia verkocht. Het was zo lang geleden dat iemand ons met een natuurlijke flair kon bekoren, we zouden alles van haar gekocht hebben. Een hand in hand gaan van menselijke warmte en verkoperstalent die we al maanden niet meer gezien hadden. We zijn er van overtuigd dat zij buiten stond met voorbedachten rade om ons binnen te lokken, maar dat maakt het net zo mooi. We vragen haar meteen of ze de volgende dag voor ons wil koken en na nog wat keuvelen keren we uiteindelijk terug naar Melquiades in wiens keukentje we een heerlijke pasta met gratis rucola en een dessertje met verse kersjes prepareren.

De volgende dag is het zo ver. We eten de beste empanadas van onze reis! Een krokant en goudgeel deeg dat tussen kruimel-, blader-, en empanadadeeg zweeft met een licht glazuureffectje. Binnenin een variant van de traditionele Chileens – Pino – vleesempanada. Het gehakt wordt vervangen door fijne stukjes vers geitenvlees. De ‘stoverijsaus’ wordt omgetoverd tot een donkere groentesaus met oosterse tinten. Het ei is van een superieur kwaliteit en uiteraard treffen we het obligatoire olijfje, waarvoor ze zich verontschuldigt dat het hier aan het eind van de wereld uit blik komt. Mocht Pablo Neruda ooit zo diep in de Zuidhoek gepasseerd zijn, schreef hij ongetwijfeld de Ode aan Emilia’s Empanades.

Een Ode kan ik, ook na het vele oefenen in mijn vorige post, lang niet op het niveau van Neruda tillen, dus ik hou het maar bij een Vlamsch gedichtje.

 

A je van z’n leven in de Zuidhoek passeert

Deur hopelijk niet al te veel regen en zuiderwinden

Draai dan gerust Emilia’s Gsm-nummer

En ze zal die lekkere empanadaatjes voor je maken

Maar ook hier kleeft aan de klei veel meer leed, dan de wondere omgeving laat uitschijnen. Bij een goeie maaltijd aan grootmoeders tafel naast de stralingswarmte van hout in de buzestove, komen de kleine wrevels omhoog. De buren met de te hoge muur, de winkeltjes met verdrievoudiging van prijzen hier aan het einde van de wereld, de beloftes van de buurtcommités, het schaamteloos misbruiken van werkloosheidsuitkeringen… én dat het vroeger zoveel beter was.

We zijn blij dat we bij haar thuis eten en niet de typische toeristen zijn, die haar kant en klare maaltijden meenemen. Zij is een sterke, goed opgevoede, vindingrijke dame die haar onsterfelijkheid voor de nieuwe passant hoog kan houden. Voor ons wordt ze de tweede dag, na haar heldenverhaal van gisteren, meer mens. Tuurlijk mag ze klagen, het is hier tenslotte niet allemaal zo perfect, zolang ze maar heerlijke empanades blijft maken!

 

Wat moet er van dit soort dorpen worden? De economische activiteit in Puerto Sanchez ligt reeds meer dan twintig jaar stil. Er leven drie vissers in het volledige dorp. De overige werkende mannelijke bevolking bestaat uit mijnwerkers die telkens een week ver van huis zijn naar een andere mijn. Vrouwen en werklozen zitten bijna de hele dag in huis. Bewoners worden hier gehouden door de Chileense regering door gratis duplohuizen (die over vijftien jaar zullen uiteenvallen) en een (overlevings-)uitkering. De kinderen zijn elke dag twee uur onderweg naar de dichtstbijzijnde school met de enige bus die het dorp met de buitenwereld verbindt (want de meeste mensen bezitten geen auto). En voeding is hier driemaal zo duur omdat de dichtstbijzijnde stad 12u rijden is.

Als klap op de vuurpijl daalt het water van het meer, door de aanleg van een dam voor een waterkrachtcentrale op één van de toevoer armen van het Carrerameer. Dit zal uiteraard gevolgen hebben op het waterleven in het meer. Daarnaast zou dit onze vrienden ook nog eens van hun enige inkomstenbron kunnen beroven. Wanneer het water lager komt te staan, zullen de marmergrotten niet verder natuurlijk vormkrijgen en zal het onmogelijk worden de grotten in te varen door hun ondiepe bodems.

Laat ons een bloem en wat gras dat nog groen is….

De hoogspanningsleidingen vanaf deze krachtcentrales (en vele andere) in Patagonië zullen overigens 1200km door het ongerepte landschap van Patagonië klieven tot in Puerto Montt. “Het begin van de beschaving”. Door de bewoners van de provincie Aysén ook wel de LIMIET VAN CHILI genoemd. Zij voelen zich geen deel van Chili. Chili heeft hen nodig om het land te bezetten, maar zij kunnen Chili missen als kiespijn.

Wij werden verliefd op het desolate van deze regio, het serene van Puerto Sanchez as where the poppies grow. Maar ook hier schuilt meer achter de stenen. Als ook hier de tentakels van de beschaving, duizenden kilometers van de dichtstbijzijnde stad, er in slagen zoveel vernieling aan te brengen…

Dan raden we jullie aan om snel de Empanadas van Emiliana te komen proeven.

Een opgewekte bries door de blonde vers geknipte Jommekesbros

De wind wiegt ons, schudt ons, waggelt ons weg en weer

Hoe dichter we naar het zuiden deinen, hoe meer daggeraad in de ontdekkingsdagen

Des te meer we reizen naar de pool des te meer smaakt het naar onze gouw, naar huis, naar thuis.

 

O Chiloë, feeërieke eilandengroep aan het slotstuk van de Panamerikaanse weg

Je laat me voelen, met kerst, hoe lieflijke en vertrouwd een thuis kan zijn

Als, met oudejaar, de tuin van Peter en Oma, waar alles zo groot was en ik veilig spelen kon

Je keert hier terug in dé tijd zegt men, dat is niet alles, mijn tijd keert hier ook terug.

 

O Chiloë, hier dartelt Pipi Langkous uit mijn jeugd

Of leiden de Moomins van Finse kinderen hun vredig bestaan

Of waren het de dromen van mijn ouders over de Bootsman in de Zeekraaibaai?

De vos van David de kabouter volgt elke stap die ik zet, hij waakt.

 

Hier schuilt de Westhoek met Pepe tussen de vrolijke houten huizen aan Noorse Fjorden

Tuur je naar de pieken van Europa vanop de kliffen van Cap Gris Nez

Meng je het zicht aan Lac Léman met de polders richting De Haan

Herinnert elke houten kerk me aan IJsland en onvermijdelijk aan Marraine.

 

Dit is de wandeling naar de boerderij, met schoapn, peirden, koein, kiekens en zwiens

Tussen het West-Vloams klonk af en toe een Spaanse schlager door de speakers in ‘De Kelder’.

Écht eten met muschels, clams, vessche visch, kotteletn, bloewost en patatn

De pastis ontbreekt, maar de montere broer van de Roussillon roséwijn vloeit!

 

O Chiloë, veilige heimat  in het reisbestaan van vele wereldstelsels

Je zorgt voor mij. Vandaag mag de waakzaamheid uit mijn vagebondpels

Alles is plots helder, zuiver, fris en jeugdig logisch

Een troebele geest krijgt plots een korte opknipbeurt.

 

Liefdadig ontvang je ons met oudejaar en

Geeft ons belangeloos eten, handgeklopte mayonaise, feestvreugde en vrienden

Gul openen de deuren van snoeperige sprookhuisjes en

Met onze onvoorwaardelijke ouders eten we in dit thuis op nieuwjaarsdag.

 

Tegen een pastelgroen en -blauwe achtergrond dromen de houten godshuisjes

als bouwpakketjes van de kinderhand die de plakkaatverfkleur koos.

Tegen een fluweelrode zonsondergang dalen we af in een nevelig romantisch schilderij.

O Chiloë, Wakker worden of dromen van thuis.

 

O Chiloë

 

Ode aan de Odes van Pablo Neruda

 

Weinigen associëren de Chileense poëet Pablo Neruda met gastronomie. We kunnen echter na het bezoek aan zijn favoriete woning in Isla Negra uit de vorige blog met klem beweren dat het culinaire steeds centraal stond in het leven en werk van deze levensgenieter die de Nobelprijs voor Literatuur won in 1971. Hij schreef werken zoals de Ode aan de Aal, Ode aan de Frietjes, Ode aan de Ui en tientallen andere Odes aan voedsel en het sociale gebeuren daarrond. Daarnaast schreef hij voor vrienden verscheidene receptjes zoals mijn favoriet: Ostiones a la parmesana, Oesters gegratineerd met Parmezaan. Zijn levenswijze is zeker geen voorbeeld voor de (zogenaamd) gezonde geheelonthoudende veganisten. Het was een leven vol escapades, lekker dineren met vrienden, en heerlijke alcoholische drankjes in gekleurde glazen.

 

Pablo inspireerde ons om verder te gaan met ons levensgenieten. Maar het onderwerp eten als blogpost is niet enkel aangezet door het bezoek aan het huis van de poëet. Het thema stond reeds enkele maanden in mijn to do’s naar aanleiding van de vragen van beide families thuis zoals: “Wat stond er bij jullie vandaag op het menu?’ (terwijl er heerlijk Langoustines, Sint-Jacobsschelpen, Tapenades, zelfgemaakte broden of Crême Brulées in attachment te vinden zijn) of een andere reeks vragen met als centraal thema “Eten jullie eigenlijk wel een beetje gezond?”. Gezond eten heeft vele gezichten, leerden we gedurende onze reis. Wat voor ons gezond is, lees je in dit eetdagboek van de kerstweek. Dit gedichtje licht alvast een tipje van de sluier:

 

“Chisporrotea en el aceite hirviendo, la alegría del mundo:

las patatas fritas entran en el sartén como nevadas plumas de cisne matutino

y salen semidoradas por el crepitante ámbar de las olivas”

 

“Siddering in de kokende olie, de vreugde des werelds:

De frietjes komen de pan binnen als besneeuwde zwanenveren in de ochtendzon

En ze komen de pan halfgoud uit door het knetterende amber der olijven”

uit Oda a las patatas fritas, Pablo Neruda

 

Uiteraard stuurden jullie ons enkel foto’s van de beste gerechten, dus wij gaan ook niet voor een ordinaire week. Wij grijpen naar de heerlijke kerstweek. Hopelijk regent het daar dit weekend zodat jullie toch wat in de donkere feestdagen-stemming vertoeven bij het verorberen van dit kookdagboekje.

 

Dinsdag 24 december 2015

ONTBIJT naast Lago Villarrica: mokkatje, verse thee, granola, cornflakes, Duits meergranenbrood met pindakaas, melk, appeltjes

TUSSENDOORTJE: Koffietje in gezellige bar

MARKT Valdivia ter voorbereiding van kerstavond: zeeschaaldieren tussen €2-4/kg, zalmfilets aan €7/kg, zalmmootjes van wilde zalm aan €4,5/kg, gerookte forellen aan €4/kg en ga zo maar door. Ons feestmaal wordt goedkoop en heerlijk.

MIDDAGMAAL: De grote lompe zeeleeuwen krijgen alle visresten, dus Tim moet natuurlijk ook iets krijgen: Ceviche! Vis in een citroensapje. Twijfel. Veel eten vanavond, maar toch nog honger. Soepje op de markt voor €1!

KERSTMAAL: We houden het eenvoudig, want we hebben een BBQ ter beschikking. We nodigen een eenzame veganistische reiziger uit, maar die haakt halverwege de maaltijd af. Je zal wel zien waarom… Aperitiefje met olijfjes, tapenade, toastjes, gerookte zalm en schuimwijn (Brut Pinot Noir, Cordillera 2014, Miguel Torres, Valle de Curicó). Voorgerecht à la Eleonora: zalm papillotje met vrolijke pasta, vergezeld met een droge Sauvignon Blanc (Reserva Santa Digna 2015, Miguel Torres, Valle Central). Hoofdgerecht van Tim: gemarineerde ribbetjes met patatjes in de zak en zelfgemaakte lookboter, dit sappig stukje vlees wordt ondersteund door een Carmenère (Premier Reserva 2014, Carmen, Colchagua). De cake als dessert ging er niet meer in.

 

“y a la mesa lleguen recién casados los sabores del mar y de la tierra

para que en ese plato tú conozcas el cielo”

“en aan de tafel komen nu de recent getrouwde smaken van zee en aarde

zodat jij in dit gerecht de hemel leert kennen “

 

uit Oda al caldillo de Congrio, Pablo Neruda

 

Woensdag 25 december 2015

ONTBIJT op deze speciale ochtend mocht al eens iets meer zijn: cappuccino, espresso, brownie en ronde swiss. En kerstcadeautjes! In het teken van de wandelweken die volgen. Lazy Christmas Morning.

MIDDAGMAAL: tussen de werkedag – Melqui verzorgen voor zijn kerstcadeau – door doen we aan heerlijke restverwerking, want uiteraard kookten we te veel voor kerstavond. Allemaal zoals het hoort.

AVONDMAAL bestaat uit één uitgerekte aperitief. Gerookte forel, olijfjes, tapenade, koude patatjes, koude ribbetjes met sausjes en… schuimwijn! Dit keer de oudste inheemse druif, de Uva Pais (Estelado, Brut Rosada 2014, Miguel Torres). En nog een gedichtje als dessert.

 

“Suave y cremosa tartaleta de queso de cabra

—enfatiza el chef—,

bañada en compota de frutos rojos al cedrón,

servido con helado de berries en canela”

 

“Soepele en romige geitenkaastaart

– benadrukt de chef-kok-,

badend in een compote van rode vruchten in cedron,

geserveerd met ijs van besjes in kaneel “

 

uit Chirimoya Postre, Vicente Huidobro

 

Donderdag 26 december 2015

DESSAYUNO: zoals gewoonlijk, maar dan aangevuld met zelfgebakken broodjes in de pan.

ALMUERZO: typisch middagmaal op de markt! Op de eerste verdieping van de markten in Chili bevinden zich bijna altijd een tiental restaurantjes. Wanneer je in de perimeter van 10 meter rond het marktgebouw durft te komen word je – zeker als gringo – aangeklampt met de ‘best mogelijke’ deals. Niet slecht opnieuw: aperitief: Pisco Sour met Grissini’s; voorgerecht: pompoen-merluza gratiné en heerlijke bouillabaisse – of Caldillo – van verse zeevruchten en Zeepaling – Congrio; beiden met een heerlijke ají (pikant sausje) op stokbrood; hoofdgerecht: zalmpje met gebakken patatjes en een witte vette vis met rijst.

“En el mar tormentoso de Chile

vive el rosado congrio,

gigante anguila de nevada carne.

Y en las ollas chilenas,

en la costa, nació el caldillo grávido y suculento, provechoso.”

“In de stormachtige zee van Chili

leeft de roze zeepaling,

reuze paling van sneeuwwit visvlees.

En in de Chileense potten en pannen,

aan de kust, werd geboren de bouillabaisse,  dik en sappig, smakelijk “.

…

 uit Oda al Caldillo de Congrio, Pablo Neruda

TUSSENDOORTJE: we rijden deze weken van noord naar zuid reeds 2000km door de grootste fruithaard ter wereld. Van tropische vruchten in het noorden, door druivenregio’s, via hectaren perziken-, appel-, peren- en pruimenbomen. En vandaag wordt Elinetje nog eens verwend in een van de vele Frutilla- / Fraisen- / Eirdebesen- / Aardbeienregio’s! Een kilootje voor 2 euro!

CENA: het was niet bepaald het plan om ons vol te stoppen, maar er moest aan restverwerking gedaan worden! Witte kool in een heerlijke slaatje met de meest maagdelijke olijfolie op aarde. Nog een restje van gisteren en de overige groenten gaan samen met een ui de soep in!

…

y nacieron

tus hojas como espadas en el

huerto,

la tierra acumuló su poderío

mostrando tu desnuda

transparencia,

y como en Afrodita el mar

remoto

duplicó la magnolia

levantando sus senos,

la tierra

así te hizo,

 

cebolla,

clara como un planeta,

y destinada

a relucir,

constelación constante,

redonda rosa de agua,

sobre

la mesa

de las pobres gentes.

…

 

…

en ze werden geboren

bladeren als zwaarden in de

moestuin,

de aarde hoopt haar macht op

toont je haar naakte

transparantie,

en zoals Aphrodite op zee

afgelegen

de magnolia verdubbelde

haar borsten optillend,

aarde

zo deed jij het,

ui,

helder als een planeet,

bestemd

om te glanzen,

constante constellatie,

ronde roos van water,

op

de tafel

van arme mensen.

…

 uit Oda a la Cebolla, Pablo Neruda

 

Vrijdag 27 december 2015

DESSAYUNO: droge cornflakes… aangevuld met vruchten, honing, noten en koekjes uiteraard!

TUSSENDOORTJE: Wijnbezoek aan Miguel Torres! Gratis dankzij een kennissen van papa Rik… ‘Jaa?’ hoor ik je denken. ‘Heeft die kennissen tot daar?’ Ontvangen als koningen en de beste wijnreeksen geproefd. Voor de gelegenheid trokken we onze mooiste kleertjes aan… Het is de hoed die het hem doet! Met dank aan André Linthoudt, Toni Batet en Valerine Carvajal voor de organisatie!

…

Pero no sólo amor,

beso quemante

o corazón quemado

eres, vino de vida,

sino

amistad de los seres, transparencia,

coro de disciplina,

abundancia de flores.

Amo sobre una mesa,

cuando se habla,

la luz de una botella

de inteligente vino.

…

…

Niet alleen de liefde,

brandende kus

of verbrand hart

je bent, wijn van het leven,

niet enkel

Vriendschap der wezens, transparantie,

koor van discipline,

overvloed aan bloemen.

Ik hou van op de tafel,

wanneer men praat,

in het licht van een fles

intelligente wijn.

…

uit Oda al Vino, Pablo Neruda

 

CENA: met goddelijke drank in ons gestel rijden we niet al te ver meer. Tim laat zich gaan en maakt asperges op Vlaamsche wijze met een mimosa van boter en ei, met verse peterselie.

 

Zaterdag 28 december 2015

DESSAYUNO: versgebakken broodjes in de pan met opgevrolijkt roerei

TUSSENDOORTJE: koffietje in een gezellig cafeetje

ALMUERZO: de eenvoudige marktvariant, frietjes met merluza of met verse zalm. Maar bij dat eenvoudig maal kwam een artisanaal biertje.

TUSSENDOOR:

“Waarde collega brouwers, Beste Gents brouwcollectief,

Jullie zagen net de proeverij van vele wijnen, maar geen gegrief

Na een jaar afwezigheid kriebelt het  opnieuw te brouwen,

Verder met jullie aan de beste bieren van België, en dus van de wereld, te bouwen.

Betere en slechtere exemplaren van gerstenat, kruisten ons pad

En dus keer ik terug naar onze gouw, met sterk uitgebreide know-how”

…

uit Ode aan het Brouwen, Tim Vanhooren

 

CENA: heerlijk licht pastaatje met tomaat, olie en kruiden…

…

se casa alegremente

con la clara cebolla,

y para celebrarlo

se deja

caer

aceite,

hijo

esencial del olivo,

sobre sus hemisferios

entreabiertos,

agrega

la pimienta

su fragancia,

la sal su magnetismo:

son las bodas

del día

…

es hora!

vamos!

 

…

gelukkig getrouwd

met de heldere ui,

en om dit te vieren

laat men

vallen

de olie,

zoon

essentie van olijf,

over de hemisferen

half opengesneden,

voegt

de peper

zijn odeur,

zout haar magnetisme:

als huwelijken

van de dag

…

Het is tijd!

kom op!

 

 uit Oda al Tomate, Pablo Neruda

 

Zondag 29 december 2015

DESSAYUNO: idem en tandjes poetsen in de natuur

ALMUERZO: lunch in de straat tegen een economische 5 euro. Assortiment zeevruchten-empanadas en een vissoepje en zeegratiné. Maar het slechte nieuws: we moesten die dag nog heel veel rijden… dus geen wijntje, noch biertje…

CENA: de obligatoire ASADO of Chileense barbecue. Die zondagen komen er bij jullie nu ook aan! De foto van die avond ontbreekt, maar we hebben voorbeelden legio!

 

Maandag 30 december 2015

DESSAYUNO: Küchen = typische Duitse Crumbletaart. We bevinden ons nog steeds in de regio van Chili die omstreeks de vorige eeuwwisseling door Duitse kolonisatoren in opdracht van de Chileense overheid op de inheemse bevolking gewonnen werd. En lekkere mokka van versgemalen koffiebonen.

…

El olor del café siempre es el mismo,

Siempre la misma luna en mi cabeza;

Entre el río de entonces y el de ahora

No distingo ninguna diferencia.

…

…

De geur van de koffie is steeds dezelfde,

Telkens diezelfde maan in mijn hoofd;

Tussen de rivier van het dan en het nu

Onderscheid ik geen enkel verschil.

…

uit Hay un Día Feliz, uit de gedichtenbundel Poemas y Antipoemas, Nicanor Parra

 

ALMUERZO: Restje van de heerlijke Asado, gewoon met zout en olijfolie.

CENA: Gezonde aperitief met zelfgemaakte cocktail-mayonaise en ‘echte’ mosterd. Heerlijke verse pasta in een polderlandschap naast de archeologische site van ‘Monte Verde’ (https://nl.wikipedia.org/wiki/Monte_Verde). Een locatie die er wel eens voor zou kunnen zorgen dat we de prehistorie van de mensheid moeten herzien.

 

Dinsdag 31 december 2015

DESSAYUNO: idem, met heerlijke verse honing

ALMUERZO: saai marktgerecht, waar zelfs Tony Le Duc geen boeiende beelden van zou kunnen schieten, maar met een bitterzoet lokaal honing-kruiden-likeurtje om af te sluiten!

CENA: op het einde van een stevige namiddagwandeling naar een pinguïnkolonie op het eiland van Chiloë lopen we een groepje Chileense vrienden tegen het lijf. Zij twijfelen geen seconde om twee eenzame zielen uit te nodigen naar hun camping om samen een heerlijk OUDEJAAR te vieren met een adoptiefamilie!

 

Woensdag 1 januari 2016 (onze eerste tekst van dit jaar!)

DESSAYUNO: niet nodig…

ALMUERZO: wij adopteren onze placebo-ouders en worden hun chauffeurs op het eiland van Chiloë. In return doen zij wat ouders doen in een feestweek: ze nodigen ons meermaals uit op restaurant. Op deze foto’s de typische lokale Curanto: twee soorten gigamosselen, andere schaaldieren, varkensworst, ribbetjes, spek, verscheidene soorten aardappelen, aardappelbrood, en dumplings, allemaal samen in een GIGANTISCHE STOOFPOT die traditioneel in een put in de grond in bladeren van varens voor uren suddert. Hopelijk blijft de eminente opmars van de bouwwoede op dit fabelachtige sprookjeseiland nog even uit en behouden ze hun tientallen types heerlijke patatten.

 

ik plantte ne keer patatten, patatten, patatten

ik plantte ne keer patatten in mijne grond

wa komt eruit gekropen, gekropen, gekropen

wa komt eruit gekropen uit mijne grond

één twee drie landmeters, landmeters, landmeters

één twee drie landmeters uit mijne grond

en ze slaan daar overal staksjes, staksjes, staksjes

ze slaan daar overal staksjes in mijne grond

en wa groeit er aan die staksjes, die staksjes, die staksjes

wa groeit er aan die staksjes in mijne grond

kranen en bulldozers, bulldozers, bulldozers

kranen en bulldozers in mijne grond

en heel den dag maar scheppen, maar scheppen, maar scheppen

en heel den dag maar scheppen van mijne grond

…

en honderdduizend toeristen, toeristen, toeristen

en honderdduizend toeristen langs mijne grond

en wat vragen die toeristen, die toeristen, die toeristen

wat vragen die toeristen langs mijne grond

zeg, verkoop je geen patatten, patatten, patatten

verkoop je geen patatten van uwe grond !?

 

uit Ik plantte ne keer patatten,Willem Vermandere

(https://www.youtube.com/watch?v=p6K8j_G_IVc)

 

CENA: met ronde buiken keren we per boot terug naar het hoofdeiland van Chiloë terug. Daar volstaat een slaatje met een pintje op de camping.

 

Januari 2016, genoeg is genoeg, vanaf nu leven we op soep, brood en eenvoudige spaghetti…

Zo zien jullie maar dat we genoeg eten! Waarom we dan niet dikke stoan? Omdat deze week meteen ook diende als vetmestweek voor de grote trekkingsweken die volgen! Weken waarin we onze rugzak voor verscheidene 3- en meerdaagse wandelingen zo licht mogelijk met noodletjes en snelvoer vulden! En poef, daar zie je weer dezelfde magere sprieten op de volgende foto’s!

De grens met Argentinië: vriendelijke, onmogelijke en hypocriete bitchen

 

Na enkele dagen voor, rond en achter de westerndecors van San Pedro de Atacama te treuzelen, verdringen de avonturiersbloedcellen zich opnieuw in onze hersenstam.

 

Met de jazzy sounds van Mack The Knife van Louis Armstrong laten we de zacht bruine saloons achter ons en begeven we ons opnieuw in de ‘Droogste woestijn ter wereld’. Over een ramp van asfalt die gedurende twintig kilometer 2000 hoogtemeters van maanlandschappen doorklieft.

Ons geliefde kliefdier kleeft met zijn vier klauwen aan het hete zwarte asfalt en brengt ons tergend traag maar trouw als steeds tevoren tot de top van deze toverachtige pas naar het land van de Tango.

De metalen gekleurde rivieren, zoutmeren en –woestijnen komen tot ons via ons live tv-scherm en de gps vertelt ons dat Melqui zichzelf overtroffen heeft. Een pas van 4816 meter wordt overwonnen!

 

Net over de pas slapen we in een ‘bolderveld’. Rotsen die gekatapulteerd werden door een of andere nabijgelegen vulkaan en als zonevreemde meteorieten diep in het zand neergepoot werden. En als dit niet het echte verhaal is, dan moeten de Aliens er wel iets mee te maken hebben.

 

De volgende dag rijden we de ontbrekende twintig kilometer tot de grens met Argentinië, Paso de Jama. Zelfzeker stappen we het grensgebouw binnen die de eerste geïntegreerde grenspost van onze reis is. Dat betekent eenvoudigweg dat beide landen in één gebouw verenigd zijn in functie van de efficiëntie van de passage. Dit was echter buiten een Mexicaanse Volkswagen van Belgen en een originele Argentijnse eigenaar gerekend…

Alle loketten lopen van een leien dakje tot een groentje van de douane niet weet wat aan te vangen met onze exotische papieren. Er komen twee jonge goedlachse bebaarde jonge collega’s helpen die haar zeggen: “Laat ze gewoon binnen. Het zijn twee jonge reizigers met goeie bedoelingen en EEN COOLE KOMBI!” Aangetrokken door de commotie komt echter de zuurpruim-nerd-collega zich met het gebeuren moeien en terwijl onze vrienden onze gegevens op één regel na in de computer geklopt hadden, leest hij dat de oorspronkelijke eigenaar op de notariële papieren een ARGENTINO was. Hij spreekt de legendarische woorden die onze wervelkolom vier maanden later nog steeds doen nazinderen: “ ESE AUTO NO VA ENTRAR” – Deze auto komt het land NIET binnen! —- GAME OVER…

Hij graait theatraal al ons papierwerk vast en loopt zelfzeker – in lullige eikeltred – richting de JEFE.

Een uur wachten we in spanning af terwijl ook iedereen achter ons wortelschieten moet. Het hoofd van de douane is een vriendelijke nonkel die ons achter de scenes van de douaneloketten binnenlaat en ons gedurende een halfuur met handen en voeten uitlegt waarom de auto niet binnen kan. Wij blijken voor hem de moeilijkst mogelijke papieren te hebben. Het feit dat de vorige eigenaar een Argentijn was, blijkt de finale doodsteek. Want de douane zou op deze manier een ‘valse import’ toestaan. “Eenmaal de auto binnen zou zijn, zouden wij die bij Damian (de vorige eigenaar) kunnen brengen”, zo zegt hij. Iets wat Damian als Argentijn nooit zou kunnen zonder importtaksen te betalen (meer dan de waarde van de auto). Discussies, argumentaties, tranen, noch theater omtrent onze reisroute richting Brazilië kunnen de situatie redden.

Wanneer we finaal vragen wat we kunnen doen om onze route richting Argentinië voort te zetten zegt hij rustig (en vrij vertaald): Kijk, ik kan jullie echt niet binnen laten omdat ik jullie papieren geanalyseerd heb, maar probeer gerust een andere grens.” Tuurlijk… dat lijkt me exact wat een douanier bij ons zou zeggen! … Niet?

 

Zoals de tocht omhoog een opeenstapeling van hoogtepunten was die tot een crescendo gevoerd werd door Melqui, zo was de afdaling in alle opzichten een beproeving van de mooie mineurs in het betere muziekarrangement. Met de ziel en geest in E-mineur voelde ook Melqui de nood om zijn tristesse te ventileren. Zo goed als dit wonderbaarlijke werk van Duitse Grundlichheit ons dwars op de hoogtelijnen in vervoering bracht, zo bleek dit keer de afdaling te veel voor zijn gestelletje. Remmend op zijn kleine motortje en bij remmend op zijn vier remblokjes en twee remtrommeltjes, dienen we tot tweemaal toe halt te houden omwille van de penetrerende geur van trieste metalen.

 

Als een team dat mekaar goed aanvoelt komen we zonder kleerscheuren tot op zeeniveau zo’n 4800 meter lager. Na wat autoverzorging onder vrienden zorgen we in alle rust voor elkaar in Antofagasta en de Elquivallei. We bereiden met zijn drieën één van de mooiste roadtrips van onze reis voor: 3500 kilometer en anderhalve maand doorheen Chili tot het zuiden van de Carretera Austral. De noodgedwongen verandering in mineur in ons muziekstuk resulteert in een frisse inzetnoot van de volgende strofe.

 

We bereiden met zijn drieën één van de mooiste roadtrips van onze reis voor: 3500 kilometer en anderhalve maand doorheen Chili tot het zuiden van de Carretera Austral. De noodgedwongen verandering in mineur in ons muziekstuk resulteert in een frisse inzetnoot van de volgende strofe.

De ALTIPLANO: wondermooie, maar onmogelijke bitch

Dit beloofde één van de mooiste, maar eveneens meest veeleisende, stukjes van onze – uit de voegen gebarsten – roadtrip te worden. We reden reeds door de Altiplano regio van Peru, maar deze regio waar we ons nu aan wagen, is andere koek.

Wat hetzelfde blijft is het ‘Hoogvlakterecept’: één van de laagste densiteiten aan bebouwing, timide bewoners, magische landschappen en een permanente hoogte van meer dan 3700 m.

Wat er verandert in deze shake: plots verdwijnen de wegen, Melqui heeft niet al te veel kracht (over) boven de 4000 m, de tankstations verdwijnen voor 500 km (en Melqui verbruikt al wat meer op deze hoogte), maar vooral ervaren we de onontdekte wonderen van schijnbaar andere planeten: ongekende zoutvlaktes, bergflanken opgebouwd uit tientallen verschillende steenlagen, meren met duizend en één kleuren en veel andere exotische taferelen.

Dat het geen gemakkelijke onderneming zou worden, was ons vanaf het begin duidelijk. Dus we beslisten een rigoureuze planning op de stellen. Een planning met daarin een strak tijdschema dat meerdere noodscenario’s inhield indien een passage voor ons onmogelijk zou blijken, met daarbij de adequate hoeveelheden drinkwater, kookwater, voedsel en benzine. Dus rigoureus maar tegelijk problemen dekkend en dat bleek nodig. Want een eerste probleem dook sneller op dan verwacht…

 

 

We zouden en moesten met onze nieuwe Partners in Travel (een rode Renault Master met inzittenden Laeti, Lolo en Naïa) het hoogste avontuur van Zuid-Amerika aanpakken! Het Nationaal Park Eduardo Avaroa, in het zuidwesten van Bolivië of voor de Fransen de Sud Lipez. Het park is gelegen tussen de Boliviaanse zoutvlaktes van Uyuni en de maanlandschappen aan de Chileense zijde in San Pedro de Atacama. Dit is dé favoriete verbindingsroute tussen Bolivië en Chili voor elke zichzelf respecterende Backpacker.

Probleem nummer één: onze Backpack heeft vier wielen én we kunnen dus niet zonder zorgen in een Toyota Landcruiser springen met bestuurders die dit gebied zonder gemarkeerde wegen op hun duim kennen, krachtige motoren bezitten (die op 4800 m nog genoeg kracht over hebben) én 4X4’s zijn die over het losse zand kunnen glijden. Kort door de bocht: wagens met net de omgekeerde eigenschappen van een 40 jaar oude VW combi…

Desalniettemin slaan we in. Water, pintjes – om te vieren en te troosten – én laatste verse voedingswaren. Want de ruwe wereld waarin we trekken is geen herberg voor verloren zielen, geesten of lichamen. Onze eigen twee herbergen, de rode LEBIOSUWAGI en zijn wit-groene hippievriend MELQUI, zullen shelter en voeding moeten leveren bij de nachten onder nul en de winden van meer dan 100 km/u. En wat de drankjes betreft, daarvoor heeft deze fanfare van honger naar avontuur gelukkig zijn eigen TAVERNIER mee.

Een laatste info-verzameling bij de doorwinterde Landcruiser-chauffeurs die elk jaar duizenden toeristen op sleeptouw nemen, levert ons honderden waarschuwingen op. We noteren die zo goed en zo kwaad mogelijk op een vodje van een kaart die onze gids moet worden in de wereld zonder toevallige passanten. Na een laatste motorcheck-up aan onze beide sloepjes, zwaaien we ons amalgaam van nieuwe vriendjes uit, draaien we de contactsleutel om én… laten we onze motoren vijf minuutjes opwarmen.

We vertrekken uiteindelijk Echt. De eerste 150 km blijken beter mee te vallen dan de gelezen voorspellingen op één van de vele overlanderblogs en de drie toeristengidsen. Het muziekvolume gaat net een tandje harder op de lichtjes gedegradeerde beton-asfaltweg tot we een afslag van 90 graden naar het zuiden inslaan. We belanden meteen op de beloofde gecorrogeerde zandwegen. Dat zijn wegen met golfjes loodrecht op de rijrichting, gecreëerd door continue wind en op en neer springende wielen. Het resultaat: we horen meteen zeer goed wat niet vast zit in ons bolideke.

We trekken er ons niet te veel van aan: dit is het begin van het avontuur! We cruisen tussen de Alpaca’s en Vicuña’s , tamme en wilde lama-achtigen (of Zuid-Amerikaanse kameelachtigen), spotten roze flamingo’s op 4300 m hoogte en zien in de verte zelfs een gigantische schuchtere Ñandu, of struisvogel, de lange benen nemen!

 

We beslissen bij de ondergaande zon er nog 20 km tegenaan te gooien in de richting van de Valle de Las Rocas. Dit laatste stukje op de kaart had echter halverwege nog een verrassing in petto. Een helling van 20 graden. Het soort helling waar we Melqui op zeeniveau rustig in 1° versnelling opduwen. Het is het soort helling waar ze bij ons een andere oplossing voor zoeken. Bijvoorbeeld een extra bocht aanleggen om de helling twee keer zo lang te maken.

Dit hellingetje zou het tweede obstakel worden dat ons Melquitje fysiek niet kan overbruggen. De combinatie van ijle lucht met de 4800m hoogte, stof die onze luchtfilter doet dichtplakken, ribbels en putten die je bij elke sprong de helft van de aandrijfkracht doen verliezen, een strakke wind over de heuvel pal op onze neus, in combinatie met een mooie maar helemaal niet aerodynamische snoet, zorgt ervoor dat we na twee pogingen met aanloop en het betere duwwerk de top net niet bereiken. De extra drie halve pk’s duwkracht van Eline, Laeti en Lolo mogen niet baten en de drie duwertjes liggen aan het einde van de tweede poging op hun rug naar lucht te happen.

 

 

Tijd om de nacht in te zetten en een klein beetje op onze route terug te keren. Als een mislukking voelt het aan. De moed zakt ons in de schoenen en onze esprit is ook ergens op de stinkende zolen van onze bottienen te zoeken. Bovendien waait een ijskoude wind ons rond te oren. Het zou een onmogelijke gekkentocht worden waarbij wij onze medereizigers niet enkel in het gedrang, maar misschien zelfs in gevaar zouden brengen. Een ongrijpbaar gevoel neemt de overhand. We spreken af dat we het de volgende ochtend nog één keer zullen proberen en als Melqui niet boven raakt, gaan we voor plan B.

 

Terwijl wij mokken wist Lolo gelukkig een professionele reizigersoplossing voor de sippe stemming: Bière!!! De avond wordt ingezet in de buik van LEBIOSUWAGI. Beschermd tegen het ongure weer voelen we ons opperbest. Er wordt voldoende energie opgeslagen om door de mutsafblaaswind richting Melqui te crossen en een diepe diepe slaap in ons wiegende busje door te brengen.

 

De volgende morgen klinkt in mijn hoofd Saturday morning and who’s gonna play with me (Eels). Ik vlieg er bij de eerste zonnestralen in om mechanieker te spelen: verse olie, nieuwe oliefilter, kleppen afstellen, distributeur beetje bijregelen, carburator wat bijstellen en uitkuisen. VROOOOOOM. Melqui klinkt gelukkig en raakt rond de middag NET de heuvel op!!

 

 

We zetten de harde en vooral moeilijke weg verder. Over de zwaarst mogelijke corrogatie (je weet wel, die vreselijk onaangename ribbels in de weg). Door zandvlaktes waar LEBIOSUWAGI het heel wat lastiger op heeft dan MELQUI (ROSIE zou hier zeker op vastgereden zijn, BLOG https://theasianscroll.wordpress.com/2010/09/03/mongolia/). Uiteindelijk, na een viertal uur door elkaar getrild te zijn en het enige spookdorp doorgereden te zijn, komen we aan de volgende uitdaging! 500 m omhoog via een helling van meer dan 15 graden. Het ziet er veelbelovend uit: de eerste kilometer buldert ons motortje in eerste versnelling in hoge toeren omhoog. Maar op deze hoogte van 4700 m moet de weg slechts een klein beetje steiler worden of we lopen opnieuw vast… Wat achteruit, motortje laten rusten, het betere pedalenwerk, duwen en trekken, maar het mag niet baten.

De finale optie dan maar. We leggen onze trekkabel aan LEBIOSUWAGI, want we hebben nog slechts 100 m voor de boeg tot de hoogste top van de weg. Twee ronkende motoren en twee duwertjes. De eerste 50 meter verloopt alles zoals gewenst, maar vervolgens beginnen de voorste wielen van LEBIOSUWAGI te patinneren en na nog vijf meter ruiken we allen de geur van verbrand rubber! Stoppen! De voorwielen van LEBIOSUWAGI verloren verscheidene rubbertekeningen tot op de metaaldraad… EINDE van deze gekkentocht.

 

Met de staart tussen de benen keren we op onze stappen terug. De nodige biertjes brengen troost. Maar het is vooral het besef dat we tot het uiterste van het uiterste gegaan zijn met het volledige team, dat ons een oprecht goed gevoel geeft. Niemand kan ons ooit beschuldigen dat we niet alles uit de kast gehaald hebben om via de Laguna Colorada te rijden! En wat we via onze ‘alternatieve route’ te zien krijgen slaat ons nog steeds met verstomming! Geniet mee van de beelden.

 

 

Na een vlotte tocht, en bijhorende easy grensovergang, over de rest van de hoogvlaktes van Bolivië en Noord-Chili nemen we een aantal dagen rust langs een riviertje in San Pedro de Atacama in ware hippiekampstijl. Daar vieren we tevens Elines verjaardag met een onvergetelijk uitje, maar dat is voor een volgend verhaaltje.

 

Wist je dat…

Alle vuilkarren in Zuid-Amerika een muziekje hebben om aan te kondigen wanneer het vuilnis buiten moet. Mensen blijken hier iets meer thuis te zijn dan bij ons…