roamingthenewworld

Als een zesjarige die onder het zware wollen winterdeken zichzelf tegenhoudt om van de leuning naar beneden te glijden en snel te gluren wat de Sint dit jaar voor de haard gelegd heeft, lig ik te woelen in mijn bed. Een koude paarse gloed wekt me en heel mijn lichaam vergeet meteen dat we gisteren een glaasje gedronken hebben en behoorlijk laat in bed zaten. Het is half zes, naast mij ligt een blonde deerne nog in haar diepe prinsessenslaap, maar ik – met mijn kinderlijk enthousiasme – lijk haar wakker te maken. Haar rustige ademhaling die koude wolkjes blaast in ons kleine huis lijkt eventjes te stokken en af en toe brengt ze een vrolijk verward ochtendgeluidje voort. Als uit een diepe droom die vermengd wordt met hetzelfde besef van de wakkere wereld die vandaag beter zal zijn dan elke droom die we vannacht samen hadden.

Ik beslis mijn horizontale – tussen droom en waak – wereld te verlaten en klauter uit het bed waarin we reeds zeven maanden slapen. Terwijl de paarse gloed doorheen de rode, groene en gele gordijnen aan intensiteit toeneemt en onbekende kleuren in het interieur werpt, kruip ik in mijn kleren. Vijf lagen onder de  jas, een zwarte legging – voordien van de prinses, maar nu van deze man in theights – onder mijn flodderbroek en dikke geitenwollen sokken in mijn wandelschoenen. De prinses doet alsof ze slaapt en ik speel haar spelletje nog even mee. Ik beweeg als een luiaard op weg van tak naar tak en gluur door het raam. De zon verschuilt zich inderdaad nog achter de horizon, maar de ijzige wereld waarin we staan verwacht haar komst. Als ik van links naar rechts kijk variëren de kleuren boven de horizon van donker-nacht-blauw georneerd met enkele laatste blinkende witten diamantjes, over ochtendblauw tot een geel-blauw-paars spectrum waar je nauwelijks in kan kijken. Alle kleuren worden onder de horizon gereflecteerd zoals op een meer of op een kalme zee, zoals we hem rond de Canarische eilanden beleefden. Zij het dat deze reflectie wat witter is dan het originele licht. De wereld op zijn kop. Het origineel lijkt wel de blauwdruk. De reflectie van een meer. Maar dan wel een heel vreemd meer, want…

Ons huis is ditmaal geen boot. Wanneer ik rustig beweeg in ons huisje van 1,80 op 4,80 m is de beweging quasi onvoelbaar. Wanneer ik echter wat enthousiaster cocathee begin te zetten en door het raampje kijk en mijn fototoestel klaarstoom voor de unieke ochtend wiebelt ons busje met zijn staart. De prinses wordt wakker en wrijft het werk van het – hier zeer actieve – zoutmannetje uit haar ogen. De kracht van de paars-witte gloed door de paars getinte achterruit en de witte buitenaardse reflectie werkt zijn kracht ook meteen op haar uit. Ze veert uit bed, schuift de gordijntjes open en staart in het rond. Haar lichaam heeft danig warm van de dons en het enthousiasme dat ze vergeet dat we in een omgeving van minder dan 0 graden zijn. Ook trekt ze er zich niks van aan dat ze haar pels nog niet aan heeft en voor heel de omgeving in haar poedelnaakie zit.

In die omgeving is echter niemand te bespeuren… rondom rond minstens 60 kilometer van perfect vlakke, horizontale levenloze witte vlakte. Dat het 60 kilometer is, zien we niet, maar we weten het dankzij een half gescheurde kaart die op het dashboard ligt. Helemaal zonder leven is de vlakte echter niet. De prinses beseft dit in een knip, na een blik buiten, en trekt haar garderobe aan. Naast ons staat namelijk een rode Renault Master. De enige die we op heel onze tocht door dit continent van de nieuwe wereld zagen. De rode Master heeft een Franse nummerplaat en begon samen met deze Mexicaanse Volkswagen Combi aan het gekke avontuur om op dit droge meer te rijden.

We nemen snel wat slokken heerlijke cocathee die ons op deze hoogte van om en bij de 3800m extra energie zou moeten geven en zetten voet op het meer. De ondergrond onder onze voeten is niet van deze wereld. Ze is steenhard en sneeuwwit. Wanneer je warm water giet smelt de witte plaat niet als ijs, maar integendeel neemt ze meteen het water op en schijnbaar is de grond meteen weer droog. Wanneer we echter gaan zitten om de zon te groeten op deze nieuwe dag wordt de kont op eender welk schijnbaar kurkdroog deel kletsnat en de agressieve, vijandige corrosieve ondergrond trekt de kleuren uit je kleren. De ondergrond lijkt heel vast, maar om de 100m zie je een putje en daar zie je plots water. Als grote ijsschotsen drijft onze ondergrond op het water dat gemiddeld slecht 80cm diep is. De grond tekent een structuur af van vijf- en zeshoeken die aan de randen witter zijn of door het continue groeien aan deze randen opgeduwd worden als fijne korstjes sneeuwwit kruimeldeeg. Bijna mathematisch hernemen de vlakken van gemiddeld een halve meter op een halve meter de structuur van hun moleculen. Zoutmoleculen, want hier hebben jullie een laatste bijzondere eigenschap van deze ondergrond: je kan de grond verkruimelen en in je soep verwerken. Of, zoals gisteren, wanneer je wijn morst op je broek kan je die gewoon even wrijven over het ‘grond’-‘water’-oppervlak.

We maken onze buren Laetitia, Lolo en Naïa wakker, want op de Salar de Uyuni, het bekendste zoutmeer van de wereld, slaap je allicht slechts één keer in je leven. We weten dat Fransen hun ochtendrust heel hard op prijs stellen, maar voor één keer in ons leven wagen we het er op hen wakker te maken. Vijf minuten later zitten we alle vijf warm ingeduffeld op een rijtje en genieten we van het unieke spektakel die alle mogelijke ochtendkleuren over het magische wit blaast. Onze auto’s genieten mee van het kleurenspektakel en de cactusbergen rondom ons lijken tijdens dit ochtendspektakel te zweven boven deze onmenselijke wereld.

De terugtocht hangt vol melancholie…

Onze Melqui glijdt over het meer op de tonen van Eddy Vedder

Om in de sfeer te blijven, laten we jullie nog even meereizen op de foto’s van de voorgaande dag op I wish you were here van Pink Floyd. (Youtube) Een heldentocht van 250km over grindwegen en zoutmeren, met in de hoofdrol twee 2X4 heldenauto’s!

En uiteraard moesten we ook nog een klein beetje klooien ;) Anders zou 24 uur in alle rust op de Salar toch niet voldoen aan de clichés he!