Onlangs kwam de vraag uit Zuidoost-Azië waar wij de tijd vandaan halen om onze blogs te schrijven. Het antwoord is heel eenvoudig. Als de omgeving te veel prikkels geeft. Als je onvoldoende innerlijke rust vindt om een tekst te ‘kakken’. Als je je niet kan één maken met je tekstjes, dan moet je het met een uitwendige rust doen. Een ideale locatie zoeken.
Een van die plekjes was de Playa Escondida. Het verborgen strand.
Niet dat strand van The Beach met Leonardo di Caprio waar veel te veel wanna be anarchistische, wereldverbeteraarpubers wonen die van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat groentjes roken en danig dicht op elkaar zitten dat ze elkaar de haren uit kunnen trekken.
Noch een hippiekamp waar alle artesaniajeugd elkaar leert dezelfde macraméknoopjes maken, Ché aanbidden zonder een beetje geschiedenis te kennen en de hele dag door met de hand open naast hun artisanale producten hangen.
Noch de Kamping Sommerwind van twee blogs terug, want daar moesten we veel te veel aperitieven met de Europeanen.
En al zeker niet één van de huizen van de leerkrachten uit de vorige blog, waar de rondvliegende kinderen, de tv en het continue bezoek een uitdaging waren om zelfs alleen maar een mailtje te sturen.
Maar dit geïsoleerde paradijselijke strand. Gelegen in een baai met licht kabbelende golfjes, een watertemperatuur van om en bij de 25 graden en omgeven door tropisch groen.
Dit is een plekje die voor ons net voldoet om ons van onze productiefste schrijfkant te tonen. Hier blijven we al eens graag een paar dagen hangen om stil te staan bij de waterval aan gebeurtenissen en hieruit een selectietje te maken voor jullie.
Zo Benji en Jolien. Dit is het eenvoudige antwoord op jullie vraag. Ik ben er van overtuigd dat jullie daar in Zuidoost-Azië (en zo meteen in Centraal Amerika) ook zo’n plekjes vinden! Blijf dan even twee dagen langer. Er is tijd zat!
https://wezijnhiernutoch.wordpress.com/
Maar ook hier, waar het enige geluid van de tropische vogels en de rollende golfjes lijkt te komen, ontmoeten we inspirerende nieuwe personages. Met eentje onder hen, Majo, trekken we er nog enkele honderden kilometers op uit langs de stereotiepe surfstranden van Ecuador!
Aha zo dus :-) en aan de foto’s te zien is het ook belangrijk om in onderbroek te kunnen rondlopen, dat hadden we nog niet ontdekt
Ah zo moet dat dus :-) uit de foto’s blijkt ook dat het belangrijk is om in je onderbroek te kunnen rondlopen, dat hadden we nog niet ontdekt. Bedankt! Groeten uit Mexico
Ik denk dat dat Timmie zijn zwembroek is Benji… Ik had nochtans verwacht dat dat een échte Speedo ging zijn!
no tengo idea que dice arriba pero bue…
Muy lindas fotos, les mando saludos y “LOS FELICITO”