De grens met Argentinië: vriendelijke, onmogelijke en hypocriete bitchen
Na enkele dagen voor, rond en achter de westerndecors van San Pedro de Atacama te treuzelen, verdringen de avonturiersbloedcellen zich opnieuw in onze hersenstam.
Met de jazzy sounds van Mack The Knife van Louis Armstrong laten we de zacht bruine saloons achter ons en begeven we ons opnieuw in de ‘Droogste woestijn ter wereld’. Over een ramp van asfalt die gedurende twintig kilometer 2000 hoogtemeters van maanlandschappen doorklieft.
Ons geliefde kliefdier kleeft met zijn vier klauwen aan het hete zwarte asfalt en brengt ons tergend traag maar trouw als steeds tevoren tot de top van deze toverachtige pas naar het land van de Tango.
De metalen gekleurde rivieren, zoutmeren en –woestijnen komen tot ons via ons live tv-scherm en de gps vertelt ons dat Melqui zichzelf overtroffen heeft. Een pas van 4816 meter wordt overwonnen!
Net over de pas slapen we in een ‘bolderveld’. Rotsen die gekatapulteerd werden door een of andere nabijgelegen vulkaan en als zonevreemde meteorieten diep in het zand neergepoot werden. En als dit niet het echte verhaal is, dan moeten de Aliens er wel iets mee te maken hebben.
De volgende dag rijden we de ontbrekende twintig kilometer tot de grens met Argentinië, Paso de Jama. Zelfzeker stappen we het grensgebouw binnen die de eerste geïntegreerde grenspost van onze reis is. Dat betekent eenvoudigweg dat beide landen in één gebouw verenigd zijn in functie van de efficiëntie van de passage. Dit was echter buiten een Mexicaanse Volkswagen van Belgen en een originele Argentijnse eigenaar gerekend…
Alle loketten lopen van een leien dakje tot een groentje van de douane niet weet wat aan te vangen met onze exotische papieren. Er komen twee jonge goedlachse bebaarde jonge collega’s helpen die haar zeggen: “Laat ze gewoon binnen. Het zijn twee jonge reizigers met goeie bedoelingen en EEN COOLE KOMBI!” Aangetrokken door de commotie komt echter de zuurpruim-nerd-collega zich met het gebeuren moeien en terwijl onze vrienden onze gegevens op één regel na in de computer geklopt hadden, leest hij dat de oorspronkelijke eigenaar op de notariële papieren een ARGENTINO was. Hij spreekt de legendarische woorden die onze wervelkolom vier maanden later nog steeds doen nazinderen: “ ESE AUTO NO VA ENTRAR” – Deze auto komt het land NIET binnen! —- GAME OVER…
Hij graait theatraal al ons papierwerk vast en loopt zelfzeker – in lullige eikeltred – richting de JEFE.
Een uur wachten we in spanning af terwijl ook iedereen achter ons wortelschieten moet. Het hoofd van de douane is een vriendelijke nonkel die ons achter de scenes van de douaneloketten binnenlaat en ons gedurende een halfuur met handen en voeten uitlegt waarom de auto niet binnen kan. Wij blijken voor hem de moeilijkst mogelijke papieren te hebben. Het feit dat de vorige eigenaar een Argentijn was, blijkt de finale doodsteek. Want de douane zou op deze manier een ‘valse import’ toestaan. “Eenmaal de auto binnen zou zijn, zouden wij die bij Damian (de vorige eigenaar) kunnen brengen”, zo zegt hij. Iets wat Damian als Argentijn nooit zou kunnen zonder importtaksen te betalen (meer dan de waarde van de auto). Discussies, argumentaties, tranen, noch theater omtrent onze reisroute richting Brazilië kunnen de situatie redden.
Wanneer we finaal vragen wat we kunnen doen om onze route richting Argentinië voort te zetten zegt hij rustig (en vrij vertaald): Kijk, ik kan jullie echt niet binnen laten omdat ik jullie papieren geanalyseerd heb, maar probeer gerust een andere grens.” Tuurlijk… dat lijkt me exact wat een douanier bij ons zou zeggen! … Niet?
Zoals de tocht omhoog een opeenstapeling van hoogtepunten was die tot een crescendo gevoerd werd door Melqui, zo was de afdaling in alle opzichten een beproeving van de mooie mineurs in het betere muziekarrangement. Met de ziel en geest in E-mineur voelde ook Melqui de nood om zijn tristesse te ventileren. Zo goed als dit wonderbaarlijke werk van Duitse Grundlichheit ons dwars op de hoogtelijnen in vervoering bracht, zo bleek dit keer de afdaling te veel voor zijn gestelletje. Remmend op zijn kleine motortje en bij remmend op zijn vier remblokjes en twee remtrommeltjes, dienen we tot tweemaal toe halt te houden omwille van de penetrerende geur van trieste metalen.
Als een team dat mekaar goed aanvoelt komen we zonder kleerscheuren tot op zeeniveau zo’n 4800 meter lager. Na wat autoverzorging onder vrienden zorgen we in alle rust voor elkaar in Antofagasta en de Elquivallei. We bereiden met zijn drieën één van de mooiste roadtrips van onze reis voor: 3500 kilometer en anderhalve maand doorheen Chili tot het zuiden van de Carretera Austral. De noodgedwongen verandering in mineur in ons muziekstuk resulteert in een frisse inzetnoot van de volgende strofe.
We bereiden met zijn drieën één van de mooiste roadtrips van onze reis voor: 3500 kilometer en anderhalve maand doorheen Chili tot het zuiden van de Carretera Austral. De noodgedwongen verandering in mineur in ons muziekstuk resulteert in een frisse inzetnoot van de volgende strofe.
