Heeeel heeeel lang geleden (in dit vluchtig internettijdperk, zo’n drie maand geleden) in een land heel ver hier vandaan, bewogen drie stipjes zich over de eindeloos desolate pampa’s. Het land heette Patagonië en was genoemd naar zijn oorspronkelijke bewoners, de Patagónen of Reuzenvoeters. Gevreesd werden ze door iedere bleekhuid die deze woestenij wou doorkruisen. Terwijl dit Nieuwe continent gekoloniseerd werd door koningen en schattenjagers, werd dit territorium uit doodsangst (en omdat het er ijskoud en oersaai is) vermeden.
Nu trokken onze drie grootse helden door dit woeste weidse winderige landschap op zoek naar het land van chocolade, wijn en de route van de zeven meren.
De voorgaande drie etmalen waren dankzij het lot volgestouwd met royale tafelmomenten in het LAND VAN VUUR. Festijnen tijdens dewelke onze helden hun mythische tocht van meer dan 500 dagen (of 17 maanden) naar het einde van de wereld in het flikkerende licht van haard- en asadovuren proclameerden aan landheren, verre reizigers, dichte vrienden en simpele boeren, zonder onderscheid in rang noch stand.
Zoals in alle spannende epossen werden onze protagonisten gedreven door diepere krachten om opnieuw op tocht te trekken. Ze hoorden het krakende ijs uit de polen naderen. De wind waarschuwde hen ´s nacht, die wind van VUURLAND die praten kan. “Vluchtvlchtvlhtvh… Winter is coming.”
Zo kwam het dat deze drie helden zich doorheen het land van de Reuzenvoeters waagden. Prins Rubio, prinses Gringita en hun stalen paard Melquiades – die ondertussen twijfelde of hij nu in 100 jaar eenzaamheid, Don Quichote of in deze sage thuishoorde. Ze tuurden continu in het rond bij het doorklieven van dit onherbergzame landschap, waar de wind je als een reuzenborstel permanent naar de Atlantische oceaan veegt.
Na duizenden kilometers over dit desolate terrein begon het hen te dagen dat ze nog geen enkele van die Reuzenvoeters uit de mythes van de Spaanse voorvaderen ontmoet hadden. Misschien gelukkig maar, als de geruchten uit het grote boek van de wereldreiziger Magallanes uit 1520 op waarheid gebaseerd waren. (Patagonië heeft een bevolking van 600.000 personen buiten de 15 grootste steden verspreid over 1.043.000 km2 of een dichtheid van 0.57 personen per km2 in vergelijking met de dichtheid van België pers. 371/km2). Onze helden reden zoals echte cowboys makkelijk 500 km van nederzetting tot nederzetting, maar de mythische bewoners van dit land waren niet meer…
Geen Reuzenvoeters dus, maar wel vogels en zoogdieren die in de zee en op het land leven! Dieren zoals Magallanes Pinguïns, Zuidelijke Rotspinguïns en Zeeleeuwen, wonderlijke beesten. Daarnaast werden nog andere algemene zekerheden verbrijseld. Het onderscheid tussen hout en steen werd onderuit gehaald bij het Versteend bos van Sarmiento (Bosque Petrificado). Bomen van miljoenen jaren oud die omgetoverd waren tot steen.
Het drietal ontdekte dat vreemde mechanische paarden de grond aan het leegzuigen waren en besloten zo hard ze konden te vechten tegen deze moderne windmolens! Onverschrokken zetten ze hun tocht verder, behalve wanneer er grote gevaarlijke muizen in de buik van Melquiades hun nachtrust tot in de vroege uurtje verstoorden. Prins Rubio besloot prinsesje Gringita te redden en zette vernufte vallen uit om de huiveringwekkende monsters te vangen!
Na de loodzware tocht door de woestenij zien onze helden eindelijk de silhouetten van de langste bergketen ter wereld opnieuw. Er leek gedurende de tocht maar geen einde aan de eindeloze horizon te komen, maar eindelijk arriveren ze onder de vleugels van de Andes. Hier was alles opnieuw groen en het water uit de meren drinkbaar.
Ze laten zich overdonderen door de schoonheid van de Merenregio en kunnen opnieuw volbrengen waar ze goed in zijn. Relaxen, drinken, heerlijk eten, vrienden bezoeken en heldenverhalen vertellen. In El Bolson met een vreemd volkje dat zichzelf Hippies noemt, in Bariloche bij een grootmeester en diens leerlingen die graag meer horen over de wereld en over onze helden, in San Martin de los Andes bij een medeavonturier uit Perito Moreno en tot slot in The Middle of Nowhere met vrienden uit HET LAND VAN VUUR die een boontje voor Melquiades hebben…
Maar dat ridderlijk verhaal is alweer voor de volgende keer.
