Maar dat duurt niet lang
Ook Melquiades kan angstig zijn. We hadden dit soort bedenkingen nog maar enkele weken tevoren weggelachen. “Melqui… bang?? Wat een onzin. Hij is almighty en zet immer door!” Maar met een universeel traumatische gebeurtenis hadden wij, meedogenloze slavendrijvers, geen rekening gehouden: verlatingsangst….
Wij beleefden zoveel avonturen samen en nu… zou daar een eind aan komen. Sam en Hannah, onze vrienden uit Tierra del Fuego werden bij ons afscheid aan de ranch van Ranquilco niet enkel verliefd op Melqui, maar ze wilden eigenlijk wel een avontuurtje met hem wagen! We hadden slechts vijf minuutjes overleg nodig om een deal te sluiten. De enige fout die we maakten was deze deal binnenin Melqui te voeren. Hij moest niet al te veel moeite doen om ons af te luisteren.
We nemen afscheid van onze vrienden en spreken een week later in Valparaíso af voor de grote overname van onze ‘leefwagen’. Een uur na het uitzwaaien rijden we met ons drietjes van de onmogelijke zandwegen af en het is alsof Melquiades deze tijd gebruikte om de nieuwe werkelijkheid te laten bezinken.
Het resultaat: plots is het onmogelijk om omlaag te schakelen. Een half uur later is het af en toe onmogelijk om zelfs omhoog te schakelen. Nog een half uur later vertoont het schakelen bijna continu problemen en dat met nog 1500 km en een pas van 2550 m te gaan. We bezoeken enkele mekaniekers in kleine dorpjes die kleine verbeteringen kunnen doorvoeren, zoals wat olie bijvullen in de versnellingsbak en de koppeling meer aanspannen, maar dit blijken slechts doekjes tegen het bloeden. We hebben een grondige studie van de auto nodig, maar feestdagen zijn heilig in Zuid-Amerika, dus de volgende drie dagen staan we er alleen voor.
De volgende ochtend staan we op met wilde haren, gooien onszelf en de tank vol en wagen het op een gokje doorheen de volgende 600 km niemandsland in noordelijk Patagonië. Alles lijkt in het begin ‘behoorlijk’ te verlopen bij zo weinig mogelijk schakelen. We lekken echter meer versnellingsolie dan verwacht en moeten onderweg bij verscheidene eenzame boerderijen op zoek naar extra olie. “Eureka!” voor alle lieve mensen in Argentinië, want we worden enkele malen spontaan geholpen.
We raken uiteindelijk de Argentijnse en Chileense grenspost Pehuenche over. Dat betekent dat we met een minimum van schakelen ook de pas over komen waarna het nog ‘enkel naar beneden’ is. De hindernis lijkt bijna overwonnen, maar zoals een hond die voelt dat zijn baasje op reis gaat, eist Melquiades alle mogelijke aandacht. Net de grens over en klaar voor de nacht slaan we onze klapdeur met de gangbare ‘onzachte’ kracht dicht en… ze gaat aan diggelen.
De volgende 600 km richting Valparaíso worden gekarakteriseerd door een opbouw aan vreemde geluiden. Eén ervan is een zwaar ritmisch geklop dat al enkele duizenden kilometers slechte wegen aanwezig was, maar nu toch wel heel hard in volume toeneemt. We nemen voor de zekerheid toch maar een fotootje van de Chileense ‘touring wegenhulp’ langs de autostrade.
Volledig verslagen komt Melqui aan in Valparaíso. Met roulementen tot op de tand versleten en met nauwelijks werkende versnellingen die zwaar metalen geluiden produceren bij elke schakeling, rijden we de kleurrijke slingerende straten van de ‘Parel van de Stille Oceaan’ steil omhoog. Elke beweging doet pijn en nauwelijks komt Melqui op zijn bestemming aan.
Het mag een wonder heten dat Melquiades exact één week later klaar stond voor zijn volgende avontuur! Een combinatie van heel veel genegenheid en qualitytime – waar hij zo naar uitkeek -, de juiste contacten via Volkswagenliefhebbers, het vervangen van alle pijnlijke gewrichten (inclusief een muis uit een ander blogverhaal dat in zijn luchtwegen bleef steken) én de mateloze kennis en ongeziene efficiëntie van Maestro Peca en zijn kornuiten.
We grijpen de buitenkans van de werken meteen aan om Sam en Hannah de binnenkant van Melqui te laten aanschouwen en hen rechtstreeks van de professionals te laten horen dat de dood gewaande MELQUIADES DE ONVERWOESTBARE klaar stond voor nieuwe avonturen!
De daaropvolgende dagen spenderen we met ons vijven. Plezier en werk worden deskundig afgewisseld. Avonden uit om de geest te verlichten na geconcentreerd Photoshopwerk. Toeristische uitstappen tussen het opruimen van Melqui door. Een avondje Rodeo in Rancagua na een stevige dag praktische informatie uitwisselen. Lessen in automechaniek in wondermooie valleien. Melquigeheimen uit de doeken doen met jaren ‘80 rockmuziek ‘on the slow lane’. Betalingen regelen in wegrestaurants en ’s nacht idyllisch kamperen.
Tot we bij de grens tussen Chili en Argentinië aankomen, we Melqui een laatste keer buitenrijden en… na een halfuur weer binnenrijden om Melquiades definitief over te zetten op naam van Hannah en Sam. Bijna lijkt alles fout te lopen, maar na ruim een uur uitleg omtrent de documenten is het dan zover. WIJ twee rijden Chili binnen als passagiers in Melquiades. Nu moeten we echt afscheid nemen van onze dappere vierwieler. We laten een mooi aandenken na. Én zij, moeten Melqui leren kennen op hun eigen manier.
Met Melquiades blijven we voor altijd vrienden, maar reispartners zijn we niet meer. Dat zijn vanaf 3 april, hoog op de Vergaro-pas, tot op de dag van vandaag, Sam en Hannah! De juiste reispartner vinden is één van de moeilijkst dingen ter wereld. Net zoals zijn voormalige vriendjes slaagde Melqui er echter opnieuw in de beste reisgenoten ter wereld te vinden.
Vandaag, 17 juli, zijn ze klaar om de stoerste Volkwagenvierwieler van Latijns-Amerika opnieuw naar Panama te varen vanuit de piratenstad Cartagena in Colombia! Eenmaal over de Caribische zee resten slechts enkele duizenden kilometers om Melqui zijn thuisland Mexico te laten bereiken! Dat zijn avontuur daar niet eindigt, daar zijn wij alvast zeker van!
Het ga je voor de wind liefste vriend Melquiades!
Zorg goed voor deze onsterflijke bus, avontuurlijke makkers!