“Jullie moeten gewoon naar Onze Plek komen waar we vrijwilligerswerk doen, nabij Neuquén, Zuid-Argentinië!!! Dit is Dé meest geniale plek die wij tot nu toe in het volledige continent gezien hebben. Het is het einde van het seizoen, dus de bazen vinden het niet erg als jullie een dagje komen. Om hier te raken, moet je het volgende doe:.
Rijd naar het godvergeten mini-dorpje El Huecù. Neem aan het einde van het dorp de grindweg links, die leidt stevig omhoog. Volg dit wegje tot wanneer je niet meer stijgt. Sla dan vanaf je kan linksaf. Neem steeds de meest bereden zandweg. Als er keuze en twijfel is, neem altijd de meest rechtse weg. Volg dat pad voor een halfuurtje, misschien 40 minuten met jullie auto. Onderweg zien jullie misschien enkele gaucho’s (paardenmenners) en enkele van hun hutjes. Bij twijfel kan je de weg aan hen vragen. Als jullie een dubbele poort treffen, is dat een goed teken. Ga er door, en sluit de poort opnieuw. Rijd opnieuw een halfuurtje. De weg slingert een beetje ophoog en omlaag, een beetje naar links en naar rechts, maar op het einde kom je op de eerste Estancia aan. Daar kom ik ook naartoe. Want daar laten we jullie auto achter en wandelen we nog drie uur over de heuvels heen. We zien elkaar over 3 dagen om 14u ’s middags…”
Dit is de uitnodiging die we van Hannah en Sam – onze nieuwe hartsvrienden uit Vuurland – ontvangen om naar de Estancia Ranquilco te gaan (http://www.ranquilco.com/). Daar moesten wij als twee avonturiers toch meteen op ingaan? Dit is gewoon de mafste uitnodiging die we al gekregen hebben op deze reis.
We gaan de uitdaging aan om daar op tijd te raken, niet evident met deze omschrijving, maar tegelijk noodzakelijk aangezien je hier nog met rooksignalen moet communiceren. Het dorp vinden, gaat gemakkelijk. We polsen nog even bij de lokale kruidenierswinkel naar de weg. Even dubbelchecken kan nooit kwaad. Ze bevestigen de route van Hannah. De route naar boven, treffen we gemakkelijk, maar eenmaal boven zijn ze toch even in de war. Wanneer precies moeten we nu linksaf slaan? Passeerde we reeds de afslag of is het nog een beetje verder? Wij rijden nog even door en komen een mini huisje tegen. Tim stopt het busje, ik spring uit, maar daar komen al snel twee gigantische loebassen af om hun terrein te verdedigen. Snel terug de auto in. Wisselen van rol. Tim gaat uit de auto en stapt het erf op. Aan het einde van het pad staat een man uit te kijken wat er zal gebeuren. Hij gaat het huis binnen, en keert na een paar seconden terug. Hij heeft een knuppel in de hand. Ok, op het platteland moet je jezelf verdedigen blijkbaar… Ik bedenk meteen scenario’s in geval dat de situatie uit de hand zou lopen. //Ik spring achter het stuur, start de auto vliegensvlug, schakel in achteruit, ga met gierende banden op het erf, en Tim kan net op tijd in de auto vluchten alvorens de man attaqueert. En dat met een 41 jaar oude Volkswagen Combi!// De man antwoordt uiteindelijk na vier keer herhalen onze vraag in welke richting we uitmoeten. Eerst zegt hij rechtdoor en dan verandert hij van idee: terugkeren en het andere pad nemen. We zijn een beetje in twijfel, maar beslissen toch terug te keren en dat eerste pad in te slaan.
De rest van de route gaat min of meer zoals beschreven in de mail. Onderweg treffen we inderdaad verschillende gaucho’s die ons – natuurlijk – om drank vragen. Uiteraard… hebben we er geen bij. Na een grote 50 minuten komen we zoals aangekondigd aan bij de dubbele poort. Hoera! Door het eindeloze glooiende landschap haasten we ons zoveel het kan want de ondergrond is toch wat minder vlak dan gewenst. Rotsen, leischilfer, diep uitgesneden zand. Interessante route!
Zoals het echte Europeanen betaamt, komen we stipt om 14u aan en komt Hannah ook net gezwind over de heuvel aan de horizon aangewandeld. De eerste Estancia is zoals een paardenranch er hoort uit te zien. Verscheidene gebouwen over het terrein verspreid, geen enkele barak afgewerkt, het erf ligt er bij alsof er een ontploffing heeft plaatsgevonden, alles ziet er vuil en versleten uit, en tot slot komt de vrouw des huizes afgewandeld met haar zoontje hand in hand, moeder met tot de naad versleten schort en zoontje naakt en roetzwart. Na wat verkennende minuten worden we vriendelijk maar kordaat onthaald. Wij rijden heel langzaam door en de zoon vliegt aan de borst. We rijden nog even verder over de steeds ruwere en steilere route, laten de auto achter op een heuvelrug in the middle of nowhere en vervolgen onze tocht te voet in de blakende zon tot aan een rivier die we moeten doorwaden. Op de heuvel aan de overkant van de rivier zien we een kleine Akropolis. Bestemming bereikt!
Waar de eerste Estancia voldoet aan alle clichés van de vuile oude boerderij, overtreft de tweede Rancho alle mogelijke tegenovergestelde verwachtingen. Het eerste iconische beeld dat we te zien krijgen is de rustieke poort die de slogan ‘Bienvenidos a Ranquilco’ draagt. De warme welkomstwoorden die elke bezoeker, geel van het opwaaiende zand, het gevoel heeft in een veilige haven aangekomen te zijn. Daarachter een brede geordende laan met cipressen waarlangs de bezoekers geleid worden naar de verschillende gebouwen die de rancho rijk is: het kasteeltje waar de toeristen verblijven, een bijgebouwtje waar de eerste voorraad wordt weggelegd, een hangar voor de paarden, een hutje van de plaatselijke housekeepers, het pand waar alle vrijwilligers worden ondergebracht en ga zo maar door. Alles straalt grootsheid uit. Ook de volledige route vanaf het dorpje El Huecù blijkt reeds op het eigendom te liggen en dan hebben we nog maar een glimp opgevangen van het volledige domein, dat de grootte heeft van de provincie West-Vlaanderen.
We kunnen even proeven van een wereld die de onze niet is. Een wereld waar paardenliefhebbers enkele duizenden dollars neertellen voor een meerdaagse uitstap met de lokale getrainde paarden. Ze worden verwend in de chateau en kunnen door het raam van hun kamer genieten van een adembenemend uitzicht over de ongerepte vallei. Tijdens ons tweedaags bezoek transformeren we van undercover bezoekers naar mede-vrijwilligers en helpen de Californische eigenaar TA een handje bij het vervoeren van een paar honderd kilo grind om beton te maken.
De langzame route die ik zonet beschreef, is de enige toegangsweg naar deze verborgen vallei. Je kan je dan ook zonder probleem inbeelden dat het niet evident is om bouwmaterialen ter plaatse te krijgen. Alles wordt met paard en kar vervoerd of met de ene grote tractor die geen handrem meer heeft en waarvan de embreage niet al te goed meer werkt.
Wat even ‘snel op en af rijden en wat scheppen’ moest worden, werd een tergend lange werkdag. Alles begon met de tractor op de plaats in de rivierbedding krijgen die net de goeie groottes van kiezels bevat. Vlot tot daar… De tocht met de gevulde tractor door de rivier, op de steile oevers en omhoog de heuvel op, is andere koek. Over één kilometer doen we zowat zes uur en uiteindelijk belandt slechts de helft van de vracht boven.
Gelukkig wordt ons ‘harde’ werk beloond. Tijdens de eerste avond worden we getrakteerd op een speciale lokale barbecuewijze. Vers geslacht geitenvlees, zonder rigor mortis, wordt gespitst naast het vuur neergepoot om de komende drie uur zeer langzaam gaar te braden. Met de nog aanwezige vrijwilligers toosten we mee op een geslaagd seizoen (ook al kwamen we net aan).
De tweede avond wacht ons een andere verwenningskuur. Doorheen het uitgestrekte landgoed loopt een rivier, en langs deze rivier werd er enkele jaren geleden een primitieve houtsauna gebouwd. Naast een massieve steenwand, in het maanlicht en met het geluid van kabbelend water op de achtergrond ontsteken we het vuur en vijf minuutjes later wanen we ons in een exclusief spa-resort. Ons zweet spoelen we af met een plons in het frisse rivierwater.
Als echte gentlemengastheren en -vrouwen wandelen ze ons de laatste ochtend van ons verblijf uit, opnieuw de tocht doorheen de rivier en twee uur door de blakende zon omhoog tot aan ons liefste vervoermiddel en trouwste reisgenoot, Melqui. Het is voor hen de eerste keer dat zij ons mobiele huis in levende lijve zien en ze worden spontaan verliefd…
