roamingthenewworld

Vorig jaar (2 december 2014) had ik het genoegen om mijn verjaardag te vieren op het zuidelijkste eiland van de Canarische eilanden: El Hierro. Dit jaar maak ik het een beetje exotischer (of beter gezegd een beetje warmer en kouder tegelijk). We bevinden ons op één van de meest toeristische plekken in het Noorden van Chili: San Pedro de Atacama. Het is een minuscuul dorpje waar alleen restaurantjes, toeristenwinkeltjes en touroperators gevestigd zijn. Gezellig, dat moeten we toegeven maar allemaal veel te perfect afgewerkt. We voelen ons een beetje de vreemde eend in de bijt (dit is niet de eerste keer, noch zal het de laatste keer zijn). We geven Melqui een beetje rust na de zware beproevingen en gedragen ons zoals elke andere willekeurige toerist. We zullen op uitstap gaan met … een touroperator. Het is niet onze eerste dag in Zuid-Amerika, dus we weten al te onderhandelen. We schuimen enkele kantoren af om toch terug te keren naar de eerste operator. We volgen ons gevoel en geven de voorkeur aan sympathieke jonge kerels voor de boeking van de El Tatio Geisers, ongeveer 80 kilometer ten noorden van San Pedro.

De volgende ochtend zullen we worden opgehaald aan ons hotel om 4.30u ’s morgens laat een van de kerels ons weten. “Wat is jullie hotel?” –“Hotel Melqui”. –“Ken ik niet”. We moeten de kerel van de touroperator wat overtuigen dat we in ons rollende huis leven en dat we graag daar opgehaald worden. Afspraak luidt: midden op de parkeerplek van de ‘gemeente’. Wij zorgen dat we stipt klaar staan, om 4.30u met onze thermos warme thee in de handen, want hier op 2500 m hoogte heersen ’s nachts woestijntemperaturen, nachtwoestijntemperaturen… Er staat geen enkele andere auto op de parking waar er normaal zeker 500 auto’s kunnen geparkeerd staan. Om de hoek komt er een meisje afgewandeld. Die gaat ongetwijfeld ook naar de geisers, denken we. Het blijkt een Française te zijn met … een Kombi. Neen, het is niet waar. Toch wel. Jawel, ook zij had haar operator ervan kunnen overtuigen om haar te komen zoeken op het plein. Altijd fijn om gelijkgezinden te ontmoeten.

De busrit duurt iets langer dan anderhalf uur op een hobbelig grindpadje. Ze hadden ons verteld dat dit onmogelijk ging zijn met onze Kombi … Dan kennen ze Melqui nog niet. Dit had ze zeker aangekund. Nu ja … wij ontspannen volledig en laten ons nog even gaan, we dommelen in voor een uurtje. Net voor zonsopgang komen we aan, net op tijd. De bussen zijn duidelijk getraind om op dit moment aan te komen. Voor ons wordt duidelijk, het is ’s morgens vroeg dat je de geisers moet komen bewonderen. Net dan valt het perfecte licht op die spuitende warmwaterleveraars. We genieten van de eerste zonnestralen, zeker in de ijzig koude morgen, terwijl we –niet zo helemaal op ons gemak, als één van de horde honderden toeristen – rondwandelen tussen al het spuitend geweld. Onze veel te vlotte en afgelekte gids weet ons enkele weetjes te vertellen: zoals het feit dat we op 4200 meter hoogte zitten (dat verklaart waarom we het zo koud hebben), dat dit het tweede grootste geisersveld is ter wereld (na de geisers in het Nationale Park Yellow Stone in de VS) en – last but not least – dat er warm waterbaden zijn die we kunnen uittesten. Dat moet geen twee keer tegen ons gezegd worden. Hup daar vieren we mijn 29^ste verjaardag op meer dan 4000 meter hoogte in een heerlijk bad!! Benieuwd waar ik volgend jaar zal zijn ;-).