roamingthenewworld

We voelen ons de onderzoekers uit Neveneffecten…

‘Lanzarotte, Gran Canaria, Tenerife… De ‘overwinterings’ bestemmingen van oma’s en opa’s met een gebronzeerde huid?’ Dit was het vooroordeel dat wij eindelijk met eigen ogen konden/mochten proberen te ontkrachten of te bevestigen. Wat onze conclusie is, wordt weldra duidelijk.

Laat ons eerlijk zijn. Het lijkt niet meteen de bestemming van twee avontuurlijke reizigers die Zuid-Amerika willen ontdekken. Toch kwamen wij hier als verdwaalde schapen terecht. De golven en winden voor de West-Afrikaanse kust voeren ons naar deze vulkanische archipel. Een archipel van 7 noemenswaardige ( > 10km diameter is noemenswaardig) en zeer verscheidene eilanden.

Wij kwamen samen met onze Franse familie aan op Lanzarote in de ‘puerto’ van Puerto del Carmen. BINGO daar waren we meteen de vreemde eendjes die via het water aan kwamen dobberen in de habitat van de Homo Inglesibus Turistibus, de mannen en vrouwen van Britse afkomst en vooral van Britse ‘omvang’ die het veilige strand enkel per toeristenBUS/BOOT verlaten om op (niet inheemse) kamelen te gaan zitten.

Puerto del Carmen, de plaats waar de menukaarten alleen in het Engels, dan pas in het Duits en zelden eens in het Spaans geschreven zijn.

Puerto del Carmen, alwaar de ‘proppers’ hopeloos hun best doen ons binnen te lokken en daar maar zelden in slagen.

Puerto del Carmen, waar de strandeetfabrieken/steakrestaurants wel 200 plaatsen tellen om de omzet te verhogen.

Puerto del Carmen, waar…

Waar het eigenlijk wel fijn vertoeven was. De plaats waar we heerlijk de draak konden steken met bovenstaande ‘quotes’ en waar we ons plekje langzaamaan afbakenden. De stad met onze kleine gezellige (en spotgoedkope) haven. Een van de weinige plekken met leuke stranden (als je je voor 10u een ochtendzwemmetje waagde). Het centrum waar we uiteindelijk toch onze favoriete bartjes vonden. En de perfecte uitvalsbasis om het eiland Lanzarote te verkennen.

We huurden er – na een dagje van kleine bootbijstellingen en –reparaties – vier dagen een auto en verkenden alle kanten van dit eiland met honderden lavakleuren, tientallen vulkanen, woeste (en zeer rustige) idyllische stranden en enkele uitzonderlijke niet toeristische dorpjes. De foto’s vertellen het verhaal.

Het werd tijd voor onderzoek van het summum van de Canarische eilanden: Tenerife. Het summum omwille van zijn status: het beruchtste overwinteringseiland van de archipel. Het summum ook omwille van de hoogste piek: de El Teide vulkaan met een hoogte van 3718m boven zeeniveau. We varen 165 zeemijl of een kleine 300km in 36 uur naar de haven Garachico, een pittoreske havenstad ten noordwesten van Tenerife. En hoewel deze stad ook toeristisch is, kunnen we er niet omheen dat het toerisme hier andere (en aangenamere) vormen aanneemt. Geen enkele Brit te bekennen, daarentegen toeristen uit Frankrijk, Duitsland en België die op zoek zijn naar rust en mooie natuur.

We besluiten om dit aangename beeld te bewaren en de zuidelijke toeristische stranden te mijden. We huren opnieuw vier dagen een auto, aangezien de frequentie en de prijs van de bussen niet aan onze wensen voldoet.

Het noorden, noordoosten, noordwesten en de hoogvlaktes rond de Teide vulkaan van Tenerife bieden pareltjes van landschappen die zeer afwisselend zijn. We vullen onze dagen met wandelingen en culturele bezoeken aan mooie stadjes (La Laguna, Orotava) en leren alles op het rustige reisritme van onze tijdelijke familie te doen (waar we als ontdekkingsgierige reizigers niet altijd even gemakkelijk aan kunnen wennen).

Vervolgens tijd voor een omschakeling!

70km zeilen en we krijgen een nieuw toeristenensemble: Valle Gran Rey in het zuidwesten van het eiland Gomera, een stipje in de grote Atlantische Oceaan met zijn diameter van slechts 22km. Aangename mensen in een rustige sfeer op zwarte stranden naast ons gezellig haventje met een fabelachtige ‘backdrop’. Een beetje specifieker te benoemen na 10 minuutjes prospectie: Duitse “babba cool”-wierook-nudist-hippies die zich in een paradijselijke setting genesteld hebben. Fluffie kledij, potpoerie geuren, goeroe’s van verscheidene strekkingen, massages vanuit alle windstreken, maar vooral mensen op zoek naar de natuur en zichzelf te midden van gelijkgestemde landgenoten. Ook hier zijn wij wat vreemdere eenden in de bijt. Onze rugzak bevat niet de volledige collectie witlinnen wijde broeken en hemden. Jammer toch…

We blenden wel in in de lokale activiteiten! Een dagje ZON, snorkelen tussen fantastische vissen in de ZEE en languit liggen op het STRAND, ALLES WAT JIJ VERLANGT. Maaaaar, dat maximaal voor één dag. We voegen ons de ‘lendemain’ meteen bij de hikers en trekken er voor 2 dagen met de wandelschoenen en de tent op uit voor een wandeling 45km (van de honderden km’s routes) met honderden hoogtemeters doorheen immer variërende oerbossen. Door de mist en de druppels heen worden we verwend op subtropisch groen en verzichten van glooiende beboste heuvels, rode rotsen, blauwe zee en de naburige pasteilkleurige eilanden La Palma en Tenerife.

De dagen rijgen zich aaneen en momenteel schrijven we de blog vanuit San Sebastian op Gomera. Een hoofdstad ter grote van een groot Belgisch dorp. We zitten vandaag volledig geblokkeerd door winden van meer dan 100km/u. Dat betekent: les geven i.p.v. wandelen, boekjes lezen EN jullie voorzien van deze blog vanuit een laatste nieuwe toeristenkolonie: die van de gegoed bootburgers. Ook zonder Lacoste polo in hun rugzak leerden deze kameleons in deze context vrolijk rondtrippelen!

Benieuwd welke toeristen we op ons laatste Canarisch eiland zullen treffen: Hierro. Het eerste eiland ter wereld dat volledig zelfvoorzienend is met hernieuwbare energie… Ecotoeristen?