roamingthenewworld

Kling, klang, bats, boem, krrrr … alles beweegt altijd, soms op het ritme van de golven, soms in tegenritme, soms overlappen drieëndertig ritmes elkaar. Het hout kraakt op alle mogelijke manieren. Alle touwen hebben hun eigen geluid. Elk zeil heeft zijn specifiek lawaai. Alles wat niet is vastgemaakt, valt, botst of kletst tegen de grond. Je probeert je te bewegen in de boot, naar beneden te wandelen op de trap en je moet je heel goed vasthouden om niet te vallen. Je wil iets nemen uit de frigo, je moet hard opletten dat niet de volledige inhoud van de frigo op de houten vloer beland. Je onderneemt een poging om naar het toilet te gaan en dat blijkt toch niet zo evident als op het eerste zicht lijkt. Je probeert de slaap te vatten, terwijl je tracht niet uit je bed te rollen …

Het tweede vertrek vanuit de Canarische eilanden naar Kaapverdië is geschied: zes dagen van intense navigatie. We hebben alleen nog maar winden gehad die de uitersten opzoeken: de eerste drie dagen waren heel stevig met windsnelheden van gemiddeld 40 knopen (en dat terwijl we al heel tevreden zijn met 15-20 knopen), de laatste drie dagen was er helemaal geen wind. In gewone omstandigheden gebruiken we tijdens de (grote) overtocht geen motor om benzine te sparen indien we een noodgeval hebben. Hadden we een noodgeval tijdens onze tweede helft van de tocht? Niet echt, maar we hebben toch gekozen voor een beetje comfort, want we hadden een klein probleempje.

Op de vierde avond van de zeiltocht, tijdens het avondmaal zitten Charlotte en Lola binnen, want het is aangenaam warm in de carré. Stéphane, Tim en ik zitten buiten te genieten van de laatste strepen ondergaande zon terwijl de golven ons heen en weer schudden. We spelen de laatste hap net binnen, onze borden zijn nog net niet helemaal uitgelekt of Stéphane en Tim springen recht. De één sprint rechtstreeks naar de binnencockpit, de andere neemt direct het stuur over. Stéphane controleert tegelijkertijd alle apparatuur binnen. De fok flappert in alle richtingen, de boot draait van de koers weg. Ik besef nog niet helemaal wat er aan het gebeuren is terwijl iedereen op een of andere manier weet waarheen te crossen om het probleem te analyseren. Een paar minuten later wordt duidelijk dat de auto-piloot niet meer werkt. De auto-piloot is één van onze grootste hulpmiddelen op de boot. We stellen de koers in door de koers in graden te bepalen en de auto-piloot zorgt er (normaal) voor dat de boot blijft varen in die vooropgestelde richting. Stéphane probeert de oorzaak te vinden waarom de auto-piloot het plotseling heeft begeven. Even later komt hij boven met een inox staaf van 5 mm dik die in twee gebroken is. Onmogelijk te herstellen aan de ene kant omdat we geen herstelstuk liggen hebben (sowieso heb je nooit het precieze stuk liggen dat je nodig hebt ook al heb je er honderden voorhanden in honderd verschillende verborgen koffers), aan de andere kant is het onmogelijk om dat stuk te kunnen bereiken tijdens het varen. We besluiten de komende dagen te verdelen in wachten van drie uur per koppel: Stéphane & Charlotte en Tim & Eline en… de sturen op de ‘old fashion’ manier! Een goeie doop met kruisende golven en stevige winden!

De nachten worden hoe langer hoe meer interessanter. De maan heeft ons tot nu toe bijna op alle nachten vergezeld, zowel tijdens de eerste vijfdaagse, als op de tweede zesdaagse tocht. De sterren zijn niet altijd even zichtbaar, de wolken durven nogal eens te verschijnen, maar als de sterren zich tonen dan wordt de boot toch een beetje magisch. Als je bovendien even met je hoofd buiten de boot hangt, blinken er honderden/duizenden groene lichtjes in het water van al de zwemmende plankton. Wij hebben het geluk nog niet gehad om ’s nachts rondspringende dolfijnen te bewonderen die licht geven door de plankton, maar Charlotte en Stéphane zeiden dat het magnifique was!

Overdag daarentegen hebben wel al verschillende keren dolfijnen zien spelen. Ongelofelijk! De dolfijnen zwemmen echt mee met de boot, maken salto’s, jumpen meer dan 10 meter ver (uizonderlijk…) … We hebben al verschillende keren pogingen ondernomen om die dolfijnen op foto te nemen, maar het blijft een uitdaging. Gisteren, tijdens één van de vele apéro’s, toonden één van onze nieuwe Franse vrienden een onderwaterfilmpje (we proberen een link te zetten naar het filmpje op facebook: https://www.facebook.com/video.php?v=10152901109528750&set=vb.679893749&type=2&theater). We hebben niet alleen de dolfijnen beter leren kennen (en aangeraakt!), we hebben (of ik toch in ieder geval) ook het bestaan leren kennen van vliegende vissen. Kleine en grote blauwe vissen die meters ver net boven het watervlak vliegen. Het lijkt alsof de vissen niet meer weten waar ze thuis horen en alsof de vogels te gedesoriënteerd zijn om land te vinden. En af en toe beland er eens eentje op het dek!

Hoe langer, hoe meer worden we werkelijk deel van het bootleven, we worden even sociaal als onze kapitein die altijd alle mensen van ons ponton (en verder) kent. Doorheen de verschillende weken en havens heen, hebben we al een vaste crew opgebouwd die min of meer dezelfde koers vaart als ons. Met andere woorden, we komen telkens dezelfde (en nieuwe) vrienden wanneer we in de volgende haven aankomen. Zo zijn er Ludo en Laurence samen met hun twee zonen. Zij nemen een jaar vrijaf om even te ontsnappen aan de dagelijkse drukte. Zo zijn er ook nog Eric en Mireille met hun 3 kinderen samen met nog 3 vrienden van hun kinderen (allemaal pubers en adolescenten) en een hond. Allemaal samen op één boot die maar twee meter langer is als die van ons. We dachten allemaal dat het een onmogelijke opdracht ging zijn voor hen om de oceaan te kruisen maar ze lijken hun structuur en organisatie te vinden. Een koppeltje Fransen van onze leeftijd die richting Brazilië trekken en we verder misschien nog tegenkomen! Verder Belgen uit Antwerpen, Belgen uit Brussel, veel Fransen uit Bretagne, Zwitsers …

Tussen al de ontmoetingen door (wat niet altijd even gemakkelijk is) moet er ook gewerkt worden aan de boot eens aangekomen in de haven. De auto-piloot moet worden hersteld, olie moet worden vervangen, benzine moet worden aangevuld, de boot moet gekuist worden, de VHF-radio hersteld, De waterreservoirs uitgekuist, de boekenplankjes verstekt, de zeilen een lapje opgenaaid, enkele kabeltjes verzekerd, een geluidje aan het stuur gecontroleerd, en ga zo maar door … Hoe en waar moet het vervangstuk gevonden worden? Door een babbeltje te slaan natuurlijk !! met één van de vele mannen en kinderen die staan te wachten aan de haven. De mensen hier zijn ongelofelijk vriendelijk en behulpzaam en het leven is hier niet makkelijk voor hen, dus de haven trekt hen aan. Stéphane en Tim komen terecht in een buitenwijk van Mindelo bij een zaakje … die alle mogelijke stukken maakt die nodig zijn. Ons stuk wordt op maat gemaakt. Het is een zaak die we in Europa niet meer kunnen vinden, 5 kleine werkplaatsen, een container op straat, nog drie andere plekken in het midden van de achterstraat met ongeveer 20 werknemers. Als we onze zaken niet vinden in een welbepaalde zaak, dan zoeken we het maar op straat, want waar kan je beter dan op straat de ‘niet-gedefinieerde’ zaken vinden. We zochten een oude binnenband van een vrachtwagen om zelf rubberdichtingen te make:. Een groepje van mannen met kinderen is aan het bricoleren op straat. Met heel veel vriendelijkheid hebben ze ons geholpen.

Wat moeten we nog allemaal doen als we op zee zitten??, want de dagen zijn heel goed gevuld en gaan heel snel voorbij. Op geluidenzoektocht gaan, want altijd is er wel een geluidje die iets onheilspellend zou kunnen betekenen of gewoon de slapenden zou kunnen wakker maken. Onze slaapkamer omtoveren tot een living. Ontbijt, middagmaal of avondmaal prepareren en zo heeft Tim een eerste keer een brood gebakken. Peter, zijn grootvader, had hem toch iets beter moeten opleiden: het brood was een beetje hard, maar er is progressie in zicht. Vissen behoort ook tot de dagelijkse bezigheden. Ook wel eens een verjaardag vieren op de boot. Een andere belangrijke bezigheid op de boot is naar muziek luisteren en uitwisselen. Zo Konden we bijvoorbeeld de passende begeleiding kiezen bij het aankomen in Mindelo: Cesaria Ivora begeleidde ons persoonlijk met vrolijk en melancholische tonen bij het aankomen in haar stad, Mindelo op Soa Vincente, een van de eilanden van Cabo Verde.