roamingthenewworld

Vertrekken uit Gibraltar na het uitgebreid bekijken van alle getijden, weersvoorspellingen en windrichtingen. Het is geen evidente zaak om te vertrekken vanuit het zuidelijkste punt van Europa. Om de haverklap draait de wind en veranderen de stromingen. Het wordt één van de eerste testen, want de wateren rond Gibraltar en verder voor de kusten van Noord-Afrika zijn woelig en weinig voorspelbaar. Gelukkig duurt de eerste tocht niet erg lang; na een tocht van 6 uur is de welbekende Straat overgestoken en naderen we de vage silhouet van de stad Tanger, sinds eeuwen de verst gelegen stad van de Mare Nostrum.

Welkom op het eerste nieuwe continent van de reis! De haven is volzet en we moeten op Afrikaanse wijze aanleggen als achtste boot op rij. Gevolg: telkens wanneer we op land willen, moeten we over zeven andere boten kruipen. Erna volgt een zeer groezelige haven (die bovendien stinkt naar containers vol vis met ontelbaar veel katten). Tanger is zoals een Marokkaanse havenstad dient te zijn: chaos, marktjes, overal taxi’s, koffiebartjes, veel toeristen van de cruiseschepen, kleine straatjes, openbare douches, … Het heeft charme!

Het bezoek aan Tanger wordt plots korter dan verwacht. Na twee nachten en een dag wordt beslist dat we de wind moeten volgen. Als we nu niet vertrekken, krijgen we mogelijks te maken met ‘ouils’ (deiningen) van 6 meter hoog. Alle hens aan dek, want de boot is nog niet klaar om te vertrekken voor een vijfdaagse tocht. De voedselvoorraad moet aangevuld worden, de waterreservoirs moeten gevuld worden, een laatste keer opruimen plus alles goed opbergen en vastmaken!

Elke dag is wat verschillend, maar tegelijk heeft elke dag een zelfde ritme. Het is een groots verschil, het leven in de haven en het leven op zee. In de haven staan rust, vakantie en uitstapjes maken centraal. Elke dag wordt wel opgestaan rond 8 à 9 uur want Lola (het dochtertje) moet studeren in de living (of met andere woorden onze slaapkamer). Zij is 13 en doet noodzakelijkerwijs afstandsonderwijs. Niet altijd evident om als puber jezelf de discipline op te leggen om enkele uren door te brengen met wiskunde en allerlei andere basisvakken. Dat – samen met de hormonen – geeft af en toe het nodige vuurwerk tussen beide partijen van ons tijdelijk gezinnetje.

Op zee wordt later opgestaan dan op land als gevolg van de nachten. Wij staan op tegen ongeveer 10u en maken – indien niet te veel golven – een theetje klaar (koffie is geen goed idee op zee, want dat bevordert het zeeziek zijn). Indien mooi weer – vaak ook met slecht weer – wordt het grootste deel van de dag doorgebracht buiten op het dek. Enerzijds omdat de boot erg klein is, anderzijds omdat het uitzicht (zelfs al is het alleen water) toch steeds magnifiek blijkt te zijn. Er zijn altijd andere golven zichtbaar, soms zijn er speciale vogels, soms zijn er ook dolfijnen die met ons meezwemmen.

’s Middags wordt een simpele sandwich gegeten met heerlijke Spaanse gerookte ham en groentjes of… als de hengels hun werk doen met een gezouten, geroosterd visje. De namiddag is steeds een afwisseling van een siësta houden, rondkijken, proberen een boekje te lezen, … en dan plotseling wordt vastgesteld dat er een scheur in de fok zit (het zeil vooraan de boot). Stéphane, de kapitein, wordt meteen wakker gemaakt. De fok wordt opgerold om de scheur niet groter te maken, het grote zeil wordt opengezet, het zeil achteraan wordt zelfs ook uitgehaald om extra snelheid te maken. Maar de boot vordert niet op de goede manier zonder fok. Nood aan een andere oplossing. In de boot liggen verschillende reservezeilen en dus ook nog de vorige fok. Vooraan de boot is er nog een tweede kabel waar de andere fok kan aan bevestigd worden. Maar dit is niet evident, er moeten andere touwen (vallen: ‘des drises’, schoten: ‘écoutes’) gezocht worden, allerlei nieuwe knopen gemaakt worden, de fok moet gehesen worden, … Na een halfuur van intensief bezig zijn, keert de rust terug. Zo snel kan het zen-dein-moment verdwijnen en opnieuw terugkeren.

De avond wordt ingezet vanaf het donker wordt (rond 6 à 7 uur). Het avondeten wordt mede bepaald door de golven. Is het mogelijk om te koken, dan wordt er gekookt (afwisselend door Charlotte, en af en toe eens door ons). Zo is er al tangine gegeten, meer bepaald een boottagine met een snelkoker, of een Franse gerecht van de grootmoeder van Charlotte. Als er stevige windstoten zijn met grote golven, dan is de uitdaging te groot om te koken. Zelfs al zijn de kookvuren zo gemaakt dat ze meebewegen met de golven, is het onmogelijk om te blijven stilstaan. Op zo’n moment wordt iets simpels gegeten. Vanaf 21u a 22u gaat iedereen slapen behalve Charlotte die de eerste wacht houdt. Om 24u start Stéphane, om 2u is het aan Tim en om 4u start Eline aan haar wacht tot 6u. De volgende dag start alles van voor af aan.

Land In Zicht!! Na 4,5 dagen alleen maar diepblauwe zee, kunnen we in de verte al de eerste pastelblauwe contouren zien van het land. De eilanden van de Canarische! Welk eiland zou het kunnen zijn? Graciosa of Lanzarote? Het blijkt Lanzarote te zijn. Op dat moment verandert er feitelijk niets, maar in ons hoofd lijkt het alsof we al aankomen. Maar we wachten en blijven intens rondkijken en pas 7 uur later komen we aan in een andere haven dan aanvankelijk gepland. Het blijkt een gezellige, kleine publieke haven te zijn in plaats van een dure, poepchique privé haven. We lijken langzaamaan onze reisneus te vinden.

Nu volgen een aantal dagen/weken van rust, ronddobberen van het ene eiland naar het andere. Van Lanzarote, via Cran Canaria (slechts voor 1 dag), via Tenerife, tot aan Gommera en uiteindelijk Hierro. Het laatste en meest zuidelijke eiland zal onze laatste stop zijn alvorens te vertrekken richting Cape Verde. Vermoedelijk zal dat ergens begin december zijn. Langzamerhand wordt ook duidelijk dat we een goed team vormen met het Franse gezin. Het is beslist, we zullen samen onze reis doorzetten tot aan de Caraïben.