roamingthenewworld

We zijn er vandoor! Ter land en binnenkort ter zee!
Op zondag 19 oktober was het zover. Na een heerlijk feest met vrienden en familie, dagen vol vrienden zien, maar tevens dagen vol high-speed werk – variërend van het afwerken van een wedstrijd tot het klaarstomen van alle documenten, electronica, het maken van zo compact mogelijke, maar nog steeds veel te zware zakken – en bijgevolg dagen met veel te weinig slaap, trokken we onze ogen open!
Ongelooflijk georganiseerd zoals we waren, arriveerden we een academisch kwartiertje te laat op een laatste heerlijk ontbijt met onze twee gezinnetjes in hartje Brugge! Waarna we allen in colonne richting ons eerst vervoersmiddel trokken. De trein in het station van Brugge. Daar stond tot onze grote verbazing – of hadden we het toch een beetje verwacht? – een heus feestcomité en werd er nog geklonken met een glas Caribische rum!
Dat alles de eerste dagen op verschillende snelheden zou lopen, hadden we eigenlijk al moeten doorzien vanaf het ogenblik dat we de trein opstapten. Die verschillende snelheden namen volgende vormen aan: rustig op de trein bekomen van de hectische dagen; net voor de grens een co-voiturage vinden in Rijsel; aan honderddertig per uur naar Reims; twee uur geblokkeerd zitten op een slechte oprit en uiteindelijk weer een ‘blablacar’; langs autostrade en vééél lokale wegen richting Dijon om daar een eerste keer onze tent te benutten; de volgende dag co-voiturage richting Lyon; 6uur vastzitten in deze veel te grote stad voor lifters; uiteindelijk opnieuw in een co-voituragebusje terechtkomen om uiteindelijk… Na anderhalf uur stil te vallen op de autostrade met autopech…
En geloof het of geloof het niet. Dat! Was! Het! Moment! Waarop! de reis voor ons echt begon… We hadden beloofd die avond bij Tims tante aan te komen en het zou met de nodige stress en doorzettingsvermogen uiteindelijk wel gelukt zijn, maar die stress viel plotsklaps weg! Wat volgde was zo buiten onze macht dat we ons lieten meedrijven en dat verandert alles!
Een uurtje langs de kant van de autostrade, een uurtje in de auto op de takelwagen (!), een uurtje garage, een uurtje taxi van 330 euro (!) betaalt door de verzekeringen, een gratis hotelletje in Montpellier… En als het toeval er eens mee gemoeid gaat kan er veel gebeuren: we sliepen in een hotel waar Tim 3 jaar eerder reeds sliep met zijn vriendjes!
Wat volgt op dinsdag is een heerlijk rustige dag bij tante Ginette, nonkel Julien en uiteindelijk ook bij nicht Sofie en Manu in de buurt van Perpignan. Even wat batterijen opladen en gezond eten na enkele weken uitputting. Heerlijk…
De volgende reisdag was er één aan compleet andere snelheid. Om 6u uit de veren. Met taxi nonkel Julien naar Figueres voor een dagje treinen. Een gewone trein om mee te beginnen naar Barcelona en vervolgens de AVE op en aan 300km/u richting Malaga! Nog wat busjes en om 8u ’s avonds in La Linea della Concepcion – de Spaanse zusterstad van Gibraltar – Onze nieuwe thuis voor de komende week!
En toen… Toen begonnen de bootzoekdagen! De supersociale dagen… Het afschuimen van 3 havens… Het professioneler organiseren dan onze concurrent-boathikers met flyers… Het onthouden van honderden namen… 12 keer de grens oversteken, want Gibraltar is een stukje Verenigd Koninkrijk dat zorgvuldig afgeschermd wordt, én 12 keer over het vliegveld wandelen! 4 dagen ging deze zoektocht door, met af en toe eens een hoopgevend bericht van iemand die het misschien wel overwoog om ons mee te nemen. We ontmoetten de mafste personages in de meest diverse havencafés. Variërend van jonge koppels die het avontuur zoeken, onervaren zeilers die een boot charteren met een schipper, tot ouwe zeerotten die in zeven jaar de wereld rondvoeren (www.aleapoffaith.org.uk) … We worden op diverse boten uitgenodigd, we krijgen zeilinstructieboekjes en sommige mensen helpen ons met de rondvraag. Tot op het punt dat we op elk ponton wel onze ‘klapkes en zwaaitjes’ moeten doen!
En zoals het met dit soort onzekerheden gaat, speelt het hoofd pingpong tussen ‘het lukt ons zeker’ en ‘waar zijn we nu toch aan begonnen’, tot, op een bepaald ogenblik het kantelpunt komt!
Op zondagmiddag spreken we lukraak een charterboot met Polen aan, zonder al te veel hoop te hebben, maar… Een uurtje later krijgen we telefoon: “jullie kunnen mee”… Gemengde gevoelens overmeesteren ons… Slechts één iemand van hen kan Engels, ze zijn wat stugger in omgang, hoe goed kennen ze hun boot, … We gaan snel om raad vragen bij onze kennissen!
We krijgen uitleg over alle veiligheidsvoorzieningen van Elisabeth van de boot ‘Salty Paws’ en advies van Stéphane van de boot ‘Loya’. Wanneer we zeggen dat we niet zeker zijn omwille van een buikgevoel zegt deze doorwinterde Franse hippy: “dan doe je het gewoon niet!” En alsof het lot ermee gemoeid is hebben we één minuut later een andere boot!
De vrouw van Stéphane, Charlotte, voegt zich namelijk bij het gesprek, we babbelen even, we beëindigen het gesprek met de bemoedigende woorden dat we zeker een boot vinden zullen en wanneer we 10 stappen verwijderd zijn worden we teruggeroepen: “we willen jullie best meenemen naar de Canarische eilanden, jullie reisfilosofie strookt wel met de onze”!
We leren de boot en elkaar een beetje kennen. Het wordt kort opeen leven want we zullen in de living slapen. Maar een goeie kapitein met een fijn reisgezelschap en een veilige boot hebben we gevonden! Ons reisgezelschap bestaat voor de volgende dagen uit Stéphane, Charlotte en hun dochter Lola.
Wat volgt zijn 2 dagen van terrasjes, marktjes en toerist spelen, tot het aanschouwen van aapjes toe!
Nu maken we ons klaar voor ons eerste zeilavontuur richting het Afrikaanse continent aan de overkant van de twee pilaren van Hercules, aan de grens van de Mare Nostrum, richting Tanger! Vervolgens begeven we ons op de Atlantische Oceaan langs de Marokkaanse kust naar de Canarische eilanden. En wat we daar zullen doen dat raad je reeds… Boathiken! Nu iets beter voorbereid met enkele online contacten. Al denken we zelf dat we onze beproefde sociale methode zullen doorzetten, want dát levert de sociaalste schippers op!
Tanger, volle zee en Canarische eilanden! We komen er aan! Onze vermoedelijke snelheid deze keer: 10 knopen of 18km/u!