roamingthenewworld

Dat Melqui bijzonder sociaal is, konden jullie al lezen in één van de vorige blogs waarin Tim alle kwaliteiten van onze derde reiziger vertelt. Maar dat ze ook rendez-vous heeft tijdens de nacht of tijdens de vroege uurtjes, wisten jullie nog niet. We komen er soms wat mee in schande maar, meestal kunnen we er goed om lachen.

De ene keer wordt ze/hij (onze auto heeft wat hermafrodiete kantjes) omringd aan het centrale plein door fanfares, zingende mensen die allemaal een fakkel in hun hand houden, kinderen die voluit op hun trommels kloppen, vreemd rondlopende figuren in de meest onmogelijke kostuums, dansende koppels die hun traditionele folklore harmonieën tentoonspreiden of muziekantjes die naast de auto hun gitaar bovenhalen…

Op een doordeweekse avond hebben we ons opnieuw opgesteld aan het centrale plein, de Plaza de Armas, het Parque Central of welke naam het ook draagt. Uit ervaring weten we al dat dit meestal een bijzonder aangename plek is met voldoende sociale controle. We hadden geluk en vonden net het laatste parkeerplekje. We gaan nog even op verkenning in het stadje, pikken een lekkere pizza met de obligatoire pint mee en kruipen nadien snel onder de wol.
De volgende morgen, het bleek een zondag te zijn, ontbijten we op ons gemak in de auto. We plannen een bezoekje aan de markt om wat verse producten in te slaan. We genieten van onze lekkere koffie, als echte Italianen hebben we een caffetière in de auto. “Grmqmqmdlsfj”, we horen een zacht gerammel in de verte, enkele metaalachtige gerinkels al wat dichter. Ik dacht dat ze het plein opruimden van de festiviteiten van de avond ervoor. Tim daarentegen dacht er anders over. Hij springt uit de auto, legt zijn haar in de plooi, strijkt zijn broek wat gladder en start een praatje met een man aan onze auto. Dit gebeurt allemaal in een fractie van een seconde. Ik kijk nog een beetje rond, vat nog niet helemaal goed wat er gebeurt.

Wat bleek nu? De man in kwestie stond op het punt een wielklem rond ons voorwiel te leggen, op zondag mag er niet geparkeerd worden op het plein. Wij weten hem nog net te overtuigen dat wij nietsvermoedende toeristen zijn, amper Spaans kunnen spreken en al helemaal geen bordjes hebben gezien. De man geeft zich na vijf minuten gewonnen. Misschien had hij wel wat sympathie voor ons en laat ons gaan, zonder een boete. Fjuw, hup dan maar naar de volgende stad.

Op nog een andere avond komen we (opnieuw) laat in een stadje in het noorden van Chili aan (+/- 23u.) en zoeken een slaapplaats. Na bijna alle straten afgereden te hebben, vinden we een aantrekkelijk straatje midden in de stad: rustig met toch voldoende passage, naast een paar rozenstruiken, enkele woonhuizen en een paar openbare gebouwen. Het lijkt ons perfect. We slapen als roosjes.
De volgende morgen gaan we toch even de stad verkennen. Zoals steeds treffen we een centraal plein met daaromheen straten in een rechthoekig patroon. Alles blijkt ’s morgens vroeg (=9u) heel rustig te zijn in de stad. Chilenen beginnen wat later aan hun dag, pas om 10 à 11u wekt de stad echt. Er is eigenlijk niet zo heel veel te beleven noch te bezoeken, dus we beslissen om onze tocht verder te zetten. Eenmaal terug bij de auto, vinden we een blaadje onder onze ruitenwisser. Een boete, de eerste van onze reis. We waren ons van geen kwaad bewust, geen enkel parkeerbord te zien noch andere aanduidingen. Alleen een mannetje die rondloopt tijdens de werkuren, hadden we nadien door.
Zoals altijd en overal in Chili, zijn publieke parkeerplekken opgeëist door een privé persoon om daar geld uit te slaan. Er zijn geen officiële borden, er is geen grootschalig stedenbouwkundig plan om auto’s buiten de stad te houden, maar alleen iemand die de parkeerplekken bewaakt uit eigenbelang. Zo is het niet alleen midden in het centrum, maar ook op een museumparking, een supermarktparking ongeacht of je er aankopen hebt gedaan of niet … Daar hebben we het toch wat moeilijk mee! En al zeker in dit geval, in een buurt die geen bewaker nodig heeft. De buurt is veilig en er is helemaal niets aan de hand.
Ons plan komt even spontaan als het snood is… Het is werkelijk waar de eerste keer dat we dit toepassen. We doen alsof we niets gezien hebben, geen papiertje te zien en hup we gaan op route. Aan het einde van de straat staan er echter lichten en natuurlijk is het net rood wanneer we er passeren. Het mannetje haalt ons in, wil zijn uitgeschreven boete komen innen. Wij spreken plotseling geen Spaans meer en … het wordt groen. In dit land (en vele andere landen) waar corruptie en uitgevonden jobjes de plak zwaaien, doen wij ook even alsof we een local zijn en niet de eerlijke en veel te plichtsbewuste Europeaan die al genoeg heeft bijgedragen aan dit subsysteem.

Op een andere avond staan we geparkeerd aan een klein strand, in een mini-dorpje met een magnifiek uitzicht op de besneeuwde vulkanen aan de overkant van het meer. We kijken gezellig naar een filmpje, genieten van de rust aan het meer, waar alle strandgangers al naar huis zijn teruggekeerd. De totale rust van Zuid Chili. Plotseling horen we echter een bende jongeren tussen de 16 en 18 jaar met sterk Noord Amerikaans accent, bijna uitsluitende jongens. Ze hebben zich opgesteld net aan de neus van Melqui. We kunnen ze niet negeren. Ze groeperen één meter van de auto, terwijl er aan het strand meer dan een kilometer aan ruimte naast ons vrij is. We zijn ons nog maar net aan het frustreren over hun gekozen locatie of ze beginnen één voor één à capella een sonate te zingen tot wanneer ze één geoefend geheel vormen. Het hogere doel blijkt twee Zuid-Amerikaanse deernetjes te veroveren. Ze kunnen zingen, daar bestaat geen twijfel over. Ze hebben talent en zijn geoefend. Dit zijn geen ‘gewone’ Amerikaanse jongeren.

Frutillar, Zuid-Chile, is een dorp met twee parallelle avenues en enkele verbindingsstraatjes, honderd huizen waarvan de helft hostals of restaurants. Daartussen staat een mega theaterhuis aan de waterkant, ‘Teatro del lago’, waar niet alleen theaters, concerten of optredens plaatsvinden. Er worden ook zomerstages van muziek tot en met ballet georganiseerd voor een schappelijke prijs. Deze jongens dienen als promotie voor deze nieuwe veelbelovende onderneming. Ze komen van een American Highschool waar muziek centraal staat en voeren hier enkele dagen optredens op, om nadien door te trekken naar een volgende Zuid-Amerikaanse stad. (voor zij de ex-Sint-Lodewijkers onder jullie: een iets grootsere onderneming dan Ons Dorado). Dit is de eerste keer dat we zoiets zien in Zuid-Amerika. Graag meer.