roamingthenewworld

We verwenden jullie de laatste maanden niet meer aan hetzelfde tempo als voorheen met verhaaltjes. Er staat nochtans behoorlijk wat interessants ‘on hold’ dat dringend afgewerkt moet worden, maar alvorens we met deze verhaaltjes, avonturen, kritische stukjes en andere rariteiten aan de slag kunnen, willen we dat jullie dichter met ons op reis zijn in onze T2-kombi. Jullie leerden Melquiades reeds oppervlakkig kennen in een introductietekstje en mochten reeds meereizen met mijn mama en papa in het busje. Ditmaal komen jullie een stapje dichter bij de onverwachte wendingen in de andere wereld van het Busreizen!

De exacte aanleiding om jullie van dit verhaal te voorzien, was het besef dat buiten Europa vier wielen onder je kont hebben behoorlijk anders is. We reden hier in Ecuador (jaja, daar zijn we al… Eerlijkheid gebied ons te zeggen: daar zijn we al weer uit…) een lekke band. Een half uur later en nauwelijks vier dollar armer, waren we al weer op weg. Het 15-jarig zoontje van een ‘vulcanisador’ repareerde onze band in minder dan tien minuten. Het duurt bij ons langer om een gaatje in een fietsband te stoppen…

Schrijven maar!

 

Met Melqui kom je op plaatsen waar andere reizigers niet komen, zoals…

Te midden van de feeëriekste en de meest desolate vergezichten

En dat alles op de eerste rij. Vooral dat laatste is een verandering tijdens onze reis waar we slechts met heel veel moeite van zouden kunnen afkicken. We beseften pas na de ‘buskoopwending’ in onze reis hoe extreem we het beperkte zicht en de onmogelijkheid om foto’s te nemen in lange-afstands-bussen beu waren (laat staan de vreselijk schelle Peruaanse up-tempo-muziek). Hoe we ook nooit eens konden stoppen om foto’s te nemen van de unieke horizonten of eenvoudigweg de haren konden laten wapperen uit het raam. Het niet uit konden schreeuwen wanneer we kreten van verwondering moesten slaan.

Plots bleek dit alles mogelijk, van op de voorbank. Als een 3D-cinema waar je met je neus tegen het scherm aangeplakt zit, met als soundtrack de ‘1001 albums you must hear before you die’ (nogmaals dank aan Designstudio Sammy B.! En… Pel, het is de moeite ze nog eens te horen met uitzondering van alle onmogelijke sitars). Het is als een droom die zich voor je ogen LIVE afspeelt en die je op eender welk moment kan bijsturen. Zo rijden we over de Pan American Highway en nemen we afslagen naar, voor de meeste toeristen, onbereikbare wegen. Ons geluk kan eenvoudigweg niet op. Leg El Paso van Marty Robbins even op en geniet met ons mee terwijl je de foto’s rustig laat voorbijglijden! Luisteren maar!

 

Met Melqui kom je op plaatsen waar andere reizigers niet komen, zoals…

Unieke verblijfplaatsen

Gedaan met de mottige hotelletjes wanneer we in te kleine dorpen of niet toeristische steden komen. Wij hebben altijd ons huis op wielen mee en kunnen staan waar het ons belieft. Binnen de veiligheidsnormen van Latijns-Amerika uiteraard! (vrees niet, we hebben ze nog op een rijtje)

De plekjes variëren van het centrale plein (of Plaza de Armas, zoals alle centrale pleinen van Peru heten) van kleine dorpjes, gekke strandlocaties, tussen vriendjes transporterreizigers, tot kleine campingetjes, langs riviertjes of aan, voor andere toeristen, volledig onbereikbare thermische baden. We hangen de was uit waar we maar willen. We nestelen onze neus in een boekje wanneer we daar zin in hebben terwijl we een olijfje prikken en een glaasje Pisco drinken. We hebben diner bij candlelight op eender welke dag van de week. Het grootse in eenvoudige dingen.

 

Met Melqui kom je op plaatsen waar andere reizigers niet komen, zoals…

In de ‘donkerste uithoeken’ van de favelawijk El Alto

We schreven jullie reeds enkele blogs over El Alto, La Paz, Bolivia. Over deze bijzondere nieuwe stad, over de organisatie Asarbolsem en over de ontmoeting met Dami, Mercedes en Melquiades. We kunnen niet anders dan Melqui bedanken voor onze ontmoeting met El Alto. Zonder hem was deze stad voor ons allicht eenvoudigweg de ‘favela’ van La Paz gebleven. Zo werd deze stad reeds meer dan eens benoemd door toeristen die we in Peru tegenkwamen. Het blijft voor hen een levensgevaarlijke plek op de ondraaglijk koude Altiplano (of hoogvlakte). Wij zijn blij dat deze stad voor ons en voor jullie wat meer tot leven kwam.

We leerden via onze bus ook de ‘ambachtenkant’ van de stad kennen. We ontmoetten een Volkswagenmechanieker Edgar die de ophanging, handrem, roulementen en remmen van de auto weer op punt kon stellen vóór het grote avontuur. We zwierven door de zanderige straten van El Alto van lasser naar lasser om het rekje van de auto te verstevigen en de stoere voorbumper wat te verhogen om de toekomstige ruwe terreinen aan te kunnen. De achterbumper werd bij een polyester-‘maestro’ weer aan mekaar gezet. In het stadscentrum haalden we allerhande keukenprularia, lieten we de gordijntjes naaien en kochten we een mousse voor ons bed, om kussens te vullen en om de motor stofvrij te houden! We leerden de stad niet enkel kennen, maar ontplooiden ons ook tot echte Zuid-Amerikanen die hun plan kunnen trekken met wat lokaal voorhanden is.

 

Met Melqui kom je op plaatsen waar andere reizigers niet komen, zoals…

Bij Zuid-Amerika’s meest gevreesde automechaniekers…

Niet elke ontmoeting is rozengeur en maneschijn. We waren op voorhand reeds door vriend en vijand gewaarschuwd voor de grootste bandieten en criminelen die ons pad zouden kruisen: de garagisten van Zuid-Amerika. Bij ons in Europa krijgen ze al eens een slechte naam doordat enkele van hun collega’s veel te hoge prijzen rekenen of onderdelen vervangen die nog enkele tienduizenden kilometers dienst hadden kunnen doen. Wel, hier hebben we de indruk dat het niet de 10 procent is die de overige 90 procent een slechte naam geeft, maar andersom.

We kregen de tip om altijd via contacten (zoals volkswagenclubs) bij een goeie mechanieker terecht te komen, maar soms heb je daar niet al te veel keuze in.

 

Zo ging het lichtje van de batterij branden op enkele kilometers van Puno, op 4000m hoogte, aan de oevers van het majestueuze Titicacameer. Na een eerste controle blijkt de batterij op te laden. Het probleem moet dus wel ergens bij de regulator liggen, is mijn eerste reactie. We besluiten een elektromechanieker te bezoeken aangezien hij dat wel beter zou moeten weten… Maar als backupinfo bereiden we ook snel een mailtje voor naar Jeroen en Charlie (beiden T2-specialisten in België) die ons de volgende dagen beter bijstaan dan vele van de zogenaamde specialisten hier!

Daarnaast kan ik ’s avonds met een koplampje mijn kennis van luchtgekoelde motoren in het Spaans bijschaven. Voor het eerst komt het boek ‘Como mantener tu Volkswagen vivo para Idiotas’ ECHT van pas! Zowel voor de autokennis, als voor de Spaanse termen! Voordien had ik me enkel geamuseerd met het kijken naar de tekeningetjes en de inleidende tekst, maar nu was het eindelijk tijd voor het echte werk: het elektrische circuit van de luchtgekoelde motor! Niveau 3 Spaans aan het UCT mag dan al heel volledig zijn, lessen automechaniek kwamen toevallig niet voor in de cursus van Kim…

 

Dag 2 in Puno:

We krijgen een “goed” adresje ‘El Scientifico’ van een toevallige voorbijganger, iemand die er wat van zou moeten kennen… Hadden we maar naar onze vriendjes geluisterd …

(de volgende alinea’s zijn een beetje autotechnisch…)

We controleren samen met maestrohulpje Ruben de regulator en die blijkt inderdaad niet te werken zoals het hoort. Ik neem een taxi op en af naar het centrum en vind na een uur zoeken in één van de honderden onderdelenwinkeltjes (een vijftal per automerk) gelukkig hetzelfde type regulator. Na mijn terugkeer en het installeren van de nieuwe regulator, werkt geen enkel van de lichtjes in het dashboard meer en begint de elektrohulp noodgedwongen allerlei andere elementen te controleren. Mijn antennes beginnen op scherp te staan. Eén probleem per keer oplossen, lijkt mij de basislogica! We bekijken alles samen en zowel de alternator, de distributeur en de bobina blijken ok te zijn. Hierbij was het grotendeels een kwestie (als gringo) om te tonen dat je weet hoe dit alles er uit moet zien. Hoe weet je een kapot onderdeel te herkennen? Hoe weet je waarop te letten? Blufpoker met behulp van het handboek dus!

Het kon in de ogen van onze vriend niets anders zijn dan de voltage van de alternator die niet voldoende hoog meer was, waardoor de regulator niet oversloeg. Nog eens een uurtje rondhossen met het openbaar transport om een ander type regulator te zoeken. De nieuwe ‘regulator’ is regelbaar, maar blijkt vijf ingangen te hebben i.p.v. vier. Geen enkel probleem volgens onze vriend: het kabeltje gewoon aan de starter hangen. Na installeren lijkt alles verholpen! Hoera! We betalen onze beste vrienden 20 Sol of een slordige 7 euro en zij blijken even gelukkig als ons. We gaan lekker eten en slapen als roosjes in ons autootje.

Dag 3 in Puno:

De volgende ochtend rijden we vol goeie moed de heuvel, bij het uitrijden van de stad, op, maar halverwege begint onze auto tot drie maal toe te schokken als en gek en valt hij uit. Uit de motor komt de geur van gesmolten plastiek. De kabel naar de starter blijkt gefrituurd. We rijden de hele stad door en komen een uurtje later opnieuw bij onze (wat minder dikke) vriend aan. Hij stelde blijkbaar de regulator in op 24V i.p.v. 12V en er werd dus op de één of andere manier een gigantische hoeveelheid stroom door enkele van onze kabels gejaagd. Dat had tot gevolg dat ook onze lichten en onze contactsleutel niet meer werkten… Nog een paar uurtjes werk dus. Hij vraagt niks omdat hij in fout was, maar we geven hem toch nog 10 soles (of 3 euro’s). We slapen iets minder als roosjes deze nacht, want we hebben het gevoel dat die heuvel bij het uitrijden van de stad morgenochtend de echte test zal worden!

Dag 4 in Puno:

Deze ochtend begint spannend. De batterij blijkt plat door het vele testen. We duwen de auto op weg, rijden even rond in het stadje om de motor op te warmen en het batterijtje een beetje op te laden. We nemen vervolgens een goeie aanloop en gaan richting de befaamde heuvel. De auto schokt reeds vroeg op de heuvel en valt uit. Natuurlijk krijgen we er geen leven meer in door de platte batterij. We besluiten meteen een nieuwe batterij te kopen in het stadscentrum, want de oude ging reeds enkele jaren mee.

We installeren snel de nieuwe batterij in het centrum. We rijden 200m en dan loopt het opnieuw grondig mis. Brandgeur en dezelfde kabel opgefikt. We beginnen te vermoeden dat de maestro scientifico een grote prutser is en iets grondig mis deed.

We doen eindelijk wat iedereen ons aanraadde en vragen aan een tiental vw-eigenaars naar hun favoriete mechaniekers en komen via via via via bij Maestro Alfonso terecht. Deze kijkt zijn ogen uit wanneer hij METEEN ziet dat de 5-pins regulator niet dient voor deze auto EN dat onze vriend Ruben, die op een fractie van een seconde de status ‘vriend’ kwijt was, erin geslaagd was de PLUS en de MIN om te draaien. We installeren de juiste regulator en zijn opnieuw bij af: alles werkt, maar de lichtjes in het dashboard blijven aan…

Deze maestro blijkt een doorzetter. Gedurende 4 uur houdt hij elk elektrisch onderdeeltje onder de loep. Stap voor stap. Ongelooflijk rigoureus terwijl achter ons de rij klanten opbouwt. Hij laat zich niet afleiden, ook niet wanneer het donker wordt. Gelukkig maar, want door het vallen van de avond zien we plots vonk vonk vonk vonk (ergens in de motor) bij het starten.

(einde autotechnisch deel)

Voor zij die iets van elektronica kennen: Ja, het probleem was eenvoudigweg begonnen met een kortsluitingetje. En door dat kleine kortsluitingetje zaten we vier dagen vast in Puno. Een kleine week voor mijn mama en papa met ons zouden meereizen en wij hen de verrassing van hun leven zouden bezorgen.

Die avond zijn we de gelukkigste busjeseigenaars van Puno. Wij waren de laatste klanten van de maestro voor het weekend begon! We hadden echter nog een eitje te pellen met onze eerste ‘electricistas’. Geld terugeisen zouden we het hele weekend niet kunnen en we betaalden omgerekend ook slechts 10 euro aan werkuren. Dan maar even ons hart luchten op papier en hopen dat er het hele weekend inderdaad niemand komt werken. In de fotoreeks vind je de boodschap die we in grote rode letters op hun poort achterlieten in de hoop dat zoveel mogelijk mensen het zouden lezen: hier in Peru roddelt men graag, dus misschien draagt de boodschap ver… Vrij vertaald klinkt dit als volgt: “Maestro Ruben en collega’s ‘SCIENTIFICOS’. Jullie hebben een ongelooflijk grove fout begaan. Jullie slaagden er niet enkel in om het probleem niet te lokaliseren. Jullie installeerden niet enkel een regulator die niet in ons type motor hoort. Maar het ergste: jullie installeerden twee kabel omgekeerd! (tot twee maal toe) En jullie verbranden tot tweemaal toe verscheidene kabels. …”

 

De volgende dag kon onze route beginnen naar de wonderbaarlijke landschappen die jullie in de vorige fotoreeksen zagen. En wat volgt zijn een drietal weken zonder noemenswaardige problemen en met slecht twee mechaniekbezoekjes. Peanuts ;)

Na bijna drie weken heerlijk samen reizen met mama Nick en papa Rik, kwam het tweede afscheid van het jaar er aan. En alsof ook Melqui droevig was, begonnen de probleempjes opnieuw… Opnieuw van elektrische aard…

Na een paar daagjes ontspannen in the ‘middle of nowwhere’ in één van de meest desolate valleien van Peru, de Cañete Vallei ten zuiden van Lima, ontdekken we een ‘probleempje’. De batterij laadt niet verder op en aan de verbinding van de alternator is het lekker gek aan het knetteren! Met behulp van een oude man in het onogenlijkste dorpje ontdekken we dat de alternator niet langer werkt, dat de windingen verbrand zijn en dat er daardoor kortsluiting ontstaan is… Dus tot twee maal toe elektrische problemen in een autootje zonder elektronica…

De oplossing is eenduidig en eenvoudig: de alternator loskoppelen en de twee batterijen opladen: de batterijlader is de enige autotechnologie aanwezig in het dorp van twee huizen en een paardenkop. Een geluk bij een ongeluk dus dat we dankzij de prutsers in Puno een tweede batterij kochten. We moeten namelijk een tweehonderdtal km’s overbruggen door een desolate, technologieloze omgeving zonder dat de batterij onderweg oplaadt. We rijden door een van de mooiste regio’s van het land, maar het is moeilijk te genieten wanneer er iets mis is met je derde reispartner. We zitten er stevig door… Zullen die elektrische problemen ooit stoppen? Komen we ooit goeie mechaniekers tegen? Bestaat er iemand die niet enkel tijdelijk oplapwerk levert? Is er iemand op dit continent waardig om automechanieker genoemd te worden? Raken we ooit weg uit dit boerengat om in Lima deftige onderdelen te vinden, want de auto duwen is een beetje te ver?

Dat lezen jullie uiteraard in deel 2 van dit mega spannende page-turner-verhaal met een veel te lange titel!